ไม่ยอมรับ
ไม่ยอมรับ
ภพธรแยกตัวกลับจากโรงพยาบาลและตรงดิ่งมาที่บ้านทันที เพราะพสินผู้เป็นพ่อได้แจ้งไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะมารอพบที่นี่ ในวันนี้เขาจึงตั้งใจจะถือโอกาสบอกพ่อเรื่องที่รับเนตรดาวเข้ามาดูแลในบ้าน ทั้งยังตั้งใจจะเปิดตัวเนตรดาวให้ทุกคนได้รับรู้ทั่วกันว่า เธอคือลูกสาวของเขาอีกคน
"สวัสดีครับพ่อ"
แม้ในสายตาของคนนอก ภพธรจะเป็นผู้นำครอบครัวที่น่าเกรงขามเพียงใด แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพ่อ เขาก็ยังคงเป็นเพียงลูกชายที่ให้ความเคารพและเกรงใจอยู่เสมอ
"นั่งสิ มีเรื่องต้องคุยกัน" พสินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบติดจะเข้ม
"ครับ"
"ถ้าอย่างนั้นยาขอตัวออกไปข้างนอกดีกว่านะคะ คุณพ่อกับคุณภพจะได้คุยกันสะดวก" สรัญญาที่นั่งอยู่ด้วยเอ่ยขึ้นด้วยความเกรงใจ
"ไม่ต้องหรอกลูก เรื่องนี้ยาก็ต้องรู้ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่มีอะไรต้องปิดบังกันทั้งนั้น" พสินเอ่ยขัดขึ้นด้วยความเอ็นดูและให้เกียรติลูกสะใภ้
"ค่ะ" สรัญญารับคำเบา ๆ แล้วยอมนั่งลงที่เดิม
"น้องเลิฟต้องบินไปเรียนไกลถึงอเมกา แกเป็นพ่อ ทำไมถึงไม่ยอมไปส่งลูก" คำถามแรกที่พสินถามออกมาหนีไม่พ้นเรื่องหลานสาวอันเป็นที่รัก น้ำเสียงเค้นเข้มอย่างกดดัน
"ผมติดงานครับพ่อ มันสำคัญมากจริง ๆ" ภพธรพยายามอธิบาย
"สำคัญกว่าลูกสาวของแกอย่างนั้นหรือ!!"
"พ่อครับ เลิฟไปเรียน แค่นั่งเครื่องไป ใครจะไปส่งมันจะสำคัญอะไรขนาดนั้นครับ แต่งานของผมมันจำเป็นมากจริง ๆ เพราะมันกระทบไปถึงบริษัท"
"อย่างนั้นหรือ แต่เท่าที่ฉันรู้มา งานของแกตอนนี้ก็ยังไม่เรียบร้อยดี แต่แกกลับรีบบินด่วนกลับมา มาทำไมกันล่ะ" พสินจี้ถามสวนกลับทันควันชนิดไม่ยอมให้ตั้งตัว
"เพราะลูกสาวอีกคนของแกโดนรถชน แกเลยเป็นห่วงจนทิ้งงานบินกลับมา ฉันพูดถูกไหม"
"ครับ" ภพธรรู้ดีว่าไม่มีสิ่งใดจะปิดบังผู้เป็นพ่อได้ จึงจำต้องยอมรับออกมาตามตรง
สรัญญาที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ รู้สึกเหมือนหัวใจถูกกรีดลึก ความรู้สึกเจ็บปวดทิ่มแทรกเข้ามาจนชาไปทั้งร่าง เจ็บเสียจนไร้ซึ่งคำบรรยายใด ๆ
"แต่โดนรถชนมันหมายถึงชีวิตตกอยู่ในอันตรายนะครับ" ภพธรเอ่ยแย้งเพื่อหาเหตุผลให้ตัวเอง
"ต่อให้เด็กนั่นไม่ได้เป็นอะไรมากแกก็ต้องมาอยู่ดี เพราะแกรัก แกถึงพาเด็กนั่นเข้าบ้านมาโดยไม่บอกอะไรฉันสักคำ ยังเห็นฉันคนนี้เป็นพ่ออยู่อีกไหม แล้วเมียแก ลูกแก พวกเขาจะคิดยังไง จะเจ็บปวดแค่ไหน แกเคยใส่ใจเคยสนใจบ้างหรือเปล่า"
"พ่อ!!"
ภพธรทนต่อไปไม่ไหว เขาตะโกนออกมาพลางระเบิดอารมณ์และความอัดอั้นตันใจที่ซุกซ่อนไว้มาเนิ่นนาน
"แล้วจะให้ผมทำยังไงครับ วรรณตายไปแล้ว ลูกของผมไม่เหลือใครอีกแล้ว พ่อจะให้ผมใจดำทำตัวเลวทิ้งลูกไว้ข้างนอก โดยไม่ดูดำดูแดงเลยเหรอครับ"
"ใช่!! ลูกสาวของยัยผู้หญิงหน้าเงินนั่นมันไม่มีค่าพอจะเข้ามาใช้นามสกุลร่วมกับฉัน"
พสินเอ่ยขัดขึ้นอย่างไม่แยแสว่าภพธรจะรู้สึกไม่พอใจมากแค่ไหน เขาเกลียดชังนิภาวรรณมาตั้งแต่ไหนแต่ไร และไม่มีวันยินยอมให้เนตรดาวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว เพื่อสร้างความบอบช้ำให้สรัญญาและรักตาภาเด็ดขาด
"คุณพ่อคะ" สรัญญาเอ่ยปรามเสียงแผ่วเมื่อเห็นท่าไม่ดี เธอพยายามประคองสถานการณ์เพื่อให้พสินใจเย็นลง
"อย่าใจดีจนยอมเขาไปเสียหมดสิลูก ไม่อย่างนั้นเราจะโดนข่มเหงเอาได้ พ่อไม่ได้อยากเห็นยาเป็นเมียที่ดีที่เอาแต่ก้มหน้าตามใจสามี แต่พ่ออยากเห็นยาเข้มแข็ง และลุกขึ้นสู้เพื่อปกป้องสิ่งที่เป็นของตัวเอง"
"คุณพ่อ" สรัญญาตื้นตันจนจุกอยู่ในอก ซาบซึ้งในความรักและความเมตตาที่พสินมีให้เสมอมา ทั้งที่เธอเป็นเพียงแค่ลูกสะใภ้แท้ ๆ
"ขอบคุณมากนะคะคุณพ่อ แต่เรื่องที่คุณภพรับหนูดาวเข้ามา ยาเป็นคนยอมรับเองค่ะ เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งต้องมาเสียแม่ไป แล้วจะปล่อยให้ถูกทิ้งไว้คนเดียวก็คงไม่ดีแน่ อย่าว่าคุณภพเลยนะคะ"
"แต่ถึงหนูยาจะยอม พ่อก็ไม่มีวันยอมรับ อย่าหวังเลยว่าเด็กนั่นจะเข้ามาแย่งชิงทุกอย่างที่เป็นของน้องเลิฟไปได้" พสินประกาศออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทรงพลัง
"พ่อครับ ดาวก็เป็นลูกสาวของผมเหมือนกันนะครับ" ภพธรพยายามท้วงติงด้วยความไม่พอใจ
"แกแน่ใจอย่างนั้นหรือ"
"คุณพ่อ!!" ภพธรข่มอารมณ์กร้าว เขาไม่ชอบใจเลยแม้แต่น้อยที่ผู้เป็นพ่อดูถูกลูกสาวของเขาและแสดงท่าทีปฏิเสธไม่ยอมรับอย่างสิ้นเชิง
"แกอยากจะรับมันก็รับไป แต่อย่าคิดจะพาเด็กนั่นเข้ามาสร้างความเจ็บปวดหรือทำให้หนูยากับน้องเลิฟต้องช้ำใจเป็นอันขาด ไม่อย่างนั้น อย่าคิดว่าคนหัวหงอกอย่างฉันจะยอมนิ่งเฉยทนนั่งมองอยู่เฉย ๆ"