ลูกอีกคน

"พี่วินคะ ดาวขอบคุณพี่วินมากนะคะ ที่คอยเป็นธุระคอยช่วยเหลือดาวกับพ่อมาตลอด" เนตรดาวเอ่ยขอบคุณรวินทร์ด้วยสายตาซาบซึ้ง

"ไม่เป็นไรหรอกครับพี่เต็มใจ แล้วหลังจากนี้ดาววางแผนจะทำยังไงต่อไป" รวินทร์เอ่ยถามพลางมองหน้าเธอด้วยความห่วงใย อยากรู้ว่าเมื่อไร้ซึ่งแม่อันเป็นที่พึ่งแล้ว ชีวิตของเนตรดาวจะเดินไปในทิศทางไหน

"ไม่มีแม่แล้ว ดาวก็ยังไม่รู้เลยค่ะว่าจะทำยังไงต่อ" เด็กสาวก้มมองมือตัวเองด้วยความสิ้นหวัง 

"ครอบครัวทางนั้นของคุณพ่อเขาไม่เคยยอมรับพวกเรา ดาวเองก็ไม่อยากไปอยู่ให้คุณพ่อต้องลำบากใจ"

"น้ายาไม่ใช่คนใจดำไร้น้ำใจขนาดนั้นหรอกนะ" รวินทร์บีบมือให้กำลังใจ 

"ถ้าท่านรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พี่เชื่อว่าท่านต้องยอมรับและพาเราไปอยู่ด้วยแน่ๆ"

"จริงเหรอคะ"

เนตรดาวช้อนสายตามองรวินทร์ พยายามปั้นสีหน้าให้ดูอ่อนแอและน่าสงสารที่สุด ทั้งที่ในใจกำลังเดือดดาลด้วยความไม่พอใจที่เขาเอ่ยชมความดีของผู้หญิงที่เธอเกลียดแสนเกลียด

"จริงสิครับ"

"ตอนนี้ ดาวคงทำได้แค่รอให้พ่อตัดสินใจทุกอย่าง"

"เข้มแข็งไว้นะครับ" รวินทร์น้ำเสียงอ่อนโยนลงด้วยความสงสาร 

"คุณแม่ท่านไปสบายแล้ว ท่านคงอยากเห็นดาวเข้มแข็งและมีชีวิตต่อไปได้อย่างมีความสุข"

"ฮึก"

"พี่อยากให้ดาวรู้ไว้นะครับ ว่าดาวยังมีพี่อยู่อีกคน"

"ขอบคุณนะคะพี่วิน ขอบคุณจริงๆ ฮือ" เนตรดาวปล่อยโฮออกมาพร้อมกับซบลงกับอกเขา ซ่อนรอยยิ้มสมใจไว้ภายใต้หยาดน้ำตา

สรัญญาและรักตาภาเดินทางกลับมาถึงบ้านในเย็นค่ำวันอาทิตย์ จวงและแย้ม สองแม่บ้านประจำบ้าน รีบกุลีกุจอออกมาช่วยยกกระเป๋าเดินทางและถุงผลไม้สดที่นำกลับมาจากเชียงใหม่

"คุณยาคะ..." จวงเอ่ยเรียกด้วยสีหน้าอึกอัก ราวกับมีเรื่องสำคัญบางอย่างที่ลำบากใจจะพูด

"มีอะไรหรือเปล่าจวง" สรัญญาถามพลางสังเกตเห็นท่าทีแปลกไป

"คือว่า  เอ่อ" จวงละล่ำละลัก พลางหันไปสบตากับแย้มเพื่อขอความเห็น

"คุณภพพาลูกสาวกลับมาที่บ้านค่ะคุณยา" แย้มถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายตัดสินใจบอกออกไปเอง

"ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นอยู่ในบ้านเหรอคะป้าแย้ม" รักตาภาแทรกขึ้นทันที น้ำเสียงและดวงตาแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"ใช่ค่ะคุณเลิฟ" แย้มตอบรับเสียงเบา

"เดี๋ยวแม่ไปคุยเอง" สรัญญารีบแตะแขนลูกสาวเพื่อปรามและปลอบประโลม 

"ไม่มีอะไรหรอกลูก เลิฟขึ้นห้องไปพักผ่อนก่อนนะ"

สรัญญาเดินเข้ามาในห้องรับแขก ซึ่งมีภพธรและเนตรดาวนั่งรออยู่ก่อนแล้ว สายตาของเนตรดาวจับจ้องตรงมายังสรัญญาโดยไม่ยอมละไปไหน ในที่สุด เธอก็ได้เผชิญหน้ากับผู้หญิงคนนี้เสียที

"สวัสดีค่ะคุณน้า"

เด็กสาวรีบยกมือไหว้ แม้ในใจจะเกลียดชังอีกฝ่ายสักเพียงใด แต่ก็ต้องปั้นหน้าเป็นเด็กดีมีมารยาท เพราะตอนนี้ไม่ได้มีแค่สรัญญาเพียงคนเดียว หากยังมีพ่อของเธอนั่งอยู่ด้วย เธอจะไม่ยอมให้พ่อมองเธอในแง่ร้ายเด็ดขาด

"นี่ลูกสาวของผม" ภพธรเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเย็น 

"วรรณเสียแล้ว ผมจะพาดาวมาอยู่ที่บ้านเรา"

"..."

ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากสรัญญา เธอยังคงนั่งนิ่ง อารมณ์นึกคิดถูกซ่อนไว้ภายใต้สีหน้าที่เรียบเฉย

"ดาวรู้ค่ะว่าคุณน้าคงลำบากใจ" เนตรดาวก้มหน้าลงเล็กน้อย แสดงท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัวน่าสงสาร 

"ถ้าคุณน้าไม่ชอบหรือไม่พอใจ ดาวไม่อยู่ก็ได้ค่ะ"

"ดาวลูก" น้ำเสียงของภพธรที่หันไปพูดกับลูกสาว ช่างเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด

"เสียใจด้วยนะเรื่องแม่ของหนู" สรัญญาถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง 

"น้าไม่ได้ว่าอะไรหรอกถ้าหนูจะมาอยู่ที่นี่ ในเมื่อหนูก็เป็นลูกสาวของคุณภพ ที่นี่ก็เหมือนบ้านของหนูนั่นแหละ"

แม้คำพูดจะดูมีเมตตา แต่ภายในใจของสรัญญากลับสั่นสะท้าน เธอทั้งกลัวและเป็นห่วงหัวใจของลูกสาวตัวเองจับใจ เมื่อรู้ว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในบ้านหลังนี้