ขอบคุณที่ไม่ห่างไปไหน
ขอบคุณที่ไม่ห่างไปไหน
"เดินทางปลอดภัยนะครับน้องเลิฟ พี่ขอโทษ"
รวินทร์ยืนเหม่อมองท้องฟ้ากว้างตรงระเบียงห้องพักฟื้นของเนตรดาว ป่านนี้รักตาภาคงออกเดินทางไปแล้ว ความรู้สึกผิดเกาะกุมหัวใจเขาจนหนักอึ้ง ทั้งที่เธอเคยให้โอกาส และเขาก็เคยรับปากไว้เสียดิบดี
"พี่วินคะ" เสียงเรียกแผ่วเบาของเนตรดาวดึงสายตาเขากลับมา เธอจ้องมองชายหนุ่มที่เหม่อลอยอยู่นานสองนานด้วยความรู้ทัน รู้ดีว่าใจของเขาตอนนี้ลอยไปหาใคร
"ดาว" รวินทร์ดึงสติตัวเองกลับมาแล้วรีบเดินเข้ามาหา
"เกิดอะไรขึ้นเหรอคะพี่วิน" เนตรดาวถามด้วยสีหน้าสับสน แกล้งทำเป็นเพิ่งรู้สึกตัว ทั้งที่ความจริงทุกอย่างเป็นไปตามแผนการที่เธอตั้งใจจัดฉากไว้แต่แรก
"ดาวรถชนครับ"
"เหรอคะ จำไม่ได้เลย รู้แค่ว่ากำลังจะขับรถกลับ อยู่ดีๆ ทุกอย่างก็ดับสนิทไปเลย"
"อย่าเพิ่งขยับครับ เดี๋ยวพี่ไปเรียกหมอมาตรวจให้อีกที"
รวินทร์รีบออกไปตามหมอให้เข้ามาตรวจอาการของเนตรดาวทันที
"เป็นยังไงบ้างครับหมอ"
"อาการทั่วไปปกติ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ มีแค่แผลถลอกเล็กๆ น้อยๆ ตามแขนและขา ส่วนผลสแกนสมองก็ปกติดีครับ"
เมื่อได้ยินหมอยืนยันแบบนั้น รวินทร์ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"ขอบคุณมากครับหมอ"
"น้องเลิฟออกเดินทางแล้วใช่ไหมคะ"
เนตรดาวเอ่ยถามขึ้นหลังจากหมอตรวจเสร็จและออกไปจากห้อง จนเหลือเพียงเขากับเธอตามลำพัง
"น่าจะใช่ครับ"
"น่าจะใช่ หมายความว่าไงคะ" เธอทำสีหน้าตกใจ
"พี่วินต้องไปส่งน้องเลิฟไม่ใช่เหรอคะ อย่าบอกนะว่าพี่ไม่ได้ไป... เพราะต้องมาดูแลดาว"
เนตรดาวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แกล้งทำเป็นกังวลและรู้สึกผิดจับใจ
"ไม่ใช่ความผิดของดาวหรอกนะ" รวินทร์เอ่ยปลอบ
"ดาวเกิดอุบัติเหตุทั้งคน จะให้พี่รู้เรื่องแล้วทำนิ่งเฉยได้ยังไง"
"แต่พี่วินรับปากน้องเลิฟไว้แล้วนี่คะ ดาวขอโทษนะคะ เพราะดาวคนเดียวเลย ถ้าดาวขับรถระวังกว่านี้"
"ดาวครับ" เขาขัดขึ้นเพื่อไม่ให้เธอโทษตัวเอง
"น้องเลิฟแค่ไปเรียน ไม่ได้หายไปไหนสักหน่อย อีกไม่นานก็กลับ แต่ความปลอดภัยของดาวสำคัญกว่า ในเวลานั้นดาวไม่เหลือใครเลยนะ"
"ฮึก" เนตรดาวเริ่มบีบน้ำตา
"ในชีวิตนี้ดาวเหลือแค่พ่อกับพี่วินเท่านั้น ขอบคุณจริงๆ นะคะที่ไม่ทิ้งดาว"
ร่างบางสวมกอดชายหนุ่มไว้แน่น รวินทร์ทำได้เพียงยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังปลอบประโลมหญิงสาวที่กำลังสะอื้นไห้อย่างน่าสงสาร โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้หยาดน้ำตานั้นมีความสมหวังซ่อนอยู่
"ดาว!! เป็นยังไงบ้างลูก"
ทันทีที่รวินทร์โทรแจ้งข่าวอุบัติเหตุ ภพธรก็รีบจองตั๋วเครื่องบินกลับมาทันทีด้วยความเป็นห่วงลูกสาวคนเดียวอย่างที่สุด
"ดาวปลอดภัยดีค่ะพ่อ พลอยทำให้พ่อต้องเสียงานไปด้วยเลย" เนตรดาวตอบเสียงแผ่ว
หากรักตาภารู้ว่าพ่อยอมทิ้งงานทุกอย่างบินกลับมาเพราะเป็นห่วงเนตรดาว เธอคงเจ็บปวดปางตาย เพราะพ่อไม่เคยให้ความสำคัญกับการเดินทางไปแลกเปลี่ยนไกลถึงอเมริกาของเธอเลยแม้แต่น้อยสักนิด
"อะไรจะสำคัญไปกว่าลูกล่ะ" ภพธรแสดงออกถึงความห่วงใยเนตรดาวอย่างปิดไม่มิด
"หมอบอกว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ มีแค่รอยแผลนิดหน่อย พักฟื้นที่โรงพยาบาลสักคืนก็กลับบ้านได้แล้วครับ" รวินทร์ช่วยอธิบายอาการของคนรักให้คนเป็นพ่อฟัง
"ถ้าเป็นแบบนั้นพ่อก็สบายใจ ขอบใจมากนะวินที่เป็นธุระให้" ภพธรเอ่ยขอบคุณชายหนุ่มจากใจจริง หากไม่มีรวินทร์คอยจัดการเรื่องต่างๆ ให้คงยุ่งยากไม่น้อย
"ไม่เป็นไรเลยครับ ดาวเป็นแฟนผม เรื่องพวกนี้ถือเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว"
"อืม" ภพธรพยักหน้ารับคำอย่างพอใจ
"เดี๋ยวคืนนี้พ่อให้คนที่บ้านมาเฝ้าหนูนะลูก" ภพธรเอ่ยขึ้น เพราะเห็นว่าตัวเองเป็นผู้ชาย คงไม่สะดวกนักที่จะนอนเฝ้าลูกสาวที่โตแล้ว
"ผมเฝ้าดาวให้เองครับ" รวินทร์เสนอตัวอาสา
"อย่าเลยค่ะพี่วิน" เนตรดาวรีบปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเกรงอกเกรงใจ
"พี่วินเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ดาวเกรงใจค่ะ ดาวอยู่คนเดียวได้สบายมาก"
"ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้เช้าพี่มารับดาวกลับบ้านแทนนะ"
"ตกลงค่ะ" เนตรดาวส่งยิ้มบางๆ ให้เขาอย่างว่าง่าย