คนที่รัก
คนที่รัก
“ไร้เหตุผลสิ้นดี โต ๆ กันแล้ว”
“ใช่ค่ะ เราโต ๆ กันแล้ว คุณควรจะรู้ว่าที่บ้านหลังนี้ไม่มีพื้นที่ให้ว่างให้ ฉันเป็นเมียแต่งของคุณ เป็นเมียที่ได้รับการยอมรับจากครอบครัวของคุณ และฉันก็เป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณ คุณควรให้เกียรติฉัน”
ภพธรรู้สึกไม่พอใจกับท่าทีของสรัญญา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพยายามจะพานิภาวรรณกับเนตรดาวเข้ามาในบ้าน ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา เขาพยายามทุกอย่าง แต่สรัญญาก็ไม่เคยยอมรับ
“วรรณป่วยเป็นมะเร็ง มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ช่วงเวลาสุดท้ายผมก็แค่อยากจะดูแล ชดเชยให้ที่ผมทำให้เธอเจ็บปวด”
ภพธรและนิภาวรรณเป็นคนรักกัน ทั้งสองรักกันมาก่อน เพราะครอบครัวของภพธรไม่ยอมรับผู้หญิงที่มาจากครอบครัวธรรมดา ผู้หญิงที่ภพธรต้องคอยดูแลรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทุกอย่างให้ทั้งที่เป็นเพียงคนรัก ดังนั้นภพธรจึงถูกบังคับให้แต่งงานกับสรัญญา แม้ในตอนแรกเขาจะปฏิเสธไม่ยอมรับ แต่เพราะหากว่าเขายืนยันความคิดของเขา ครอบครัวของเขาจะตัดขาดความสัมพันธ์ เขาจะมีเพียงแค่ตัวออกไปใช้ชีวิตกับนิภาวรรณ ดังนั้นนิภาวรรณจึงไม่ยอม อ้างว่าไม่ต้องการทำให้ชีวิตของภพธรตกต่ำ ไร้ที่พึ่ง นิภาวรรณยอมรับที่จะอยู่เงียบ ๆ ใช้ชีวิตรักกับภพธรแบบเจียมตัว
“ชดเชย 17 ปีมานี้คุณยังชดเชยไม่พออีกเหรอคะ”
ภพธรรักและห่วงใย ดูแลเอาใจใส่นิภาวรรณกับลูกมาตลอด เขาใช้ชีวิตอยู่กับนิภาวรรณกับลูกมากกว่า ตั้งแต่รักตาภาเกิดมา เขาก็ไม่ได้รักและสนใจเลยสักนิด เขายอมมีรักตาภาก็เพราะพ่อของเขาสั่ง เขากล้ำกลืนฝืนใจแม้จะรังเกียจเธอ สรัญญาเจ็บปวดทรมาน เธอเคยเชื่อว่าลูกและความจริงใจของเธอจะทำให้ภพธรรัก แต่ความเป็นจริงไม่ใช่เลย เขาไม่เคยรักหรือมีเยื่อใยใด ๆ ให้กับเธอเลย
“ผมไม่อยากทะเลาะ น่ารำคาญ”
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น บ้านหลังนี้ต้องไม่มีสองแม่ลูกนั่น”
“ก็ได้ เอาตามที่คุณต้องการ แต่อย่ามาโทษผมนะที่ไม่กลับมาบ้านนี้ เพราะผมต้องอยู่ดูแลวรรณ”
ภพธรพูดจบก็เดินจากไป ทิ้งให้สรัญญานั่งร้องไห้ด้วยความเสียใจ เขาไม่เห็นใจเธอเลย
“เพราะฉันถึงทำให้คุณกับคุณยาทะเลาะกัน”
นิภาวรรณแสร้งพูดขึ้นด้วยสีหน้ารู้สึกผิด เธอรู้สึกสะใจที่ภพธรไม่สนใจสรัญญากับลูก ในอดีตเธอต้องแพ้ให้กับสรัญญาเพราะชาติกำเนินที่ต่ำต้อย ต้องยอมทนเห็นคนรักแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น ยอมแบกรับคำว่าเมียน้อยทั้งที่มาก่อน เป็นเมียที่ต้องหลบซ่อนไม่ให้ใครได้รู้ ความอัปยศนี้นิภาวรรณไม่มีวันลืม ต่อให้วันหนึ่งเธอต้องตาย เธอก็ยังหวังว่าเนตรดาวจะสานต่อ ทวงคืนทุกอย่างที่เป็นของเธอและเนตรดาวกลับมา
“อย่าพูดแบบนั้น ที่เป็นแบบนี้เพราะความใจแคบของสรัญญา”
“คุณภพ”
“ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสุขภาพของคุณ ผมตั้งใจแล้วว่าจะมาอยู่ที่นี่เพื่อดูแลคุณ อยู่เป็นเพื่อนของคุณ ช่วยลูกดูแลคุณ”
“แต่ว่าคุณยาจะไม่พอใจเอาได้นะคะ”
“นั่นมันก็เรื่องของเค้า วรรณ คุณก็รู้ว่าผมรักคุณ คุณกับลูกมีค่ากับผมมาก”
“ฮึก ขอบคุณนะคะ ทั้งที่วรรณไม่สามารถให้อะไรกับคุณได้เลย มีแต่เป็นภาระให้กับคุณมาตลอด”
“ตั้งแต่วันแรกที่ผมบอกรักคุณ ผมก็ตั้งใจไว้แล้วว่าจะรักและดูแลคุณตลอดชีวิต ผมผิดที่ทำคุณเสียใจ ยกย่องคุณไม่ได้ แต่ผมอยากให้คุณรู้ ว่าผมรักคุณมาก คุณเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมรัก”
“คุณภพ ฮึก วรรณก็รักคุณค่ะ”