ยอมรับความเปลี่ยนแปลง

เมื่อหายป่วย รักตาภาก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติ เธอช่วยงานตายาย เก็บผลไม้ และพูดคุยกับคนในไร่อย่างเป็นกันเอง จนทุกคนต่างรักและเอ็นดูเธอด้วยความจริงใจ

"ชอบที่นี่ไหมลูก" แสงกล้าเอ่ยถามหลานสาวด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและเอ็นดู

"ชอบค่ะ สงบเงียบดี แถมคนที่นี่ก็เป็นกันเอง ดูไม่มีพิษมีภัยกับใคร" รักตาภาตอบพร้อมยิ้มบาง

"ในอนาคต ที่นี่ก็จะเป็นของเลิฟนะ ตากับยายแก่ลงทุกวัน ทุกอย่างที่สร้างมาก็อยากให้เลิฟมาช่วยดูแล แต่ถ้าเลิฟมีความฝันอย่างอื่น อยากไปทำตามใจ ตา ก็ไม่ว่าหรอกนะลูก ขอแค่อย่าทิ้งขว้างคนในไร่ให้ลำบากก็พอ พวกเขาอยู่กับตามานาน ถ้าวันหนึ่งคิดจะขายจริงๆ ก็ขอให้ขายให้คนที่พร้อมจะดูแลพวกเขาต่ออย่างจริงใจ"

"เลิฟจะขายได้ยังไงกันคะ" รักตาภาสบตาตาของเธอด้วยความซาบซึ้ง 

"ที่นี่เป็นความสุขของตากับยาย เป็นจิตวิญญาณที่ตากับยายร่วมกันสร้างขึ้นมา แล้วอีกอย่าง ตากับยายยังต้องอยู่กับเลิฟและแม่ไปอีกนานเลยนะคะ เลิฟรักตานะ"

หญิงสาวโผเข้ากอดแสงกล้า อย่างออดอ้อนเอาใจ

"เจ้าหลานคนนี้นี่" แสงกล้ายิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู พลางลูบเรือนผมหลานสาวด้วยความรักเต็มหัวใจ

"ยา"  รสรินเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เพื่อนรัก สีหน้าและดวงตาแสดงความหนักใจอย่างเห็นได้ชัด

"มีอะไรหรือเปล่าริน บอกเราได้นะ" สรัญญาเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

รสรินตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้สรัญญาฟัง เพราะระหว่างเธอกับเพื่อนสนิท ไม่เคยมีความลับหรือเรื่องใดต้องปิดบังกันอยู่แล้ว

"เราขอโทษนะ ที่ตาวินทำแบบนั้น"

"จะมาขอโทษทำไมกัน มันไม่ใช่ความผิดของรินเลยสักนิด" สรัญญาส่ายหน้าเบาๆ 

"อย่าเอาเรื่องของเราไปทำให้ลูกต้องลำบากใจเลยนะริน ตัวเราเองก็ไม่เคยพบเด็กคนนั้น แล้วก็ไม่ได้มีความรู้สึกโกรธเกลียดอะไรด้วย ทั้งเด็กคนนั้นกับแม่ของเขาก็คงจะลำบากมากอยู่แล้ว ถ้ามองอีกมุมเป็นเราเสียอีกที่ทำให้ครอบครัวของพวกเขาต้องแยกจากกัน"

"ยา  เธอไม่ได้ผิดเลยนะ"

รสรินกุมมือเพื่อนสนิทไว้แน่นเพื่อถ่ายทอดความรู้สึก

"การที่เราค้านไม่ให้คุณภพพาพวกเขาเข้ามาอยู่ในบ้าน  จริงๆ เราเองก็มีส่วนผิด เพียงแต่เราไม่อาจยอมให้ใครเข้ามาทำร้ายหัวใจของหนูเลิฟได้อีกแล้ว ลูกเจ็บปวดมามากพอแล้วจริงๆ"

หัวใจของรักตาภาแตกสลายจากการไม่เคยได้รับความรักจากคนเป็นพ่อ แม้จะพยายามทำตัวเป็นเด็กดีแค่ไหน ก็ไม่เคยได้รับสายตาห่วงใยเหลียวแล ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ภาพที่เธอเห็นจนชินชา มีเพียงความห่างเหินและรอยแตกร้าวระหว่างพ่อกับแม่ที่ทะเลาะกันไม่เคยเว้นแต่ละวัน

"ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นตายแล้ว"  รสรินเอ่ยขึ้นพร้อมกับเฝ้ามอง เพื่ออยากรู้ว่าสรัญญาจะรู้สึกอย่างไรกับข่าวนี้

"เขาคงจะเสียใจมาก" สรัญญาทอดสายตาไปไกล นึกไปถึงภพธร การสูญเสียหญิงคนรักผู้เป็นที่สุดของหัวใจไป เขาคงจะเจ็บปวดและทรมานไม่น้อย 

"บางที ถ้าวันนั้นเรายอมให้เขาพาทั้งสองคนกลับมาอยู่ที่บ้าน นิภาวรรณอาจจะยังไม่ตายก็ได้"

"อย่าโทษตัวเองสิยา" รสรินรีบเอ็ดเบาๆ พลางบีบมือเพื่อน 

"คนเป็นมะเร็ง ต่อให้ดูแลรักษาดีแค่ไหน หรือพยายามยื้อไว้เท่าไหร่ สุดท้ายมันก็แค่นั้น"

รสรินไม่อยากให้สรัญญาดึงตัวเองลงไปในความรู้สึกผิด เพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมา เพื่อนรักของเธอก็ไม่ได้มีความสุขกับชีวิตคู่เลยสักวันเดียว

"กลับบ้านไปพรุ่งนี้ คงมีหลายอย่างที่เปลี่ยนไป"

สรัญญารำพึงกับตัวเอง เธอเชื่อเหลือเกินว่าภพธรไม่มีทางปล่อยให้ลูกสาวของเขาล่องลอยอยู่ข้างนอกคนเดียวตามลำพังแน่ และตัวเธอเองก็คงไม่อาจใจแข็งพอที่จะปฏิเสธเด็กคนนั้นได้เหมือนที่เคยทำมาตลอด

ในเมื่อตอนนี้เด็กคนนั้นสูญเสียแม่อันเป็นที่พึ่งเดียวไปแล้ว  ลำพังผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียว จะใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกท่ามกลางความเปราะบางนั้นได้อย่างไร