ผู้ชายซื่อบื้อ
ผู้ชายซื่อบื้อ
"พี่วินคะ พี่วินรู้มั้ยว่าดาวรักพี่วิน แล้วก็ขอบคุณมากจริงๆ ที่พี่อยู่ข้างดาวเสมอ" เนตรดาวที่พอจะอ่านออกว่ารวินทร์รู้สึกผิดต่อรักตาภา แสร้งทำสีหน้าหมองลงอย่างน่าสงสาร
"แล้วดาวก็รู้สึกเสียใจจริงๆ ค่ะ ที่เป็นต้นเหตุให้พี่วินกับน้องเลิฟต้องห่างเหินกัน"
"พี่บอกแล้วไงว่าเรื่องนี้ดาวไม่เกี่ยว"
"พี่วินคะ"
ฝ่ามือเรียวของเนตรดาวค่อยๆ ประคองใบหน้าของชายหนุ่มเอาไว้ สายตาหวานหยาดเยิ้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ก่อนจะค่อยๆ โน้มใบหน้าขยับเข้าไปใกล้ ทว่าในจังหวะที่ระยะห่างลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจแผ่วเบา รวินทร์กลับเบือนหน้าหนีแล้วขยับถอยห่างออกไป
"ดาวเมาแล้วนะ"
"พี่วินรังเกียจดาวเหรอคะ ตอนนี้เราสองคนเป็นแฟนกันแล้วนะ"
"ดาวเป็นผู้หญิง ทำแบบนี้มันเสียหาย"
"สถานที่แบบนี้ใครเขาสนกันล่ะคะ ทุกคนก็แค่มาหาความสุขกันทั้งนั้น"
"ดาว..."
"ฮึก"
เนตรดาวบีบน้ำตาเรียกร้องความสงสารทันทีที่ถูกปฏิเสธ
"พี่ขอโทษ อย่าร้องไห้เลยนะ"
รวินทร์ยื่นมือไปช่วยเช็ดน้ำตาให้อย่างเลี่ยงไม่ได้ ความรู้สึกอึดอัดกดทับลงในอก เขากำลังถูกท่าทีของเธอบีบบังคับจนไร้ทางออก
"จูบดาวหน่อยได้มั้ยคะ ให้ดาวมั่นใจว่าพี่วินไม่ได้รังเกียจดาว"
รวินทร์ไม่อาจปฏิเสธสายตาและคำเรียกร้องนั้นได้อีก เขาค่อยๆ ขยับเข้าไปหาแล้วประทับริมฝีปากลงไปอย่างแผ่วเบา ทว่าความนุ่มนวลเพียงแค่นั้นไม่อาจตอบสนองความต้องการของเนตรดาวได้
มือเรียวรีบยกขึ้นโน้มลำคอชายหนุ่มลงมา บดจูบตอบอย่างเร่าร้อนและดูดดื่ม สัมผัสจากปลายลิ้นแสนหวานจุดไฟปรารถนาให้ลุกโชนขึ้นเป็นเท่าตัว สองมือของเธอลูบไล้ไปตามสันกรอบหน้าและใบหูของเขาอย่างเชี่ยวชาญ รวินทร์ปล่อยตัวให้จูบนั้นดำเนินไป ทว่าลึกๆ ในใจกลับเริ่มสะกิดใจด้วยความประหลาด กับความชำนาญที่แสนเชี่ยวชาญเกินคาดของเธอ
“จ๊วบ จ๊วบ”
“ดาว”
รวินทร์ดึงสติกลับมาได้ว่าจูบนี้เริ่มเลยไปไกลเกินกว่าที่ควร เขาไม่อยากเอาเปรียบเธอ อีกทั้งคนตรงหน้าก็คงเมาจนขาดสติ
"ดาวครับ"
"อื้อ ดาวรักพี่วินนะ"
เนตรดาวไม่เชื่อเลยว่าเสน่ห์และรสจูบของเธอจะไม่สามารถทำให้เขาเคลิบเคลิ้มได้ เธอเชื่อมั่นว่าเขาต้องติดใจและเรียกร้องมากกว่านี้แน่ๆ
"ไม่ได้นะดาว!!"
ในที่สุดรวินทร์ก็รวบแรงดันร่างหญิงสาวออกห่างจนได้
"พี่ว่าเรากลับกันดีกว่า" ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเตรียมเดินนำออกไป
เนตรดาวทำท่าจะโถมตัวเข้าหาเพื่อยื้อยุดเขาไว้อีกครั้ง แต่ทันทีที่สบเข้ากับสีหน้าเรียบตึงและจริงจังของเขา สิ่งที่คิดจะทำก็ต้องหยุดชะงักลงทันที
"พี่วินไม่ชอบเหรอคะที่เราจูบกัน"
บรรยากาศภายในรถเงียบสงัดมาตลอดทาง เนตรดาวจึงเอ่ยถามขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ เธอแอบหวั่นใจว่าการกระทำเมื่อครู่จะทำให้เขาขุ่นเคืองจนมองเธอในแง่ลบ
"พี่แค่คิดว่ามันไม่เหมาะสม และไม่อยากให้ดาวทำแบบนั้นอีก" รวินทร์ตอบน้ำเสียงเรียบ
"ต่อให้ในนั้นจะเป็นโซนส่วนตัวที่ไม่มีใครสนใจ แต่สถานที่แบบนั้นมันไม่ได้มีแค่เราสองคน"
"ค่ะ... ดาวเข้าใจแล้ว"
เธอรับคำเสียงอ่อย แม้ในใจจะหงุดหงิดแทบบ้าที่แผนการซึ่งวางไว้อย่างดีต้องมาล่มไม่เป็นท่า เพราะผู้ชายหัวโบราณและซื่อบื้ออย่างเขา!
"โง่ที่สุด! โง่! โง่!"
ทันทีที่รวินทร์ขับรถมาส่งและละสายตาไป เนตรดาวก็รีบบึ่งรถออกมาหานวินตราด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ
"มันก็จริงอย่างที่แกพูดนั่นแหละ ทอดสะพานให้ขนาดนี้ยังไม่เล่นด้วยอีก แกมั่นใจนะว่าพี่วินของแกไม่ได้ตายด้านจริงๆ น่ะ"
"ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ นี่ก็อ่อยสุดแรงจนไม่รู้จะอ่อยยังไงแล้ว"
นวินตราหัวเราะในคอ เธอรู้ดีว่าเนตรดาวกำลังเสียหน้าและเสียความมั่นใจอย่างหนัก ที่พยายามงัดเสน่ห์มาเอาชนะใจรวินทร์ขนาดนี้แต่กลับถูกทำเมินใส่
"เอาน่า แกเบื่อนักก็แค่หาอะไรสนุกๆ ทำ ถ้าพี่วินมันบื้อนัก แกก็แอบไปเอากับคนอื่นแก้ขัดไปก่อนสิ"
นวินตรายักไหล่พูดอย่างรู้ทัน เธอมองปราดเดียวก็ทะลุถึงเนื้อแท้และความร่านร้อนในตัวเพื่อนสนิทคนนี้แล้ว