ไม่พอใจ

"แกนี่มันสุดยอดจริง ๆ" นวินตราเอ่ยชม 

"นี่ยังไม่ได้ชมเรื่องที่แกสลัดแฟนเก่าทิ้งได้แบบไร้ปัญหาตามหลังเลยนะ แถมแฟนคนปัจจุบันก็รักแกจนหลง ไหนจะพ่อที่ประเคนให้ทุกอย่างตามที่ขออีก"

"ยังหรอกนะ  สิ่งที่ฉันต้องการที่สุด มันยังไม่ได้มาต่างหากล่ะ" เนตรดาวแค่นยิ้ม 

"ฉันไม่มีวันพอใจแค่นี้หรอก"

สำหรับเนตรดาวแล้ว  การได้เห็นสรัญญาทรมานด้วยความเสียใจและการได้เอาคืนทุกสิ่งอย่าง นั่นคือความปรารถนาสูงสุดในชีวิตของเธอ

"แม่คะ!!" รักตาภาเรียกแม่ด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

สรัญญาซึ่งกำลังจัดจานอาหารอยู่หันกลับมามองพลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย 

"กลับมาแล้วเหรอลูก มีอะไรหรือเปล่า ร้องเรียกแม่เสียดังเชียว"

"แม่เพิ่งหายป่วย ทำไมต้องมาทำอาหารในครัวเองด้วยคะ แล้วตั้งมากมายขนาดนี้ ทำไมไม่สั่งเข้ามาล่ะ"

"แม่ตั้งใจทำเองจ้ะ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่หนูดาวพาเพื่อน ๆ มาเที่ยวบ้าน"

"แล้วยังไงคะ แม่เป็นเจ้าของบ้านนะ ไม่ใช่แม่บ้านหรือคนที่จะมาคอยให้ใครสั่งใช้ได้"

"แม่เต็มใจทำเองลูก"

"มีอะไรกันเหรอคะ" เนตรดาวเดินเข้ามาในครัว ทำทีเป็นถามอย่างไม่รู้เรื่องอะไร

"เธอมาใช้แม่ฉันทำอาหารทำไม ก็รู้อยู่ว่าท่านเพิ่งหายป่วย เรื่องแค่นี้คิดเองไม่ได้หรือไง" รักตาภาหันไปเล่นงานทันที

"เลิฟ..." สรัญญารีบปรามลูกสาว เพราะไม่อยากให้พูดจารุนแรงใส่เนตรดาว

"พี่ก็เห็นว่าคุณน้าทำอาหารอร่อย ก็เลยขอให้ช่วยนิด ๆ หน่อย ๆ เองค่ะ"

"นิดหน่อยเหรอ นี่มันตั้งมากเลยนะ คิดไม่ได้จริง ๆ หรือไง" รักตาภาสวนกลับอย่างไม่ยอมลดละ

"ดาวขอโทษนะคะคุณน้า พี่ขอโทษนะน้องเลิฟ" เนตรดาวทำหน้าสลด เอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

"ไม่เป็นไรจ้ะ แค่นี้เอง" สรัญญาพยายามพูดให้ลูกสาวใจเย็นขึ้น 

"เลิฟแค่เป็นห่วง เห็นว่าน้าไม่ค่อยสบาย"

"แม่หายดีแล้วลูก ไม่เป็นไรจริง ๆ นี่ก็ใกล้จะเสร็จแล้ว" เธอหันไปยิ้มให้รักตาภาอ่อนโยน 

"เลิฟเพิ่งกลับมาเหนื่อย ๆ ขึ้นบ้านไปอาบน้ำให้สบายตัวก่อนไปลูก เดี๋ยวค่อยลงมา วันนี้ป้ารินก็มาด้วยนะ บ่นคิดถึงเลิฟอยู่พอดี"

"อีกนานไหมคะคุณน้า" เนตรดาวพูดแทรกขึ้นมาทันควัน ไม่แม้แต่จะหันไปมองรักตาภา

"อ้อ!!  เหลือแค่จัดจานยกไปเสิร์ฟจ้ะ"

"งั้นดาวขอตัวไปดูแลเพื่อน ๆ ก่อนนะคะ ขอบคุณมากนะคะที่วันนี้ช่วยเรื่องสถานที่ อาหาร แล้วก็เครื่องดื่ม"

"เรื่องเล็กน้อยจ้ะ เราคนกันเอง"

สรัญญาทำดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพียงหวังให้ทุกคนอยู่ร่วมกันเป็นครอบครัวอย่างสงบสุข ในเมื่อวันนี้ไม่มีนิภาวรรณแล้ว เธอเชื่อว่าภพธรคงจะเปิดใจยอมรับเธอกับลูกมากขึ้น และเมื่อถึงวันนั้น ทุกอย่างก็คงจะดีขึ้นเอง

"แม่ไม่เป็นอะไรจริงๆ จ้ะ แม่เต็มใจทำ"

"แต่เลิฟไม่ชอบให้แม่ต้องพยายามเอาใจผู้หญิงคนนั้นจนไม่ห่วงสุขภาพตัวเอง" น้ำเสียงของรักตาภาฉายแววห่วงใย 

"เลิฟรู้ว่าแม่ทำไหว แต่การที่แม่ต้องเหนื่อยทำอะไรหนักๆ แบบนี้ มันจะทำให้แม่ป่วยซ้ำเอาได้นะ"

"โอเคจ้ะ แม่รู้แล้ว ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีก โอเคไหมคะ ว่าที่คุณหมอของแม่" สรัญญายิ้มอ่อนโยน พลางลูบหัวลูกสาวอย่างเอ็นดู

"ที่เหลือแค่จัดจาน เดี๋ยวจวงจัดการเองค่ะ คุณยาไปพักผ่อนเถอะนะคะ" แม่บ้านสาวที่ยืนดูอยู่นานรีบเสนอตัวเข้ามาช่วย

"งั้นก็ฝากด้วยนะจวง"

"ได้เลยค่ะ"

หลังจากแยกกับผู้เป็นแม่ รักตาภาจัดการอาบน้ำแต่งตัวจนเรียบร้อย เดิมทีเธอตั้งใจจะมาบอกเรื่องไปเรียนต่อ แต่ตอนนี้กลับต้องคิดหนัก หากไม่มีเธออยู่สักคน แม่จะโดนเนตรดาวเอาเปรียบ และต้องเสียใจเพราะพ่ออีกมากแค่ไหน

"แม่คะ เลิฟขอเข้าไปได้ไหมคะ"

"ได้สิลูก เข้ามาเลย ประตูไม่ได้ล็อก"

รักตาภาเปิดประตูเข้ามา เห็นแม่เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว คงเพราะไม่อยากให้รสรินที่กำลังจะมาเยี่ยมต้องพลอยไม่สบายใจหากเห็นสภาพอันซูบโทรมของตน