แกล้ง

เกือบเดือนแล้วที่รักตาภากับรวินทร์ไม่ได้เจอกันอีก มีเพียงสายตาคู่นี้ที่ทำได้แค่แอบมองเขาขับรถมารับส่งเนตรดาว หัวใจเธอเจ็บปวดจนชาชิน ทั้งที่รู้เต็มอกว่าเขาไม่เคยรักเธอเลยสักวัน

"ฮึก"

ในเมื่อห้ามความเจ็บปวดไม่ได้ รักตาภาจึงเลือกก้มหน้าทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการเรียน โดยมี ภูมิพัฒน์ คอยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือและปูทาง เพื่อผลักดันให้เธอพร้อมที่สุดสำหรับการก้าวเข้าสู่คณะแพทยศาสตร์ในอนาคต

"เรื่องที่น้องเลิฟปรึกษา พี่ลองไปสอบถามอาจารย์ให้แล้วนะครับ การไปแลกเปลี่ยนสักเทอมไม่ได้ส่งผลกระทบกับการเข้ามหาลัยขนาดนั้น เพียงแต่ต้องคุยกับทางโรงเรียนไว้ก่อน รายวิชาไหนที่ขาดไปก็ค่อยกลับมาเก็บเกรดย้อนหลังเอา"

"ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีเลยค่ะ"

"พี่ขอถามอะไรสักคำได้ไหมครับ  ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงอยากไปต่างประเทศ"

การตัดสินใจไปแลกเปลี่ยนตามที่ตั้งใจไว้นั้นมีทั้งข้อดีและข้อเสีย ภูมิพัฒน์จึงอดสงสัยไม่ได้ว่าอะไรคือเหตุผลจริง ๆ ของเธอ

"เลิฟ..."

เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าลำบากใจของอีกฝ่าย ภูมิพัฒน์ก็เริ่มรู้สึกผิดที่เอ่ยปากถาม 

"ถ้าไม่สะดวกใจตอบก็ไม่เป็นไรครับ พี่เข้าใจ"

หากเป็นเมื่อก่อน เวลามีปัญหาแต่ไม่ต้องการให้แม่ต้องพลอยคิดมาก คนแรกที่เธอจะปรึกษาก็คือรวินทร์ เขาจะเป็นคนที่คอยรับฟัง ให้คำแนะนำ และอยู่เคียงข้างเธอเสมอ ทว่าในตอนนี้ เธอไม่มีเขาคนนั้นอีกแล้ว

"ไว้สักวันถ้าเลิฟพร้อม เลิฟจะเล่าให้พี่ภูมิฟังนะคะ"

รักตาภาเลือกที่จะเก็บความบอบช้ำไว้กับตัวเอง โดยยังไม่อาจเปิดใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟังได้ในตอนนี้

"แล้วคุณแม่น้องเลิฟรู้เรื่องที่จะไปหรือยังครับ"

"เลิฟตั้งใจจะบอกแม่คืนนี้ค่ะ"

"อืม ดีแล้วครับ ท่านจะได้มีเวลาเตรียมใจ" น้ำเสียงของภูมิพัฒน์เต็มไปด้วยความเข้าใจ 

"เลิฟเป็นลูกสาวคนเดียว ต้องห่างอ้อมอกแม่ไปไกลขนาดนั้น ท่านคงทั้งคิดถึงแล้วก็เป็นห่วงน่าดู"

"ใครมาเหรอคะ" รักตาภาเอ่ยถามจวงเมื่อเห็นรถหลายคันจอดเรียงรายอยู่หน้าบ้าน

"เพื่อน ๆ คุณดาวค่ะ" จวงตอบ 

"คุณยาลงครัวเตรียมอาหารเองเลยนะคะคุณเลิฟ"

"ทำไมแม่ต้องทำเองด้วยล่ะคะ"

"ก็คุณดาวขอน่ะสิคะ บอกว่าอยากให้เพื่อน ๆ ได้ชิมฝีมือคุณยา"

"แล้วแม่ก็ยอมเหรอคะ เมื่อวานยังไม่สบายอยู่เลย"

"คุณเลิฟก็รู้ว่าคุณยาใจดีแค่ไหน ปฏิเสธใครเป็นเสียที่ไหนล่ะคะ"

รักตาภาพยักหน้าอย่างเข้าใจ พลางเดินผ่านเนตรดาวและกลุ่มเพื่อนไปโดยไม่สนใจสายตาใคร มุ่งตรงไปยังห้องครัวที่แม่ของเธอกำลังง่วนกับการทำอาหาร

"นั่นใครน่ะดาว" เพื่อนผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความสนใจ

"น้องสาวฉันเอง ทำไม สนใจหรือไง" เนตรดาวถามกลับ

"ก็น่ารักดี"

"น่ารักแต่จีบยากหน่อยนะ คนนี้ยัยคุณหนูผู้เพียบพร้อม ถ้าไม่เจ๋งจริง เขาไม่แม้แต่จะชายตามองหรอก" นวินตราแทรกขึ้นมาสมทบ

เนตรดาวมองตามหลังน้องสาวด้วยความรู้สึกไม่ชอบใจที่มีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นไปอีก  เพื่อนพี่สาวมากันเต็มบ้านแท้ ๆ แต่แม่คุณกลับทำเป็นเมินเฉยคงถือตัวว่าเป็นคุณหนูที่ทุกคนต้องคอยเอาอกเอาใจ

"แล้วพี่วินจะมาไหม" นวินตราถามเนตรดาว

"มา แต่เห็นว่าแม่เขาจะมาด้วย บอกว่าอยากมาเยี่ยมเพื่อน"

"หมายถึงแม่เลี้ยงแกน่ะเหรอ"

"อืม"

"แล้วแกไปใช้งานให้เขาทำอาหารในครัวแบบนี้ จะดีเหรอ"

"กว่าพี่วินจะมา ทุกอย่างก็เรียบร้อยแล้ว ฉันแค่อยากแกล้งให้ยัยนั่นเผยธาตุแท้ออกมาสักที ไม่ใช่มาคอยปั้นหน้าทำตัวเป็นคนดี ทั้งที่ไม่ใช่เลยสักนิด"

เนตรดาวเกลียดรอยยิ้มที่สรัญญาส่งให้ เกลียดคำพูดสวยหรูที่เปล่งออกมายามพูดกับเธอและคนในบ้าน เกลียดท่าทางที่ทำเป็นแสนดีเสียเต็มประดา ทั้งที่เป็นแค่ผู้หญิงไร้ยางอายที่พรากครอบครัวคนอื่น  แย่งผู้ชายที่มีคนรักอยู่แล้วมาครอบครอง