หน้าชา

รักตาภาเก็บกระเป๋าเดินทางอยู่ในห้องด้วยความรู้สึกใจหาย อีกไม่กี่วันเธอต้องไกลจากบ้านและครอบครัว แต่เรื่องที่ทำให้กังวลที่สุดคือ หากไม่มีเธออยู่ แม่จะรับมือกับเนตรดาวไหวหรือเปล่า

เนตรดาวในตอนนี้ไม่เหลือคราบเด็กสาวน่าสงสารอย่างวันแรกที่ก้าวเข้ามาในบ้าน บ่อยครั้งที่แม่บ้านต่างพากันมาร้องเรียนพฤติกรรมสุดทน

"คุณเลิฟคะ วันนี้คุณดาวเอารูปคุณยาที่ห้องรับแขกออก แล้วเอารูปแม่ตัวเองมาวางแทนค่ะ"

"ฮือ พี่แค่ยกน้ำผิดแก้วไปให้ คุณดาวก็ไม่พอใจถึงกับตบหน้าพี่"

"พี่ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะคะคุณเลิฟ ทำไมคุณดาวต้องว่าพี่แรงขนาดนั้น"

ทั้งคำพูดร้ายกาจและการลงไม้ลงมือ ทำให้คนในบ้านแทบทนไม่ไหว หลายครั้งที่รักตาภาอยากฟ้องพ่อให้จัดการเรื่องนี้เสียที แต่พอเห็นท่าทีเอ็นดูเข้าข้างที่พ่อมีให้เนตรดาว เธอก็ตอบตัวเองได้ทันทีว่าฟ้องไปก็ไร้ประโยชน์ ยิ่งตอนนี้พ่อกำลังหงุดหงิดเรื่องที่เธอจะไปแลกเปลี่ยนต่างประเทศ ในสายตาพ่อเธอคงเป็นได้แค่ลูกสาวที่ไม่ได้เรื่องและหาเรื่องมาใส่ร้ายคนโปรดเท่านั้น

เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น

"ก๊อก ก๊อก"

รักตาภาเปิดประตูออกไปก็พบเนตรดาวยืนอยู่ รอยยิ้มบนใบหน้าตัดกับสายตาร้ายกาจ ทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายไม่ได้มาดีแน่

"ทำอะไรอยู่เหรอ"

"ฉันจำเป็นต้องรายงานเธอด้วยหรือไง มีอะไร"

"ก็แค่อยากมาคุยเรื่องพี่วิน เห็นว่าสนิทและรู้จักกันมานาน พี่เลยอยากขอคำปรึกษาหน่อย" เนตรดาวตั้งใจมาหาเรื่องหวังให้รักตาภาเจ็บปวด

"ไร้สาระ" รักตาภาตัดบทอย่างหงุดหงิดเตรียมจะปิดประตู แต่เนตรดาวกลับเอามือดันไว้ไม่ยอมให้ปิด

"เดี๋ยวสิ พี่ตั้งใจจริงนะ คือพี่แค่อยากรู้ว่าพี่วินหัวโบราณขนาดไหน เราคบกันมาตั้งขนาดนี้เขายังให้เกียรติพี่อยู่เลย เลิฟก็รู้นี่ว่าสมัยนี้เรื่องอย่างว่าของคนเป็นแฟนกันมันธรรมดามาก แต่พี่วินกอดจูบเขาทำแค่นั้น ขนาดร่างกายเขาเรียกร้องแทบแย่ยังข่มใจได้เลย"

เนตรดาวจับตาดูปฏิกิริยาอย่างสะใจ ยิ่งเห็นดวงตาคู่สวยสั่นระริกและใบหน้าหวานเริ่มซีดลง เนตรดาวยิ่งได้ใจ พูดเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

"เมื่อวานตอนที่จูบกัน พี่วินดูเรียกร้องมากเลยนะน้องเลิฟ จูบเขาเร่าร้อนจนพี่เกือบจะละลายอยู่แล้ว แต่พอเขาคิดว่าคนอื่นจะมองพี่ไม่ดี เขาก็หยุด เขาบอกรักพี่ บอกว่าพี่คือรักแรกของเขา ตอนนั้นหัวใจพี่เต้นแรงแทบหลุดออกมาเลยล่ะ"

รักตาภาสูดหายใจเข้าลึก ควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นก่อนจะสวนกลับด้วยสายตาเย็นชา

"ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอเอาเรื่องนี้มาพูดกับฉันทำไม แต่เรื่องแบบนี้มันน่าอายและน่ารังเกียจมากกว่าน่าอวดไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ลองไปเล่าให้พ่อฟังล่ะ ท่านคงจะภูมิใจมากที่เห็นลูกสาวปล่อยให้อีกฝ่ายกอดจูบลูบคลำทั้งที่ยังเรียนไม่จบ หรือจะให้ฉันช่วยอนุเคราะห์ไปเล่าแทนให้ก่อนเดินทางดีล่ะ"

รักตาภากระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสายนิ่งจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเหนือกว่า

"อ้อ... แล้วถ้าเธอรักพี่วินจริง ก็น่าจะรู้ว่าเขาต้องการอะไร ไม่ต้องถ่อมาปรึกษาฉันถึงนี่หรอก เว้นแต่ว่าที่ตั้งใจมาพูดทั้งหมด เพียงเพราะอยากโอ้อวดในสิ่งที่ผู้หญิงดีๆ เขาไม่เอามาโพนทะนาให้คนอื่นฟังก็เท่านั้นเอง"

"นี่!!"

เนตรดาวหน้าชาวาบ รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ด้วยคำพูดของรักตาภา ทั้งที่ตั้งใจมาปั่นหัวให้อีกฝ่ายแตกสลาย แต่กลับกลายเป็นตัวเองที่ถูกต้อนจนมุมและถูกด่ากลับอย่างไม่เหลือชิ้นดี

"ทำไม" รักตาภามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเหยียดหยาม 

"ถ้าพอจะมีสมองคิดสักนิด เรื่องทุเรศแบบนี้คงไม่ออกจากปากคนปกติหรอกนะ แล้วฉันก็อายุน้อยกว่าเธอ ไม่จำเป็นต้องมานั่งฟังเรื่องน่าไร้เกียรติพวกนี้ ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็หลบไป"

รักตาภาผลักเนตรดาวพ้นทางแล้วกระแทกประตูปิดใส่หน้าทันทีดัง ปัง!

เมื่ออยู่ตามลำพัง ความเข้มแข็งเมื่อครู่ก็พังทลายลง ร่างบางค่อยๆ ทรุดตัวลงพิงประตู หัวใจเจ็บปวดทรมานไม่ต่างจากที่เนตรดาวตั้งใจไว้ แต่ถึงจะเจ็บจนแทบขาดใจ รักตาภาสัญญา กับตัวเองว่าเธอจะไม่มีวันแสดงความอ่อนแอ ให้คนอย่างเนตรดาวได้สมเพชเป็นอันขาด