บทนำ
บทนำ
“ฮือ ฮือ”
เสียงร้องไห้ของรักตาภา เด็กน้อยวัย 12 ขวบ ดังอยู่ใต้ต้นไม้ที่ประจำในบ้าน ต้นไม้ที่เธอและแม่ช่วยกันปลูกในตอนเด็ก ๆ
“น้องเลิฟ ร้องไห้ทำไมครับ”
เสียงของรวินทร์เอ่ยถามน้องสาวตัวน้อย เขามาเยี่ยมสรัญญาแม่ของรักตาภาที่เป็นเพื่อนสนิทกับแม่ของเขา ด้วยสรัญญาร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง เจ็บป่วยบ่อยครั้ง
“พี่วิน ฮือ”
“ไม่ร้องไห้นะครับ” รวินทร์ค่อย ๆ เช็ดน้ำตาให้รักตาภา
“ไหนเป็นอะไร บอกพี่ให้พี่รู้ที”
“เลิฟสงสารแม่ แม่ ฮึก แม่ทะเลาะกับพ่อจนเป็นลม”
เพราะสองครอบครัวรู้จักกันมาตั้งแต่ที่เขาลืมตาขึ้นมาบนโลกใบนี้ ทำให้รวินทร์รับรู้มาตลอดว่าพ่อและแม่ของรักตาภานั้น แต่งงานกันโดยปราศจากความรัก เป็นเพียงการคลุมถุงชนของผู้ใหญ่ อีกทั้งพ่อของรักตาภาก็มีคนที่รักอยู่แล้ว เรื่องนี้จึงทำให้สรัญญาและรักตาภาเสียใจ
“ฉันอยากให้ยาหย่า ไม่อยากให้ฝืนทนแบบนี้ สงสารน้องเลิฟ สงสารยา”
แม่ของเขามักจะบ่นเรื่องนี้กับพ่อเสมอ ท่านสงสารรักตาภาและสรัญญา ไม่อยากให้ทนเสียใจเจ็บปวด
“น้ายาไม่เป็นอะไรแล้ว คุณหมอบอกว่าพักผ่อนมาก ๆ เดี๋ยวก็หาย”
“แม่ไม่สบายแบบนี้ พ่อก็ยังไม่กลับมาดู”
“ท่านคงทำงานอยู่ ไม่ร้องนะครับ เดี่ยวไม่น่ารักนะ”
“พี่วินคะ”
“ว่าไง”
“เลิฟได้ยินพ่อบอกว่าจะพาผู้หญิงคนนั้นกับลูกสาวมาอยู่ที่บ้าน ถ้าเป็นแบบนั้น เลิฟจะทำยังไงดีคะ”
“เรื่องนี้ปล่อยให้ผู้ใหญ่จัดการเถอะนะ เลิฟยังเด็ก มีหน้าที่ทีคือตั้งใจเรียน เป็นเด็กดี แล้วหน้าที่ที่สำคัญที่สุดของเลิฟก็คือ เป็นกำลังให้น้ายา ส่วนเรื่องอื่น ๆ ไม่ต้องคิดให้มันรกสมองเรา”
“แต่เลิฟก็อดคิดไม่ได้นี่คะ”
“เอาแบบนี้ เดี่ยวพี่จะไปขอน้ายาพาเลิฟออกไปเที่ยวไปเดินห้าง ดูหนังสักเรื่อง แล้วก็แวะกินไอติมก่อนกลับ เลิฟจะได้สบายใจ ไม่คิดเรื่องเศร้า ๆ พวกนี้อีก แบบนี้ดีมั้ย”
“แล้วแม่ล่ะคะ”
“น้ายาก็อยู่กับแม่พี่ไง”
“น้องเลิฟโตจนเข้าม.ปลายแล้วเหรอครับเนี่ย”
รวินทร์เอ่ยแซวรักตาภา เขาและรักตาภาเติบโตมาด้วยกัน เห็นทุกย่างก้าวในชีวิตของรักตาภา เพราะอายุห่างกันถึง 6 ปี รวินทร์จึงดูแลรักตาภาอย่างดี คอยเป็นที่ปรึกษาเวลาที่รักตาภาต้องการ คอยเป็นคนปลอบใจเวลารักตาภาร้องไห้ คอยอยู่เป็นเพื่อนและทำให้รักตาภายิ้ม เมื่อตอนที่เธอเศร้า สำหรับรักตาภาแล้ว รวินทร์เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่เธอไว้วางใจและเชื่อว่าจะไม่ทำให้เธอเสียใจ
“อย่าล้อเลิฟสิคะ”
“พี่ไม่ได้ล้อ พี่แค่ไม่คิดว่าเลิฟจะโตขนาดนี้แล้ว พี่ยังคิดว่าเลิฟเป็นเด็กน้อยขี้แยที่พี่ต้องพาไปกินไอติม พาไปเที่ยวสวนสนุก เลี้ยงข้าวอยู่เลย”
“เลิฟโตแล้วค่ะ 16 แล้วนะคะ”
“ครับ โตแล้วครับ ว่าแต่ไปเรียนโรงเรียนใหม่ มีใครมารังแกมั้ย ไม่สิ เลิฟน่ารักจะตายจะมีใครมารังแก พี่ต้องถามว่า มีใครมาจีบหรือเปล่า”
“ไม่มีหรอกค่ะ เลิฟไม่สนใจใครทั้งนั้นแหละ”
รักตาภาตอบพร้อมมองหน้ารวินทร์ คนเดียวที่เธอรู้สึกดีด้วย มีแค่รวินทร์เท่านั้น แม้เขาจะมองเธอเป็นเพียงน้องสาว แต่รักตาภาก็ยังอยากจะขอแอบชอบเขาแบบนี้
“ดีแล้วยังเด็กอยู่ ยังมีเวลาคิดเรื่องนี้อีกมาก ต้องตั้งใจเรียนให้มาก ๆ”
รักตาภาตั้งใจแล้วว่าจะเรียนหมอ เธออยากจะใช้ความรู้นี้มาดูแลแม่ ในตอนที่แม่ไม่สบายเธอจะได้รักษาท่านได้
“รู้แล้วค่ะ”
“ถ้ารู้แล้วเราก็ไปกัน พี่ต้องเข้าไปมหาลัยต่อ”
“คุณว่าอะไรนะ”
สรัญญาเอ่ยถามภพธรเสียงสั่น เรื่องสำคัญที่เขาอยากคุยกับเธอ คือการต้องการให้ภรรยาอีกคนกับลูกย้ายมาอยู่ด้วยกันที่บ้าน
“เรื่องนี้ผมเคยพูดกับคุณไปหลายครั้งแล้ว วรรณไม่สบาย ผมเองก็เป็นห่วง อยากให้มาอยู่ในสายตา หนูดาวเองก็เริ่มเรียนมหาลัยแล้ว อยู่บ้านเราก็จะสะดวกมากกว่า”
“แล้วฉันกับลูกล่ะ”
“คุณกับลูกก็อยู่ที่นี่ แค่เพิ่มมาอีก 2 คน จะเป็นไรไป”
“ขนาดสองแม่ลูกนั่นอยู่ข้างนอก ฉันกับลูกยังเหมือนเป็นคนอื่นสำหรับคุณ ถ้าพวกเขาย้ายเข้ามา ฉันกับลูกยังจะมีความหมายอีกเหรอ”
“คุณยา”
“แค่คุณไม่รัก ไม่สนใจ น้องเลิฟก็เจ็บปวดมากแล้ว คุณยังจะพาคนรักและลูกสาวสุดที่รักของคุณ เข้ามาทำร้ายลูกอีกเหรอคะ เรื่องนี้ยาไม่ยอม ไม่มีวันยอม”