พร้อมสนับสนุน

"พี่วินชิมอันนี้ดูสิคะ อร่อยมากเลย ดาวทำเองกับมือเลยนะคะ" เนตรดาวเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นรวินทร์ตักเข้าปาก เธอก็เอ่ยถามด้วยยิ้มสดใส 

"เป็นยังไงบ้างคะ"

"อร่อยครับ รสชาติเหมือนที่น้ายาเคยทำให้กินบ่อย ๆ เลย"

ชายหนุ่มตอบโดยไม่ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มของเนตรดาวที่เจื่อนลงไปวูบหนึ่ง เพราะแท้จริงแล้วมันคือฝีมือของสรัญญา

"คุณน้าไม่สบายจะลุกขึ้นมาทำได้ยังไงกันคะ แต่คงเพราะดาวเคยเรียนทำกับท่านด้วยล่ะมั้ง ถ้าพี่วินว่าเหมือน แปลว่าดาวคงเป็นลูกศิษย์ที่ดีใช่ไหมคะ" เธอรีบหาข้ออ้างกลบเกลื่อนให้ฟังดูเข้าที

"ครับ อร่อยมากจริงๆ"

"ไว้ วันหลังดาวทำมาให้กินอีกนะคะ"

"ครับ"

"หวานกันอีกแล้วนะคู่นี้ ว่าแต่ทำไมไม่เห็นพี่ภัทรเลยคะ" นวินตราเอ่ยทัก ก่อนจะถามหาภัทรพล

"พอดีมันมีธุระด่วนเข้ามาเลยมาไม่ได้น่ะครับ แต่มันฝากขอโทษดาวมาแล้วนะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ไว้วันหลังก็ได้"

บรรยากาศงานเลี้ยงชั้นล่างยังคงครึกครื้นสนุกสนาน นอกจากนวินตราแล้ว เพื่อนคนอื่น ๆ ของเนตรดาวล้วนเป็นคนที่รวินทร์เพิ่งเคยเห็นหน้าเป็นครั้งแรก ชายหนุ่มนึกไม่ถึงว่าเธอจะมีเพื่อนกลุ่มนี้ ดูทรงแล้วคงเป็นสายดื่มสายเที่ยวตัวยงอย่างที่เขาเคยเห็นผ่านตาตามผับบาร์ แถมบางคนยังมีชื่อเสียงในทางที่ไม่ค่อยดีนัก แม้ปกติเขาจะไม่ค่อยใส่ใจเรื่องของใคร แต่ก็พอจะคุ้นหน้าคุ้นตามาบ้าง

"ดาวดูต่างจากเพื่อน ๆ นะครับ"

"อ๋อ เป็นเพื่อนในคณะน่ะค่ะ บางคนก็รู้จักกันผ่านเพื่อนอีกที แต่ไหน ๆ ก็รู้จักกันแล้ว ดาวเลยชวนมาสนุกด้วยกัน" เนตรดาวรีบแก้ตัวด้วยกลัวว่าชายหนุ่มจะมองเธอในแง่ไม่ดี

"แบบนี้นี่เอง  งั้นตามสบายกันไปก่อนนะ พี่ขอขึ้นไปเยี่ยมน้ายาสักหน่อย"

"ดาวไปด้วยค่ะ"

"ดาวอยู่กับเพื่อนเถอะ เราเป็นเจ้าภาพนะ"

รวินทร์ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เพราะหวั่นว่าแม่ของเขาอาจแสดงท่าทางที่ทำให้เนตรดาวต้องเสียใจ และที่สำคัญ หากรักตาภาอยู่บนนั้นด้วย มันคงไม่เหมาะแน่ถ้าเนตรดาวจะขึ้นไปเห็น

"จะไปจริง ๆ เหรอลูกน้องเลิฟ"

รสรินเอ่ยถามด้วยความห่วงใยเมื่อรู้ว่ารักตาภาตัดสินใจจะไปเรียนแลกเปลี่ยนที่อเมริกา หลานสาวตัวเล็กที่ไม่เคยห่างอกแม่และมีครอบครัวคอยเป็นเกราะป้องกันมาตลอด ต้องเดินทางไปอยู่ไกลบ้านขนาดนั้น จะไม่ให้เธอกังวลได้อย่างไร

"ค่ะป้าริน เลิฟตั้งใจไว้แล้ว"

"เพราะเรื่องเด็กคนนั้นแน่ ๆ เลยใช่ไหม" รสรินอดคิดไม่ได้

"ริน  เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของหนูดาวหรอกนะ"

"ทำไมจะไม่เกี่ยวล่ะ แต่เอาเถอะ ป้าเข้าใจหนูนะลูก"

"เลิฟแค่อยากลองไปใช้ชีวิตคนเดียวเพื่อโตเป็นผู้ใหญ่ค่ะ" เด็กสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น 

"เรื่องที่ผ่านมาทำให้เลิฟเรียนรู้ว่า ไม่มีใครคอยปกป้องเราได้ตลอดไป เราต้องเข้มแข็งและเผชิญหน้ากับมันให้ได้ด้วยตัวเอง การไปครั้งนี้เลิฟแค่อยากฝึกตัวเองให้แกร่งขึ้นค่ะ"

"แล้วจะไม่กระทบเรื่องที่จะเรียนต่อหมอเหรอลูก"

"ไม่ค่ะ รุ่นพี่บอกว่าไม่มีปัญหา แค่กลับมาอาจจะเหนื่อยขึ้นหน่อย แต่เลิฟคิดว่าไหว"

"ถ้าลูกตัดสินใจแล้ว แม่ก็พร้อมสนับสนุนเต็มที่"

"ฝากป้ารินช่วยดูแลแม่ด้วยนะคะ" รักตาภาหันไปยิ้มให้ผู้เป็นป้า 

"เลิฟไปตั้ง  4  เดือน ไม่รู้ว่าแม่จะอยู่ยังไง"

"แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอยู่ได้ ไม่ต้องห่วงเลย"

"เดี๋ยวป้ามาอยู่เป็นเพื่อนแม่เราเอง จะช่วยเป็นหูเป็นตาให้ด้วย หนูไปเรียนให้สบายใจเถอะลูก"

"ใครจะไปไหนเหรอครับ"

เสียงเข้มของรวินทร์ดังขึ้นพร้อมประตูห้องที่ถูกเปิดออก สายตาของทุกคนในห้องหันไปมองผู้มาใหม่เป็นจุดเดียว