อยากอธิบาย

รวินทร์อยากพูดคุยกับรักตาภาก่อนที่เธอจะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้ แต่ก็รู้ดีว่าต่อให้โทรหาหรือไปพบ รักตาภาก็คงปิดโอกาส ไม่ยอมเจอหน้าแน่ ทางเดียวที่เหลืออยู่คือต้องพึ่งผู้เป็นแม่

"แม่ครับ ช่วยผมหน่อยนะครับ  ผมอยากคุยกับน้องจริงๆ"

"แล้วแกไปทำอะไรไว้ล่ะ น้องถึงไม่อยากมองหน้า"

"โธ่... แม่ครับ" รวินทร์หน้าเสีย รู้ดีว่าแม่กำลังประชด แต่เวลานี้เขาหมดทางไปจริงๆ 

"แม่ก็รู้ว่าผมผูกพันกับเลิฟมากแค่ไหน เรายังไม่ได้ปรับความเข้าใจกันเลย น้องจะไปไกลถึงต่างประเทศแบบนี้ ผมไม่อยากให้เราจบกันทั้งที่ยังค้างคาครับแม่"

รสรินถอนหายใจยาวด้วยความระอา นึกหมั่นไส้ความหน้ามืดตาบอดของลูกชายที่ปล่อยให้เรื่องบานปลายมาถึงขั้นนี้ แต่พอเห็นสายตาเว้าวอนและท่าทางหมดอาลัยตายอยากของลูก คนเป็นแม่อย่างเธอก็ใจอ่อนจนได้

"ก็ได้ ฉันจะช่วย  นี่เพราะแกเป็นลูกหรอกนะ"

"ขอบคุณครับแม่"

เมื่อเห็นแม่ยอมใจอ่อน รวินทร์ก็เริ่มใจชื้นขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยเขาก็พอมีหวังว่าจะได้อธิบายและปรับความเข้าใจกับรักตาภา

"เดี๋ยวจะชวนน้องมาทานข้าวที่บ้านเราก็แล้วกัน" รสรินเอ่ยเสียงเรียบพลาดยักไหล่ 

"ถ้าให้แกไปหาที่บ้านโน้น มีหวังแฟนแกได้ตามมาฉีกอกทั้งแกทั้งฉันแน่"

"ครับ"

รวินทร์พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย ต่อให้เนตรดาวจะไม่คิดอะไร หรือไม่ได้ตั้งใจจะสร้างเรื่อง แต่นาทีนี้เขาก็ไม่อยากให้เกิดชนวนเหตุอะไรขึ้นมาขัดขวางการเจอรักตาภาอีกแล้ว

รสรินโทรหาสรัญญา  เอ่ยปากชวนเธอและรักตาภามาทานอาหารเย็นที่บ้าน ถือโอกาสเป็นมื้อเลี้ยงส่งก่อนที่รักตาภาจะออกเดินทางไปเรียนต่อที่อเมริกา ซึ่งสรัญญาก็ตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเล แม้รักตาภาจะรู้สึกลำบากใจอยู่ไม่น้อย เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าหากไปที่นั่น เธอคงหนีไม่พ้นต้องเผชิญหน้ากับรวินทร์อย่างแน่นอน

"ตาวินเขาอยากคุยด้วย น้องเลิฟยอมคุยกับพี่เขาหน่อยนะลูก ป้าเองก็ไม่อยากให้เราสองคนต้องผิดใจกันแบบนี้เลย" รสรินเอ่ยความจริงถึงวัตถุประสงค์ของมื้ออาหารให้ทั้งสรัญญาและรักตาภารับรู้

เมื่อวางสาย สรัญญาก็หันมามองลูกสาวด้วยความเอ็นดูพลาดยกมือลูบหัวเบาๆ

"เปิดใจคุยกับพี่เขาหน่อยนะลูก เรื่องนี้จะว่าไปพี่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิด" สรัญญาช่วยพูดอีกแรง เพราะไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเด็กๆ ต้องพังลง เพียงเพราะชนวนเหตุและความบานปลายจากเรื่องของผู้ใหญ่

“ค่ะแม่”

รักตาภาเอ่ยตอบตกลงในที่สุด แม้จะรู้ดีว่าความรู้สึกข้างในไม่อาจกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้ปรารถนาจะสร้างรอยร้าวให้ลึกไปกว่านี้ หากการเปิดใจคุยครั้งนี้จะช่วยลดความอึดอัด และทำให้ทั้งสองฝ่ายไม่ต้องก้มหลบสายตากันทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้า เธอก็พร้อมจะรับฟังเป็นครั้งสุดท้าย

"เราไปหาอะไรกินก่อนกลับมั้ยคะพี่วิน"

เนตรดาวเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงออดอ้อน รวินทร์ยังคงมารับส่งเธอตามปกติและไม่ได้หยิบยกเรื่องราวก่อนหน้านี้ขึ้นมาพูด แม้เธอจะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบขรึมนั้นก็ตาม

"วันนี้พี่มีธุระต้องรีบกลับบ้านน่ะดาว เดี๋ยวพี่ไปส่งเราเลยดีกว่า" รวินทร์ตอบปฏิเสธเสียงเรียบโดยไม่หันมามอง สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ถนนข้างหน้า

แม้ในใจจะอยากรู้มากแค่ไหนว่าธุระสำคัญของเขาคืออะไร แต่เนตรดาวก็เลือกที่จะเงียบไว้ เธอไม่ยอมพลาดเผยความระแวงหรือก้าวก่ายชีวิตของรวินทร์ให้เขาต้องมองเธอในแง่ร้ายเด็ดขาด

"ขอบคุณนะคะพี่วิน" เนตรดาวส่งยิ้มหวานเอ่ยขอบคุณเมื่อรถจอดสนิทหน้าบ้าน เธอยืนส่งจนกระทั่งท้ายรถของเขาเลี้ยวลับสายตาไป