แอบนอกใจ

"เลิฟเป็นห่วงแม่นะคะ อ้อ!! วันนี้พี่คิณชวนเลิฟไปงานวันเกิดด้วย เลิฟว่าจะไปกับแซนดร้าค่ะ" รักตาภาเล่าเรื่องราวชีวิตประจำวันในต่างแดนให้ผู้เป็นแม่ฟังอย่างเจื้อยแจ้ว

"ดีแล้วล่ะลูก ออกไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาเสียบ้าง ว่าแต่พวกเพื่อน ๆ ของพี่คิณน่ะ เป็นคนไทยหรือว่าชาวต่างชาติกันล่ะ" ถึงอย่างไร สรัญญาก็ยังอดเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของลูกสาวไม่ได้

"ส่วนใหญ่ก็เป็นชาวต่างชาติค่ะแม่ ที่นี่อเมริกานะคะ จะมีคนไทยเยอะแยะเหมือนอยู่เมืองไทยได้ยังไงกัน" น้ำเสียงปลายสายหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี 

"แต่แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เพื่อน ๆ ของพี่คิณก็คือเพื่อนกลุ่มเดียวกับแซนดร้า เลิฟเคยเจอหน้าตั้งหลายครั้ง ทุกคนก็นิสัยดี แล้วก็เป็นกันเองมาก ๆ เลยค่ะ"

"แม่ก็ยังห่วงอยู่นี่นา ยังไงหนูก็เป็นคนไทย วัฒนธรรมชาวต่างชาติหลายอย่างแม่ฟังแล้วก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้จริง ๆ"

"รับรองว่าไม่มีเรื่องน่าห่วงแบบนั้นแน่นอนค่ะ แม่สบายใจได้เลยนะคะ" รักตาภายืนยันหนักแน่นเพื่อให้อีกฝ่ายคลายกังวล

"ทำไมวันนี้ถึงยอมออกมาเที่ยวได้ล่ะ ปกติเห็นเกาะติดพี่วินแจเลยไม่ใช่หรือไง" นวินตราเอ่ยแซวเมื่อเนตรดาวตกลงออกมาเที่ยวด้วยกัน

"พี่วินไปทำธุระกับคุณลุงต่างจังหวัดน่ะ"

เนตรดาวตอบเรียบ ๆ รวินทร์ถูกอัคเดชผู้เป็นพ่อดึงตัวเข้ามาช่วยงานในบริษัท เพื่อเรียนรู้งานเตรียมรับช่วงต่อหลังจากเรียนจบ ทำให้บ่อยครั้งเขาต้องเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดกับผู้เป็นพ่ออย่างเช่นในวันนี้ เนตรดาวรู้สึกเบื่อและอยากหาอะไรสนุก ๆ ทำ แก้เซ็ง จึงตัดสินใจออกมาเที่ยวกับนวินตราที่ชอบเที่ยวเป็นประจำ

"มิน่าล่ะ ว่าแต่มาเที่ยวแบบนี้ ให้ฉันช่วยโทรชวน 'พี่พอร์ช' มาด้วยไหม รายนั้นน่ะบ่นคิดถึงแกตลอดเวลาเลยนะ"

"เดี๋ยวเขาก็มาแล้วล่ะ"

"นี่อย่าบอกนะว่าไม่ได้รอให้ฉันนัด แต่แกนัดกันเองเรียบร้อยแล้วน่ะ" นวินตราทำตาโตอย่างคาดไม่ถึง

"อืม" เนตรดาวยอมรับออกมาตามตรงด้วยรอยยิ้ม

การได้อยู่กับพอร์ชเป็นอะไรที่สนุกและเพลิดเพลินสำหรับเธอเสมอ เขาคอยเอาใจและปรนเปรอเธอเป็นอย่างดี ที่สำคัญที่สุดคือเขาเป็นคนไม่ปากมาก จนอาจสร้างปัญหาให้เธอในอนาคต การแอบคบหากับเขาแบบลับ ๆ จึงถือเป็นเกมที่เธอมีแต่ได้กับได้ โดยไม่เสียเปรียบเลยสักนิด

"นู่นไง มาโน่นแล้ว"

นวินตราส่งสายตามองไปยังร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามา เธอชูมือขึ้นโบกทักทายเพื่อให้เขาเห็นว่าพวกเธอนั่งกันอยู่ตรงไหน พอร์ชยกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาอย่างมีเสน่ห์

"สวัสดีครับสาว ๆ"

เขาทักทายเสียงนุ่มแล้วเลือกทอดตัวลงนั่งข้าง ๆ เนตรดาวทันที มือหนายกขึ้นสวมกอดรอบเอวบางอย่างคุ้นเคย ก่อนจะก้มลงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู ทว่าน้ำเสียงนั้นดังพอให้ทุกคนในโต๊ะได้ยินกันทั่ว

"คิดถึงจังเลยครับ"

"แหม พี่พอร์ชคะ ที่นี่ยังมีนีน่ากับเพื่อนคนอื่นอยู่นะคะ จะสวีตกันแค่ไหนก็ช่วยเห็นใจพวกเราหน่อยสิ" นวินตราเอ่ยแซวพร้อมหัวเราะร่า

"ขอโทษทีครับ พอดีพี่ลืมตัวไปหน่อย" พอร์ชหัวเราะในคออย่างไม่จริงจังนัก

"พวกเราไปเต้นกันดีกว่า ย้ายไปตรงนู้นกันเถอะ อย่าอยู่เป็นก้างขวางคอสองคนนี้เลย" นีน่าเอ่ยชวน ทุกคนบนโต๊ะจึงพากันลุกออกไปโยกย้ายตามจังหวะเพลง ปล่อยให้ตรงนั้นเหลือเพียงพอร์ชและเนตรดาวอยู่กันตามลำพัง

เมื่อลับสายตาเพื่อน มือหนาของพอร์ชก็เริ่มลูบไล้ไปตามเรียวขาของเนตรดาวเบา ๆ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเสน่หาและปรารถนาปานจะกลืนกินเธอลงไปทั้งตัว

"พี่นึกว่าน้องดาวจะลืมพี่ไปเสียแล้ว"

"แหม ใครจะไปลืมพี่พอร์ชได้ลงล่ะคะ" เนตรดาวตอบพลางยิ้มยั่ว

"ก็เห็นแทบไม่ยอมห่างจากไอ้วินมันเลยนี่ครับ รู้ไหมว่าเวลาอยู่ข้างนอกแล้วพี่เห็นน้องดาวอยู่กับมัน พี่เจ็บแค่ไหน"

"ทำอย่างกับว่าถ้าไม่มีดาวแล้วพี่พอร์ชไม่ได้ควงคนอื่นอย่างนั้นแหละ" เธอช้อนสายตามองเขาอย่างรู้ทัน

"ก็นั่นมันก็แค่คนควง ไม่ได้จริงจังอะไรเสียหน่อย" พอร์ชเอ่ยเย้ากระซิบชิดใบหู

"จริงเหรอคะ"

"จริงสิครับ"

"แหม ต่างคนต่างก็รู้ ๆ กันอยู่นี่คะ" เนตรดาวหัวเราะเบา ๆ ในคอ สายตาฉายแววพราวเสน่ห์อย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

"แน่นอนสิครับ ไม่งั้นเราจะยอมรับข้อตกลงแบบนี้กันเหรอ ว่าแต่คืนนี้ เราจะไปต่อกันที่ไหนดีครับ ห้องของพี่ หรือว่าจะเปิดห้องข้างบนนี้ดี"

พอร์ชหมายถึงห้องพักหรูด้านบนของผับที่พร้อมเปลี่ยนเป็นแดนสวรรค์สำหรับเขาทั้งคู่ ที่แห่งนี้มีบริการห้องพักรองรับลูกค้าเรียบร้อยแล้ว เขาจึงลองถามความสมัครใจของเธอ เพราะสำหรับเขาแล้วไม่ว่าจะเป็นที่ไหนก็ตอบสนองความต้องการได้ทั้งนั้น