พาตัวเข้าใกล้
พาตัวเข้าใกล้
“มองอะไรเหรอดาว”
เสียงเพื่อนเอ่ยถามเนตรดาว เมื่อเห็นว่าเธอมองใครอยู่ด้วยความสนใจ
“นั่นพี่วิน รวินทร์ ศุภฤกษ์กาญจน์กุลใช่มั้ยนีน่า”
“ใช่ ทำไม แกสนใจเหรอ”
“ก็น่าสนใจดี”
“แกนี่นะ”
นวินตรารู้ดีว่าเนตรดาวมีนิสัยอย่างไร แม้ภายนอกจะดูเรียบร้อย อยู่ในกรอบ มีความน่ารักสดใส แต่ความจริงแล้วเนตรดาวนั้นเป็นผู้หญิงแพรวพราวที่สามารถเรียกร้องความสนใจจากเพศตรงข้าม รอยยิ้มที่ตรึงความสนใจอย่างไม่ละสายตา มันแฝงไปด้วยมารยาร้อยเล่มเกวียน ที่พร้อมจะตะครุบเหยื่อให้หลงกล
“เขาเป็นพี่ชายคนสนิทของน้องสาวฉัน”
“จริงดิ โลกมันกลมจริง”
“กลมแบบนี้ก็ดี”
เนตรดาวเกลียดสรัญญากับลูกสาวมาก เพราะแย่งทุกอย่างที่ควรเป็นของเธอกับแม่ เกลียดครอบครัวของพ่อที่รังเกียจไม่ยอมรับ ทั้งที่ทุกคนรู้ถึงการมีอยู่ของเธอ ทั้งที่เนตรดาวคือลูกสาวคนโต แต่กลับไม่มีใครรับรู้ ทุกคนรู้เพียงพ่อมีภรรยาและลูกสาวคือรักตาภาเท่านั้น
“ทุกอย่างที่แกรัก ฉันจะแย่งมันมาทั้งหมด”
“งั้นเข้าไปทักทายดีมั้ย ขอแลกคอนแท็กเลย”
“แบบนี้ฉันก็ดูแย่น่ะสิ มีวิธีอีกตั้งมากมายให้สามารถเข้าหาเขาได้ โดยที่เขาไม่รู้ว่าฉันตั้งใจ”
“เค แกมันเก่งอยู่แล้ว”
เนตรดาวพยายามหาวิธีที่จะเข้าหารวินทร์ จนวันหนึ่งโอกาสก็มาถึง เมื่อเธอเห็นว่าเขากำลังช่วยเหลือเด็กคนหนึ่งที่กำลังจะจมน้ำ เธอจึงวิ่งเข้าไปเพื่อช่วยเขา รวินทร์ที่หมดแรงจากการว่ายน้ำเพื่อไปช่วยเด็กและพาตัวกลับเข้าฝั่งมา เขาจึงหมดแรง เนตรดาวจึงทำหน้าที่ช่วย CPR ให้เด็กตามที่เคยเรียนมา
“คุณเป็นยังไงบ้างคะ”
เมื่อรถพยาบาลมาถึงก็รีบช่วยเด็กส่งต่อโรงพยาบาลเนตรดาวจึงหันกลับมาแล้วถามรวินทร์ เขามองเธออย่างไม่ละสายตา ภาพที่เนตรดาวช่วยเด็กสร้างความประทับใจให้รวินทร์ ใบหน้าสวยใส รอยยิ้มและน้ำเสียงที่แสนหวานของเนตรดาว ทำให้รวินทร์รู้สึกใจเต้นแรง เขารู้ดีว่าเขากำลังสนใจเนตรดาว
“คุณคะ คุณ”
“เอ่อ ครับ”
“ฉันถามว่าคุณเป็นอะไรมั้ยคะ ต้องไปโรงพยาบาลให้หมอตรวจอีกคนมั้ย”
“ไม่ต้องครับ ผมไม่เป็นไร”
“แต่คุณยังหน้าซีดอยู่เลยนะคะ”
“คงเพราะว่ายน้ำไกลเกินไป พักสักหน่อยก็คงดีขึ้น”
“งั้นฉันไปหาน้ำมาให้คุณนะคะ”
“ไม่ต้องครับ เอ่อ ขอบคุณมากนะครับ ถ้าไม่ได้คุณช่วย เด็กคนนั้นก็คงจะแย่”
“เป็นคุณต่างหาก ถ้าคุณไม่ว่ายน้ำไปช่วย แกก็คงจะแย่”
“งั้นก็คงเป็นเราสองคนที่ช่วยแล้วกันนะครับ”
“ค่ะ” ทั้งสองยิ้มให้กัน
“พ่อไม่กลับบ้านมาหลายวันแล้ว ทะเลาะอะไรกันหรือเปล่าค่ะ”
รักตาภาเอ่ยถามแม่ ในตอนที่ทั้งสองกำลังนั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน แม้ว่าพ่อจะออกไปข้างนอกบ่ยครั้ง แต่ก็ไม่เคยค้างคืนหลายวันขนาดนี้
“เปล่า พ่อคงงานยุ่ง”
“แม่บอกเลิฟตรง ๆ ได้นะคะ เลิฟโตแล้วที่จะรับรู้เรื่องทุกอย่างได้”
“ไม่มีอะไรจริง ๆ อีกเดี๋ยวพ่อก็กลับ ว่าแต่เรียนเป็นยังไงบ้าง ม.ปลายแล้วคงจะเรียนยากแล้วก็หนักกว่าเดิม”
“ก็ค่อนข้างหนักค่ะ แต่เลิฟตั้งใจเรียนเต็มที่ เลิฟตั้งใจเรียนหมอให้ได้”
“อย่าหักโหมมากนะลูก ค่อยเป็นค่อยไป ไม่เข้าใจอะไรก็ถามพี่วิน พี่เค้าโตกว่า เรียนมาก่อน คงมีคำแนะนำที่ดีให้ได้”
“พูดถึงพี่วิน พักนี้เลิฟไม่ได้เจอเลยค่ะ คงจะใกล้จบแล้วเลยเร่งเคลียร์งาน”
“อ้าวเหรอ ปกติเห็นตัวติดกัน งั้นพี่วินคงจะเรียนหนักจริง”
“เลิฟแวะไปหาที่บ้าน เอาขนมอร่อย ๆ ไปให้กินดีกว่าพี่วินจะได้ไม่เครียด”
“อืม ก็ดีลูก”