บอกเลิก

เมื่อแยกกับรวินทร์เรียบร้อยแล้ว เนตรดาวก็ไม่ได้เข้าเรียนตามที่บอกไว้ หากแต่เลือกตรงมาหา ศุภกรที่คอนโดของเขา เพื่อจัดการตัดจบปัญหาทุกอย่างให้สิ้นซาก

"ดาว!!"

ทันทีที่เห็นหน้าเนตรดาว ศุภกรก็ดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ เขาตรงเข้ากอดเธอไว้ด้วยความความคิดถึง

"ปล่อย"

น้ำเสียงที่ราบเรียบเย็นชา พร้อมกับท่าทีเมินเฉยของเนตรดาว ทำเอาศุภกรชะงักกึก ความอึดอัดกดดันพุ่งจับหัวใจจนเขาเริ่มใจคอไม่ดี

"เรามีเรื่องต้องคุยกัน"

"ได้สิดาว เราก็อยากคุยกับดาวเหมือนกัน" ศุภกรละล่ำละลักพูด 

"เราอยากถามว่าดาวหายไปไหนมา ทำไมถึงไม่ติดต่อมาหาเราเลย เราตามหาดาวไปทั่ว ถามนีน่าก็แล้ว จะตามไปหาที่คณะก็กลัวว่าจะทำให้ดาวไม่สบายใจ"

"ก็รู้ตัวนี่กร" เนตรดาวตัดบทเสียงเรียบ 

"ตอนนี้เรื่องของเรามันจบแล้ว พอแค่นี้เถอะ อย่ามาตามตอแยเราอีกเลย"

"ดาว... ทำไมล่ะ" เสียงของชายหนุ่มแผ่วเบาจนแทบกลายเป็นเพียงลมหายใจ แววตาคู่เดิมสั่นระริกด้วยความสับสนและเจ็บปวด

"กรก็รู้ว่าที่ผ่านมาชีวิตเรามันแย่แค่ไหน กว่าจะผ่านแต่ละวันมาได้มันไม่ง่ายเลย"

"เรารู้ เพราะแบบนี้ไงเราถึงตั้งใจเรียนไปด้วย หางานทำไปด้วย เพื่อจะได้ดูแลดาวไง"

"หึ" เนตรดาวเค้นหัวเราะในคออย่างเหยียดหยาม 

"ลำพังตัวกรจะดูแลเราได้สักแค่ไหนเชียว แล้วไหนจะครอบครัวกรอีก คงไม่มีวันยอมรับเราหรอก"

"เราก็สู้ไปด้วยกันสิดาว พิสูจน์ให้ทุกคนเห็น"

"ดาวไม่อยากสู้อะไรทั้งนั้น" เนตรดาวตวาดขัดขึ้นอย่างหมดความอดทน

"ที่เป็นแบบนี้ ก็เพราะดาวมีคนอื่นแล้วใช่ไหม" น้ำเสียงของศุภกรเข้มขึ้น เขาเริ่มเค้นกระชากเสียงถามเมื่อความจริงค่อยๆ ปรากฏ

"ใช่!! เขาดีกับเรามาก และพร้อมจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เรา" เนตรดาวจ้องหน้าเขาอย่างไม่หลบสายตา 

"กร  ถ้ากรบอกว่ารักเราจริง ก็ปล่อยเราไปเถอะนะ ปล่อยให้เราได้ไปเริ่มต้นใหม่กับคนที่เขาสามารถให้ความสุขกับเราได้จริงๆ"

"เธอใจร้ายมากเลยนะดาว"

สุดท้ายเขาก็ไม่อาจกักเก็บความรู้สึกได้อีกต่อไป ศุภกรปล่อยให้น้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างหมดท่า นึกสมเพชตัวเองที่เป็นได้แค่คนโง่คนหนึ่ง ที่ทุ่มเททำทุกอย่างเพียงเพราะหลงเชื่อว่าความรักจะทำให้เธอมีความสุขได้

"ที่ผ่านมาเรายอมอยู่เฉยๆ ก็เพื่อรอ รอว่าสักวันดาวจะนึกถึงช่วงเวลาที่เราเคยมีร่วมกัน หวังว่าดาวจะคิดได้ว่าเรารักดาวมากแค่ไหน พร้อมจะอยู่เคียงข้างและเข้าใจดาวเสมอ"

"ปล่อยเราไปเถอะกร" เนตรดาวเน้นคำอย่างเลือดเย็นอีกครั้ง 

"แม่เราเสียไปแล้ว ตอนนี้เราต้องการคนที่ดีที่สุดมาอยู่ข้างๆ ถ้ากรยังตามตอแยอยู่แบบนี้ แล้วเขารู้เข้า เขาต้องไม่พอใจมากแน่ๆ กรอยากเห็นชีวิตเราตกต่ำลงไปอีกหรือไง"

"เราไม่เคยต้องการให้ดาวต้องตกต่ำ เราแค่อยากเห็นดาวได้ไปอยู่ในจุดที่สูงที่สุดตามที่ดาวปรารถนามาตลอดต่างหาก"

นั่นคือความปรารถนาเดียวในใจของศุภกรมาโดยตลอด

"ถ้าอย่างนั้นเราก็เลิกกันเถอะ ปล่อยให้เราได้ไปเริ่มต้นใหม่กับคนที่ดีกว่า"

ศุภกรทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างคนหมดแรง น้ำเสียงวิงวอนขอร้องให้เขาปล่อยเธอไป มันช่างบาดลึกและเจ็บปวดราวกับมีมีดนับพันเล่มมากรีดแทงลงที่กลางใจ

"ได้ เราจะทำตามที่ดาวต้องการ"

ต่อให้เธอจะใจร้ายกับเขามากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่อาจยื้อเพื่อทำลายอนาคตที่เธอฝันไว้ได้ลงคอ

"ช่วงเวลาหนึ่งในชีวิต  กรเป็นทั้งรักแรก และเป็นผู้ชายที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อความสุขของเรา ขอบคุณมากจริงๆ นะ ลาก่อน"

เนตรดาวหมุนตัวทำท่าจะเดินจากไป ทว่าศุภกรกลับยื่นมือไปคว้าข้อมือเธอไว้แน่น เขารีบยันตัวลุกขึ้นแล้วขยับเข้าไปชิดเรือนร่างของหญิงสาว แววตาเต็มไปด้วยความโหยหาเป็นครั้งสุดท้าย

"เราขอ... รักดาวอีกสักครั้งได้ไหม"

เซ็กส์เพื่อแลกกับอิสรภาพและการเริ่มต้นใหม่ ข้อเสนอที่ทำให้เนตรดาวไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะตอบรับมัน