หาทางผูกมัด

ทันทีที่ภพธรและเนตรดาวเดินลับสายตาไป หยดน้ำตาที่รักตาภาพยายามเพียรกักเก็บไว้ก็พรั่งพรูร่วงตกลงมาทันที ในสายตาของคนเป็นพ่อ เธอคงเป็นได้แค่ลูกที่ไม่เอาไหนและน่ารังเกียจมาโดยตลอด

"ไม่ต้องร้องนะลูก" สรัญญาสวมกอดลูกสาวไว้แน่น โอบรับความบอบช้ำทั้งหมดเอาไว้ 

"แม่เชื่อว่าเลิฟของแม่ทำได้ แม่เชื่อว่าลูกเข้มแข็งและจะทำทุกอย่างผ่านไปด้วยดี"

"ฮึก  ฮือ  ฮือ" รักตาภาปล่อยโฮออกมาในอ้อมกอดที่ปลอดภัยที่สุดเพียงหนึ่งเดียวของเธอ

รวินทร์คิดไม่ตกเรื่องรักตาภา เขาเป็นห่วงเธอจับใจ แต่กลับไม่รู้เลยว่าจะแสดงออกอย่างไรในเมื่อเธอไม่เปิดโอกาสให้เลยสักนิด ซ้ำยังทำราวกับเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

"น้องคงอยากไปพัก ไปอยู่ให้ไกลจากตรงนี้ มึงก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่าจนถึงตอนนี้ น้องเลิฟก็ยังไม่เปิดใจให้น้องดาว" ภัทรพลที่นั่งฟังเรื่องราวเอ่ยเตือนสติเพื่อน

"แต่ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องไปไกลขนาดนั้นเลยนี่หว่า"

"ทำเป็นไม่รู้ไปได้ มึงก็เห็นอยู่ว่าพ่อน้องเขาทำกับน้องยังไง" ภัทรพลถอนหายใจยาว 

"ยิ่งมีน้องดาวเข้าไปอยู่ในบ้าน ต้องเห็นหน้ากันทุกวัน แล้วใครมันจะไปสบายใจวะ มึงเป็นแฟนน้องดาว มึงก็มองว่ามันธรรมดาไง แต่สำหรับคนที่ไม่ถูกกัน มองหน้ากันยังขัดตาเลยจริงไหม อีกอย่างน้องเลิฟก็ไม่ได้ไปนานสักหน่อย แค่ 4 เดือนเอง อย่างที่น้องบอกนั่นแหละ การเดินทางไปข้างนอก มันก็เพื่อเรียนรู้และเติบโต"

"กูเป็นห่วงน้อง"

"เออ รู้ว่าห่วง  แต่มึงทำได้แค่นี้ไง  ที่เหลือก็เป็นการตัดสินใจของน้องและครอบครัว ว่าแต่มึงเหอะ ไม่รีบไปรับน้องดาวเหรอ ไหนบอกว่าจะชวนกันไปดูหนังไง" ภัทรพลเอ่ยเตือนความจำ

"เออว่ะ ลืมไปเลย งั้นกูไปก่อนนะ"

"เออ รีบไปเลย เดี๋ยวแฟนก็งอนตายหรอก"

"ดาวไม่ได้ไร้เหตุผลแล้วก็ไม่งี่เง่าขนาดนั้นหรอกน่า"

"ยังไงก็ผู้หญิงอยู่ดีเว้ย"

รวินทร์รีบขับรถมารับเนตรดาว ขณะที่จอดรถ เขาสังเกตเห็นชายคนหนึ่งยืนมองมาที่เขาอย่างประหลาด แต่เพียงแวบเดียว ชายคนนั้นก็หายลับไปกับผู้คน

'คงคิดมากไปเอง สงสัยจะเบลอ' เขาพึมพำกับตัวเอง

"มาแล้วเหรอคะพี่วิน" เนตรดาวเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มหวาน

"ครับ"

"ถ้าอย่างนั้นเราไปกันเลยนะคะ ดาวจองตั๋วไว้รอบสองทุ่ม"

"ครับผม"

การมาดูหนังครั้งนี้ เนตรดาวตั้งใจจะใช้เป็นโอกาสขยับความสัมพันธ์ให้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น รวินทร์เป็นสุภาพบุรุษมากเกินไปจนเธอนึกรำคาญ ตลอดเวลาที่คบหากันมา เขาแสดงความรักเต็มที่แค่จับมือ กอด หรือหอมแก้มเท่านั้น ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ สิ่งที่เนตรดาวปรารถนาคือความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งผูกพันเกินกว่าจะถอนตัว เพื่อผูกมัดหัวใจของเขาให้อยู่กับเธอตลอดไป

"ยังไม่ค่อยดึกเท่าไรเลย เราไปนั่งฟังเพลงกันต่ออีกสักหน่อยดีไหมคะ เพื่อนดาวแนะนำร้านบรรยากาศดีๆ มา" ทันทีที่ดูหนังจบ เนตรดาวก็เอ่ยชวนเขาต่อทันที

"แล้วทางบ้านจะไม่ว่าเอาเหรอครับ"

"ดาวบอกคุณพ่อไว้แล้วค่ะ นานๆ จะได้ออกมาเที่ยวกับพี่วินสักที นะคะ ไปกับดาวนะ" หญิงสาวส่งสายตาออดอ้อน

"ก็ได้ครับ"

คลับที่เนตรดาวพารวินทร์มาเป็นสถานที่เที่ยวกลางคืนระดับพรีเมียม บรรยากาศเป็นส่วนตัว คลาคล่ำไปด้วยแขกมีระดับและเน้นความเป็นส่วนตัวสูงเพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวาย

"ชนแก้วกันหน่อยค่ะพี่วิน" เนตรดาวขยับกายเข้าไปใกล้พลางส่งแก้วเครื่องดื่มให้เขา

"เดี๋ยวจะเมาเอานะครับ"

"ไม่เมาหรอกค่ะ จิบแค่นิดเดียวเอง  บรรยากาศดีขนาดนี้ ชนแก้วกับดาวสักหน่อยนะคะ"

รวินทร์จำยอมทำตามคำชวนด้วยความเกรงใจ เสียงดนตรีจังหวะนุ่มนวลคลอเบาๆ ภายในร้าน ยิ่งเปิดโอกาสให้เนตรดาวเอนกายลงซบแผ่นอกและไหล่กว้างของรวินทร์ ฝ่ามือเรียวค่อยๆ ลูบไล้หลังมือเขาอย่างแนบเนียนและสื่อความหมาย