อุบัติเหตุที่ผ่านการวางแผนอย่างดี

"แม่จะถึงสนามบินแล้ว แกจะถึงหรือยัง" รสรินคุยสายกับรวินทร์ด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ เพราะกลัวว่าลูกชายจะเดินทางไปไม่ทันส่งรักตาภา

"ผมกำลังจะไปครับแม่ ไม่เกิน 20 นาทีถึง"

รวินทร์ตอบกลับผู้เป็นแม่ ในใจรู้สึกโล่งอกขึ้นมาบ้าง วันนี้เขาได้บอกกับเนตรดาวไว้อย่างชัดเจนแล้วว่าจะไปส่งรักตาภาที่สนามบิน ซึ่งเนตรดาวก็น่ารักและแสนดีเหลือเกิน เธอไม่ได้ว่าหรือแสดงอาการงอแงอะไรเลย แถมยังฝากเขาไปบอกลารักตาภาแทนเธอด้วย เพราะเนตรดาวรู้ตัวดีว่าหากเธอตามไปด้วย จะยิ่งทำให้รักตาภาอึดอัดและไม่สบายใจเปล่าๆ

"โอเค งั้นแม่กับพ่อไปรอที่สนามบินเลยนะ"

"ครับ"

รวินทร์วางสายพลางอมยิ้มบางๆ เขารู้สึกสบายใจที่เนตรดาวเข้าอกเข้าใจ และหวังว่าการไปส่งรักตาภาในวันนี้จะช่วยเยียวยาความรู้สึกเหินห่างระหว่างเขากับเธอให้ดีขึ้นได้บ้าง โดยที่เขาไม่มีทางรู้เลยว่า เนตรดาวไม่ได้ยอมถอยอย่างที่เห็น แต่นี่คือละครฉากใหญ่และเป็นจุดเริ่มต้นของแผนการร้ายที่เธอกำลังจะเริ่มลงมือ

ในขณะที่กำลังขับรถอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของรวินทร์ก็แผดร้องขึ้น เมื่อเห็นชื่อ 'เนตรดาว' ปรากฏบนหน้าจอ เขากดรับสายตามปกติโดยที่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับการจราจรเบื้องหน้า

"ครับดาว"

"สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าคุณเป็นญาติของเจ้าของโทรศัพท์ใช่ไหมครับ"

ปลายสายไม่ใช่เสียงหวานของเนตรดาวอย่างเคย แต่กลับเป็นเสียงห้าวเข้มของผู้ชายที่เอ่ยถามกลับมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน รวินทร์รู้สึกใจเสียขึ้นมาทันที

"ครับ ผมเป็นแฟน คุณเป็นใครครับ"

"พอดีเจ้าของเครื่องเกิดอุบัติเหตุรถชนครับ  ตอนนี้ทางเรากำลังนำตัวส่งโรงพยาบาล คนเจ็บยังไม่ได้สติ เราเลยรีบโทรหาเบอร์ล่าสุดในเครื่องครับ"

"อะไรนะครับ!!"

รวินทร์ตกใจสุดขีด หักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าข้างทางทันทีด้วยความระทึก

"แล้ว... แล้วเธอเป็นอะไรมากไหมครับ"

"ยังไม่ทราบแน่ชัดครับ เบื้องต้นคือหมดสติ ไม่รู้สึกตัว มีบาดแผลเลือดออกที่ศีรษะ แล้วก็แผลถลอกตามตัวอีกหลายแห่งครับ"

ด้วยความตกใจและเป็นห่วงเนตรดาว รวินทร์รีบถามรายละเอียดตำแหน่งเกิดเหตุและโรงพยาบาลปลายทางที่จะนำตัวเธอไปรักษา เมื่อได้ข้อมูล เขาก็หักพวงมาลัยวนรถกลับ เพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลทันที

"ผมกำลังจะไปที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ครับ"

รวินทร์บอกปลายสาย ในหัวคิดเพียงว่าเนตรดาวไม่มีใครอยู่ข้างกายเลยในยามที่เกิดอุบัติเหตุร้ายแรงเช่นนี้ ต่างจากรักตาภาที่มีทั้งคุณปู่ คุณตา คุณยาย สรัญญา รวมถึงพ่อแม่ของเขาคอยดูแลและอยู่ส่งที่สนามบินอย่างพร้อมหน้า สุดท้าย รวินทร์จึงตัดสินใจเลือกไปหาเนตรดาว แม้ในลึกๆ จะรู้สึกผิดต่อรักตาภา และรู้สึกผิดหวังในตัวเองที่ไม่อาจรักษาคำสัญญาว่าจะไปส่งเธอได้ก็ตาม

เนตรดาวที่นอนแสร้งหมดสติอยู่บนเตียงคนไข้ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาเมื่ออยู่ลำพังหลังจากที่แพทย์ทำการรักษาและทำแผลให้แล้ว รอยยิ้มร้ายกาจเหยียดยกบนริมฝีปากด้วยความพึงพอใจขั้นสุด แผนการอุบัติเหตุจัดฉากที่เธอร่วมมือกับพอร์ชเป็นไปตามที่วางไว้อย่างไร้ที่ติ

"แกไม่มีทางชนะฉันหรอกนะนังเลิฟ ทั้งแกทั้งแม่แก ต้องเป็นฝ่ายแพ้และถูกทิ้งให้อยู่แบบไม่มีใครสนใจ"

เนตรดาวพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น แม้ตามเนื้อตัวและศีรษะจะรู้สึกระบมเจ็บจากบาดแผลที่ตั้งใจสร้างขึ้นจริงบางส่วน แต่สำหรับเธอแล้ว ความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ถือว่าคุ้มค่าเหลือเกิน กับการได้เหยียบย่ำหัวใจของรักตาภา และรั้งให้รวินทร์ยอมทิ้งคำสัญญาเพื่อมาคุกเข่าอยู่ข้างเตียงเธอ