คนข้างบ้าน

"หลับยังครับ" รวินทร์ทักข้อความไปหารักตาภา

"ยังค่ะ"

ทันทีที่เห็นข้อความตอบกลับ รวินทร์ก็กดโทรสายตรงข้ามประเทศหาเธอทันทีโดยไม่ลังเล

"ที่ไทย5ทุ่มแล้วนะครับ ทำไมยังไม่นอนอีก"

"อ่านหนังสือเพลินไปหน่อยค่ะ อีกนิดเดียวก็จะจบแล้ว แล้วพี่วินล่ะคะ ทางนั้นเพิ่งจะเช้าไม่ใช่เหรอ ทำไมดูเหนื่อยๆ ได้ทำงานบ้างหรือเปล่าเนี่ย"

"เพิ่งเคลียร์งานเอกสารเสร็จน่ะสิครับ เหนื่อยลากยาวมาหลายวันแล้ว วันนี้เลยกะว่าจะพักสักหน่อย"

"แล้วทานอะไรหรือยังคะ"

"ยังเลยครับ กะว่าจะนอนพักยาวก่อนค่อยตื่นมากิน"

"ไม่ได้นะคะ มื้อเช้าสำคัญมากนะ พี่วินต้องหาอะไรกินก่อนสิคะ แล้วก็อาบน้ำอุ่นๆ จะได้นอนหลับสบายๆ ไง"

"อืม แต่แค่ได้ยินเสียงเลิฟ พี่ก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งแล้วนะ"

"ยังจะมาหยอดอีก อยู่ไกลบ้านคนเดียวยิ่งต้องดูแลตัวเองสิคะ พี่วินจำได้ไหมว่าตอนอยู่ไทยเคยบังคับให้เลิฟกินข้าวตรงเวลา งั้นตอนนี้เลิฟขอบังคับให้พี่วินไปหาอะไรกินก่อนนอนเหมือนกันค่ะ"

รวินทร์หัวเราะในลำคออย่างยอมจำนนพลางมองออกไปนอกหน้าต่างห้องพัก

 "เฮ้อ... ก็ได้ครับ แฟนสั่งข้ามประเทศขนาดนี้ พี่จะกล้าขัดได้ยังไงล่ะ"

"ดีมากค่ะ"

"เลิฟครับ"

"คะ"

"คิดถึงพี่ไหม" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามผ่านสายโทรศัพท์

"คิดถึงค่ะ"

"มากไหมครับ"

"มากค่ะ"

"ชื่นใจจัง"

รวินทร์จะรู้บ้างไหมนะว่า ในเวลานี้ รักตาภากำลังยิ้มออกมาด้วยความเขินอายจนแก้มสองข้างแดงก่ำ นับตั้งแต่ตกลงคบหากัน รวินทร์ก็ไม่เคยลังเลที่จะแสดงออกถึงความรักและความห่วงใยที่มีต่อเธออย่างชัดเจนมาโดยตลอด มันเป็นความอบอุ่นที่หัวใจดวงนี้เฝ้ารอคอยมาเนิ่นนาน

"ไว้พี่กลับไป จะพาเลิฟไปเที่ยวนะครับ ไปหาอะไรสนุกๆ ทำ พักผ่อนให้หายเหนื่อยกัน"

"ค่ะ" เธอตอบรับพร้อมรอยยิ้มหวาน

"งั้นพี่ไม่รบกวนแล้วดีกว่า เลิฟจะได้พักผ่อน ฝันดีนะครับที่รัก อย่าลืมฝันถึงพี่ด้วยนะ"

แม้จะวางสายจากรวินทร์ไปแล้ว แต่รอยยิ้มหวานก็ยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของรักตาภา หนังสือที่ตั้งใจจะอ่านให้จบในคืนนี้เป็นอันต้องพับเก็บไปก่อน เพราะหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก

"คนบ้า" เธอพึมพำกระซิบกับตัวเองเบาๆ

แต่ทว่า ทอดถอนใจคิดถึงเขาได้ไม่ทันไร เสียงการแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้น เมื่อเปิดดู เธอจึงพบข้อมูลของชายหนุ่มคนหนึ่งส่งมาจากสายที่เธอรู้ดีว่าเป็นใคร

‘อาร์ม’ ผู้ชายคนที่เนตรดาวสนิทสนมด้วย และมีคนเคยเห็นเขามาป้วนเปี้ยนอยู่แถวบ้านของเธอ  เธอคิดถึงน้าข้างบ้านที่เคยเล่าเรื่องราวบางอย่างให้เธอฟัง

"หนูจ๊ะ"

"คะ คุณน้า"

"คือน้ามีเรื่องสำคัญอยากจะบอก แต่น้าไม่อยากให้เรื่องมันใหญ่โตไปมากกว่านี้ หนูรับปากน้าได้ไหมว่าถ้ารู้แล้วจะไม่เอาไปบอกตำรวจ"

"เอ่อ ได้ค่ะ"

"น้าเคยเห็นรถคันนี้มาทำลับๆ ล่อๆ แถวบ้านเราเลยแอบถ่ายรูปเก็บไว้ แล้วบังเอิญถ่ายติดผู้ชายคนนี้มาด้วย แถมวันที่น้าจะออกไปทำงานในวันเกิดเหตุ น้ายังเห็นผู้ชายคนนี้กับผู้หญิงอีกคนเข้าไปในบ้านของหนูด้วยนะ"

"ใช่ผู้หญิงในรูปนี้ไหมคะ" รักตาภารีบส่งรูปเนตรดาวให้น้าข้างบ้านดู

"ใช่จ้ะ คนนี้เลย"

"ขอบคุณมากนะคะน้าที่บอกเลิฟ"

"จ้ะ น้าเสียใจด้วยจริงๆ นะเรื่องคุณแม่"

"ขอบคุณค่ะ"

พยานปากสำคัญอย่างน้าข้างบ้านได้ยืนยันตัวตนของทั้งสองคนอย่างชัดเจน แม้รักตาภาจะรู้อยู่แล้วว่าเนตรดาวเคยให้การกับตำรวจว่ามาที่บ้านของเธอจริงในวันนั้น แต่สิ่งที่รักตาภาเห็นมากับตาตัวเองคือ เนตรดาวเป็นคนขับรถชนแม่ดังนั้นชายที่ชื่อ ‘อาร์ม’ คนนี้ จะต้องอยู่ในเหตุการณ์วันนั้น และรู้เห็นเรื่องราวชั่วร้ายทั้งหมดอย่างแน่นอน

"ช่วยฉันหาที่ที่เขามักจะไปที"

รักตาภากดส่งข้อความกลับไปยังสายสืบโดยไม่ลังเล แม้ริมฝีปากจะสั่นระริกด้วยความแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอก แต่นัยน์ตากลับแน่วแน่ขึ้นกว่าครั้งไหนๆ  ภาพการจากไปของแม่ยังคงติดตา และเธอก็ไม่มีวันปล่อยให้คนที่ร่วมมือฆาตกรรมแม่ลอยนวลไปได้