สักวันจะเอาคืน

"ใครจะไปไหนเหรอครับ"

"ตกใจหมดเลยตาวิน เข้ามาทำไมไม่ให้สุ้มให้เสียง นี่ไม่ใช่บ้านเรานะ ไร้มารยาทจริงๆ" รสรินหันไปตำหนิลูกชายทันที 

"ขอโทษน้ายาเลยนะ"

"ขอโทษครับน้ายา"  รวินทร์เอ่ยขอโทษ

"ไม่เป็นไรหรอก รินก็พูดเกินไป คนกันเองทั้งนั้น วินก็วิ่งเข้าออกบ้านนี้มาตั้งแต่เด็กๆ" สรัญญาบอกยิ้มๆ โดยไม่คิดถือสา เพราะเอ็นดูรวินทร์เหมือนลูกหลานแท้ๆ คนหนึ่ง

"เลิฟลืมไปว่ามีการบ้านยังทำไม่เสร็จ ขอตัวก่อนนะคะ"

รักตาภาเลี่ยงที่จะสบตารวินทร์แล้วเตรียมจะเดินออกจากห้อง ทว่าเสียงเข้มของเขากลับรั้งเธอไว้เสียก่อน

"เดี๋ยวสิ... เมื่อกี้พี่ได้ยินว่าใครจะไปไหน ใช่เลิฟหรือเปล่า"

"ค่ะ" เธอตอบเรียบ ๆ ไม่มีเหตุผลอะไรต้องปิดบัง ในเมื่อการมีอยู่หรือหายไปของเธอ เขาก็ไม่ได้แยแสอยู่แล้ว

"จะไปไหน" ลางสังหรณ์บางอย่างทำให้รวินทร์รู้สึกไม่ค่อยดี แม้จะยังไม่รู้ปลายทางก็ตาม

"อเมกาค่ะ เลิฟจะไปเรียนแลกเปลี่ยนที่นั่น"

"ไปกับใคร ไกลขนาดนั้นใครจะคอยดูแล" เขาเอ่ยถามด้วยความห่วงใยทันควัน

"เลิฟโตพอจะดูแลตัวเองได้แล้วค่ะ อีกอย่างก็ไม่ได้มีเลิฟไปคนเดียวเสียหน่อย คนอื่นเขาอยู่ได้ เลิฟก็ต้องอยู่ได้เหมือนกัน"

"มันจะเหมือนกันได้ยังไง!!" รวินทร์แย้งขึ้นทันmuด้วยความร้อนรน

"พี่วินคะ เรื่องนี้เลิฟตัดสินใจแล้ว เลิฟอยู่ได้ค่ะ" รักตาภาเน้นย้ำคำเดิม เขาจะมาเสียเวลาห่วงเธอทำไม ในเมื่อตอนนี้เขามีคนที่ต้องแคร์อยู่แล้วทั้งคน 

"เลิฟขอตัวนะคะ"

หญิงสาวหมุนตัวเดินหนีโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้รั้ง ชายหนุ่มทำท่าจะก้าวตามออกไป แต่เสียงเข้มของผู้เป็นแม่ก็ขัดขึ้นเสียก่อน

"ตาวิน!!"

"ผมแค่อยากคุยกับน้องครับแม่"

"น้องตัดสินใจแล้ว น้ายาก็อนุญาตแล้ว แกเป็นใครถึงจะไปยุ่งกับเขาฮะ"

คำว่า 'ไม่มีสิทธิ์' ราวกับวัตถุหนักอึ้งกระแทกเข้ากลางอกเขาอย่างแรง ใช่สินะ เขาไม่มีสิทธิ์อะไรในชีวิตเธอเลยจริง ๆ รวินทร์ไม่อาจก้าวตามเธอไปได้อีก เขาไม่ได้เป็นพี่ชายที่รักตาภาเคยรักและไว้ใจคนนั้นแล้ว เพียงแค่เห็นหน้า เธอยังข่มความอึดอัดไว้แทบไม่ไหว แล้วนับประสาอะไรกับการเรียกร้องเอาความสัมพันธ์เก่าก่อนกลับคืน

"มีอะไรหรือเปล่าคะพี่วิน ทำไมสีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย ใครทำอะไรให้ไม่สบายใจไหมคะ"

เมื่อเห็นรวินทร์เดินกลับลงมา เนตรดาวก็รีบเข้าไปนั่งลงข้างๆ เอ่ยถามด้วยความห่วงใย

"เปล่าครับ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย ไร้ความรู้สึก

"เจอน้องเลิฟแล้วทะเลาะกันหรือเปล่าคะ" คงมีแค่คนเดียวที่ทำให้เขาเป็นได้ถึงขนาดนี้

"ไม่เกี่ยวกับเลิฟหรอกครับ สงสัยเริ่มดึกแล้ว พี่เลยรู้สึกเหนื่อยๆ"

"ถ้าอย่างนั้นให้ดาวนวดให้ไหมคะ จะได้ผ่อนคลายขึ้น" เนตรดาวทำท่าจะขยับเข้าไปใกล้ แต่รวินทร์กลับยกมือปรามไว้เสียก่อน

"อย่าเลยครับ คนเยอะแยะ เดี๋ยวจะดูไม่ดี พีี่นั่งพักสักครู่คงดีขึ้น ดาวไปสนุกกับเพื่อนๆ เถอะ"

"ก็ได้ค่ะ"

แม้ในใจจะไม่พอใจ แต่เนตรดาวก็จำเป็นต้องข่มอารมณ์ไว้ เธอไม่อยากแสดงอีกตัวตนให้รวินทร์เห็น ในเมื่อความสัมพันธ์ตอนนี้แม้จะเปิดตัวว่าคบหา แต่ก็ยังไม่ได้ลึกซึ้งพอให้เธอเผยตัวตนที่แท้จริง

"วิน แม่จะกลับแล้ว"

ผ่านไปพักใหญ่ รสรินก็เดินลงมาบอกลูกชาย

"จะกลับแล้วเหรอคะคุณป้า คุณพ่อยังไม่กลับมาเลยนะคะ" เนตรดาวรีบเอ่ยรั้ง อย่างน้อยหากประจบผู้ใหญ่ให้เมตตาได้ รสรินอาจจะมองเธอในแง่ดีขึ้นบ้าง

"ไม่เจอกันน่ะดีแล้ว ไม่ได้อยากเจอขนาดนั้น ที่มาวันนี้ก็แค่อยากมาเยี่ยมเพื่อนฉันเท่านั้นแหละ"

"แม่ครับ" รวินทร์เอ่ยปรามก่อนที่แม่ผู้ตรงไปตรงมาจะโพล่งทุกความรู้สึกออกมามากกว่านี้ ก่อนจะหันมาบอกเธอ 

"พี่คงต้องขอตัวกลับก่อนนะครับดาว"

"เอ่อ... ค่ะ เดี๋ยวดาวเดินไปส่งนะคะ"

"ครับ"

เนตรดาวเดินตามไปส่งทั้งสองคนถึงรถ ทันทีที่ท้ายรถเคลื่อนคล้อยลับสายตาไป รอยยิ้มแสนดีบนใบหน้าก็มลายหายไปสิ้น เธอแผดเสียงกรีดร้องออกมาเพื่อระบายความโกรธแค้นที่กดข่มไว้

"กรี๊ด!! อีแก่เอ๊ย!! สักวันเถอะ ฉันจะทบต้นทบดอกคืนให้หมด ทำเป็นหวงลูกชาย หวงก้างนักนะ อีบ้า!!"