ต้องการเวลาเพื่อกลับมาเป็นเหมือนเดิม

ทว่าทันทีที่ก้าวกลับเข้ามาในบ้าน ความแปลกใจก็สะกิดใจเธอทันที ปกติเวลานี้สรัญญามักจะขลุกอยู่กับการดูแลต้นไม้ที่สวนหน้าบ้านเสมอ แต่วันนี้กลับไร้ร่องรอย

"เดี๋ยว!!" เนตรดาวตวาดเรียกจวง แม่บ้านที่กำลังเช็ดกระจกอยู่แถวนั้น

"คะคุณดาว" จวงสะดุ้ง สะกดอาการตกใจแล้วรีบขานรับ

"คุณน้าไปไหน ทำไมฉันไม่เห็น"

"อ๋อ คุณสรัญญาไปทานข้าวที่บ้านคุณรสรินค่ะ"

"ว่าไงนะ!!" เนตรดาวตาดำมืดขึ้นมาทันที

"แล้วยัยเลิฟล่ะ"

"คุณเลิฟก็ไปด้วยค่ะ"

สิ้นคำตอบของแม่บ้าน มือน้อยของเนตรดาวก็กำแน่นเข้าหากันจนเล็บแทบจกกลงเนื้อ ไฟโทสะและริษยาพุ่งพล่านขึ้นมาทันที ธุระสำคัญที่รวินทร์อ้างเพื่อปฏิเสธเธอ ที่แท้ก็คือการรีบกลับไปหา กลับไปเจอกับรักตาภานี่เอง

"เจอกันที่เดิม!!"

เนตรดาวโทรหานวินตาด้วยน้ำเสียงหัวเสียและเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ในเมื่อรวินทร์เลือกที่จะโกหกแล้วแอบไปเจอรักตาภาได้ มีหรือคนอย่างเธอจะยอมนั่งเป็นง่อยอยู่บ้าน เธอเองก็ออกไปเที่ยวหาความสุขนอกบ้านกับคนอื่นได้เหมือนกัน คนอย่างเนตรดาวไม่เคยคิดจะทนอุดอู้อยู่กับความเจ็บใจพรรค์นี้อยู่แล้ว

"ได้เลย เดี๋ยวฉันชวนพี่พอร์ชออกมารอแกเลยนะดาว" นวินตารับคำอย่างไว

พอร์ชคือรุ่นพี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เนตรดาวเคยเจอตามผับ เขาเดินหน้าเข้ามาทำความรู้จักและขายขนมจีบเธออย่างเปิดเผย ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเนตรดาวมีรวินทร์เป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว

'พี่เป็นคนคั่นเวลาให้น้องดาวก็ได้ครับ รับรองว่าไอ้วินมันไม่มีทางรู้หรอก'

คำพูดอ่อยเหยื่อของพอร์ชยังคงวนเวียนอยู่ในหัว สำหรับผู้ชายอย่างเขาที่รักสนุกและไม่คิดจะผูกมัดกับใครอยู่แล้ว การได้กิ๊กกั๊กกับแฟนคนอื่นก็แค่เกมสนุกๆ แก้เหงาเท่านั้น

เนตรดาวเหยียดยิ้มร้าย สายตาสายแน่นไปด้วยความประชดประชัน ในเมื่อรวินทร์กล้าทำให้เธออารมณ์เสีย เขาก็อย่าหวังว่าจะได้เสวยสุขอยู่คนเดียว

"ตาวินมาแล้ว" รสรินที่กำลังนั่งคุยอยู่กับสรัญญาและรักตาภาทักขึ้น เมื่อเห็นลูกชายก้าวเดินเข้ามาในบ้าน

"สวัสดีครับน้ายา" รวินทร์ยกมือไหว้แม่ของรักตาภาด้วยความเคารพ

"สวัสดีค่ะ" รักตาภายกมือไหว้รวินทร์ เธอเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้วสำหรับการมาเจอเขาในวันนี้

"เราไปคุยกันตรงโน้นดีกว่ายา ปล่อยให้เด็กๆ เขาได้คุยกันเนาะ" รสรินรีบเอ่ยชวนสรัญญาเปิดทาง เพื่อเปิดโอกาสให้ลูกชายและรักตาภาได้มีเวลาปรับความเข้าใจกัน

"จ้ะ" สรัญญารับคำอย่างรู้กัน

เมื่อผู้ใหญ่ทั้งสองเดินแยกออกไป ความเงียบสงัดก็เข้าครอบคลุมบรรยากาศภายในห้องทันที รวินทร์มองใบหน้าหวานที่ดูเรียบเฉย ก่อนจะเป็นฝ่ายตัดสินใจเริ่มบทสนทนาก่อน เพราะรู้ดีว่าหากปล่อยให้ความเงียบกัดกินต่อไปคงไม่ดีแน่

"พรุ่งนี้ จะเดินทางแล้วใช่ไหม"

"ค่ะ"

"ขอพี่ไปส่งด้วยคนนะ"

"ได้ค่ะ"

คำตอบรับสั้นๆ และน้ำเสียงราบเรียบของเธอ เขา ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยจริงๆ ว่าระหว่างเราสองคน จะก้าวมาถึงจุดที่อึดอัดกันได้มากขนาดนี้

"เลิฟ พี่ต้องทำยังไง เราสองคนถึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม ที่เป็นอยู่แบบนี้พี่อึดอัดมาก เราสองคนไม่ควรเป็นแบบนี้เลยนะ"

"พี่วิน เลิฟเองก็ไม่ได้ชอบบรรยากาศแบบนี้หรอกค่ะ แต่เรื่องที่พี่วินคบกับเนตรดาว เลิฟยอมรับตรงๆ ว่าเลิฟรับไม่ได้จริงๆ แต่เอาเถอะค่ะ ช่วงเวลาที่เลิฟไปเรียนต่างประเทศ มันคงช่วยให้เลิฟลืมเรื่องพวกนี้ไปได้มาก พอเลิฟกลับมา เลิฟสัญญาว่าจะกลับมาเป็นเลิฟคนเดิม หวังว่าพี่วินจะเข้าใจเลิฟนะคะ"

เมื่อได้ยินคำยืนยันเช่นนั้น รอยยิ้มที่หายไปนานก็ค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าของรวินทร์ อย่างน้อยรักตาภาก็รับปากว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอจะสามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกครั้ง

"ได้ พี่จะรอ"

"ค่ะ"

หลังจากนั้น แม้บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่จะไม่ได้กลับมาร้อยเปอร์เซ็นต์เหมือนเมื่อก่อน แต่รวินทร์ก็สัมผัสได้ดีว่าความอึดอัดที่เคยมีมากนั้น ผ่อนคลายและดีขึ้นจากก่อนหน้านี้มากแล้ว