ขอไปเรียนแลกเปลี่ยน

"มีอะไรหรือเปล่า ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะลูก ไม่สบายใจอะไรบอกแม่ได้นะ"

"เลิฟตั้งใจว่าเทอมหน้าจะไปเรียนแลกเปลี่ยนที่อเมริกาค่ะ" เธอตัดสินใจโพล่งออกไปในที่สุด

"ได้สิลูก ถ้าเลิฟอยากไปแม่ก็ไม่ห้าม อะไรที่เป็นความสุขและความสบายใจของลูก แม่เห็นดีด้วยทั้งหมด" สรัญญายิ้มบาง แม้ดวงตาจะฉายแววหวั่นใจ 

"แค่อาจจะห่วงสักหน่อย เพราะต้องไปอยู่ไกลบ้าน"

"แม่ไปกับเลิฟไหมคะ ไปพักผ่อนเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง บางทีสุขภาพแม่จะดีขึ้น เหมือนที่อาหมอเคยแนะนำไงคะ"

"แม่..." สรัญญาอึกอัก แม้ลึกๆ จะอยากตามลูกไปมากแค่ไหน แต่ภาระหน้าที่ในการดูแลภพธรและบ้านหลังนี้ก็สำคัญเกินกว่าจะทิ้งไปได้

"แม่ไม่อยากห่างจากพ่อใช่ไหมคะ เลิฟไม่เข้าใจเลย ทั้งที่พ่อไม่ได้..."

รักตาภาชะงักคำพูดไว้แค่นั้นเมื่อเห็นสีหน้ากังวลและหมองลงอย่างเห็นได้ชัดของผู้เป็นแม่

"ช่างเถอะค่ะ เลิฟดูแลตัวเองได้ แม่ไม่ต้องห่วง ที่ชวนเพราะอยากให้แม่ได้พักบ้าง แล้วก็เป็นห่วง กลัวแม่จะมัวแต่เอาใจสองคนนั้นจนละเลยตัวเอง"

"แม่จะดูแลตัวเองอย่างดี ไม่ต้องห่วงนะ ลืมแล้วหรือไงว่าคนในบ้านอยู่ข้างแม่ทุกคน" สรัญญายิ้มให้ลูกสาวสบายใจ ก่อนถามต่อ 

"แล้วไปนานเท่าไหร่จ๊ะ"

"4  เดือนค่ะ"

"อืม ถึงตอนนั้นทุกอย่างก็คงดีขึ้น ใจของหนูก็คงสงบลง"

แม้ไม่ได้เปิดอกพูดถึงความรู้สึกตรงๆ แต่สรัญญารู้ดีว่าลูกสาวต้องใช้ชีวิตในบ้านหลังนี้อย่างอึดอัดใจเพียงใด ทั้งการต้องทนเห็นความรักที่ผู้เป็นพ่อมอบให้เนตรดาว  ความรักที่รักตาภาปรารถนามาโดยตลอดแต่ไม่เคยได้รับ และไหนจะความห่างเหินกับรวินทร์ ชายหนุ่มที่รักตาภาผูกพันด้วยมาตั้งแต่เด็กๆ อีก

"ค่ะ" รักตาภารับคำสั้นๆ ในคอ

"สวัสดีค่ะคุณป้า" เนตรดาวเดินออกมาต้อนรับรสรินและรวินทร์ด้วยรอยยิ้มหวาน ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความนิ่งเฉยอันเย็นชา

"อืม... เดี๋ยวแม่เข้าไปหาน้ายาก่อนนะ" รสรินเมินหน้า หันไปบอกลูกชายก่อนจะเดินเข้าบ้านอย่างคุ้นเคย ตรงไปยังห้องของสรัญญาเพื่อดูอาการป่วยด้วยความห่วงใย

"คุณป้าคงจะไม่ชอบดาว" เนตรดาวก้มหน้า แสร้งตีสีหน้าเศร้าสร้อยอย่างน่าสงสาร

"อย่าคิดมากเลยครับ แม่พี่ก็เป็นแบบนี้แหละ ถ้าวันไหนได้รู้จักดาวมากขึ้น ท่านก็คงจะใจดีและยอมรับดาวเอง"

เนตรดาวได้แต่แอบแสยะยิ้มในใจ จะมีวันนั้นได้อย่างไร ในเมื่อรสรินไม่เคยเปิดโอกาสให้เธอเข้าหา ยิ่งอีกฝ่ายเป็นเพื่อนสนิทของสรัญญาด้วยแล้ว อคติที่มีต่อเธอก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม

"ดาวรอได้ค่ะ ก็ดาวรักลูกชายของท่านไปแล้วนี่คะ" เธอช้อนตาขึ้นมองพร้อมเอ่ยเสียงหวาน

รวินทร์ยิ้มตอบด้วยความเอ็นดู ก่อนที่ทั้งคู่จะจูงมือกันเดินเข้าไปหา กลุ่มเพื่อนๆ ที่กำลังสนุกสนานกันอยู่ หากเป็นเมื่อก่อน บ้านหลังนี้คงไม่มีทางยอมให้จัดงานรื่นเริงเช่นนี้แน่ เพราะภพธรชอบความสงบเงียบ แต่เพราะครั้งนี้เป็นงานของเนตรดาว เขาถึงยอมตามใจ และเปิดบ้านให้คนนอกเข้ามาใช้สถานที่ได้อย่างง่ายดาย

“ก๊อก ก๊อก”

"เดี๋ยวเลิฟไปเปิดเองค่ะ"

รักตาภาเดินไปเปิดประตู เมื่อเห็นว่าเป็นรสริน เธอก็รีบยกมือไหว้ทักทายด้วยความเคารพ

"อ้าว น้องเลิฟก็อยู่ด้วยเหรอลูก ไม่ได้เจอกันนานเลย ผอมลงหรือเปล่าเนี่ยเรา" รสรินทักทายอย่างเอ็นดู สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใย

"ช่วงนี้เรียนหนักค่ะ"

"อย่าเรียนหนักจนลืมดูแลตัวเองล่ะ ยังไงน้องเลิฟของป้าก็เก่งอยู่แล้ว"

"ขอบคุณค่ะ ป้ารินกับแม่คงมีเรื่องคุยกันเยอะ งั้นเลิฟขอตัวกลับห้องก่อนดีกว่านะคะ"

"อยู่คุยด้วยกันก่อนสิลูก ป้ายังมีเรื่องอยากคุยกับเราอีกตั้งเยอะแยะเลย"

"ค่ะ" รักตาภารับคำ ยิ้มตอบความเอ็นดูนั้น

"หายดีแล้วจริงๆ ใช่ไหมยา ตอนคุยกันวันก่อนเสียงยังอู้อี้อยู่เลย" รสรินหันไปถามเพื่อนสนิทด้วยความห่วงใย

"หายดีแล้วจ้ะ หายแล้วจริง ๆ  ขอบใจมากนะรินที่มาเยี่ยม"

"ขอบจงขอบใจอะไรกัน เราเพื่อนกันนะ" รสรินว่าพลางคลี่ยิ้ม