จับผิด

"พี่ภัทร นั่นมันน้องดาว แฟนพี่วินนี่ครับ" ศิลา รุ่นน้องในกลุ่ม ชี้ชวนให้ภัทรพลหันไปมอง

"จริงด้วย แล้วผู้ชายคนนั้นมันใช่ไอ้พอร์ชหรือเปล่าวะ พวกมึงลองดูดี ๆ ซิ"

"ใช่พี่ ชัดเลย!!"

สายตาของทุกคนในโต๊ะต่างจับจ้องไปยังชายหญิงที่กำลังนั่งเบียดชิดกันจนแทบจะรวมร่างอยู่ในมุมมืด

"เอาไงดีพี่ เราควรบอกพี่วินไหม"

ทุกคนในกลุ่มต่างรู้ดีว่าเนตรดาวคือคนรักของรวินทร์ หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูของรวินทร์เข้า มีหวังได้กลายเป็นเรื่องใหญ่โตแน่ ๆ

"ต้องบอกสิวะ!! มึงจะให้กูยอมปล่อยให้เพื่อนตัวเองกลายเป็นไอ้โง่หรือไง"

ภัทรพลยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพของเนตรดาวกับพอร์ชเก็บไว้เป็นหลักฐานทันที เขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าผู้หญิงที่ดูเรียบร้อยอ่อนหวานต่อหน้าเพื่อนของเขา แท้จริงแล้วจะมีนิสัยลับหลังแบบนี้

"ตอนนี้พี่หิวจนทนไม่ไหวแล้ว กลับคอนโดไม่ทันแล้วล่ะครับ เอาที่นี่เลยดีกว่าเนอะ" พอร์ชเน้นย้ำคำว่า 'เอา' เพื่อสื่อความหมายลึกซึ้งให้เนตรดาวได้รับรู้

เธอยกยิ้มยั่วเย้าก่อนจะยันกายลุกขึ้นยืน แล้วยื่นมือเรียวไปให้เขาเพื่อฉุดดึงให้ลุกตามขึ้นมา

"ดาวเองก็ไม่ไหวเหมือนกันค่ะ"

"เอาไงพี่ ตามไปเลยไหม" ศิลากระซิบถามด้วยความลุ้นระทึก

"ตามสิวะ!!"

ทั้งสองเดินคลอเคลียกันขึ้นไปยังห้องพัก โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่ามีภัทรพลและกลุ่มเพื่อนแอบสะกดรอยตามมาติด ๆ ภัทรพลตัดสินใจเปิดห้องพักที่อยู่ติดกับห้องของเนตรดาวทันที ในเมื่อคิดจะจับให้ได้คาหนังคาเขาแล้ว ก็ต้องเกาะติดไม่ให้คลาดสายตา

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง พอร์ชก็คว้าร่างบางของเนตรดาวเข้ามารับจุมพิตทันที เขาดันตัวเธอจนแผ่นหลังบางแนบติดกับบานประตู เนตรดาวปล่อยกระเป๋าถือในมือตกลงบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะแหงนรับและตอบสนองรสจูบอย่างดุเดือดเร่าร้อน

"อืม  จูบยังหวานเหมือนเดิมเลย พี่คิดถึงจนจะบ้าอยู่แล้วรู้ไหม"

"อื้อ"

ร่างบางถูกยกอุ้มพาดไหล่พาตรงไปยังเตียงนอนกว้าง พอร์ชวางเธอลงบนฟูกหนานุ่มอย่างเบามือ ก่อนจะทาบทับเรือนกายตามลงไป แล้วบดจูบเนตรดาวซ้ำ ๆ ด้วยความเสน่หาที่อัดอั้นมานาน

ในขณะที่ยังคงปลุกเร้าด้วยรสจูบ มือหนาของเขาก็ปลดกระดุมเสื้อผ้าของเนตรดาวออกอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เสียเวลา เขาประคองร่างบางให้ลุกขึ้นนั่งพลางเชิดใบหน้าหวานขึ้นมารับจุมพิตหนักหน่วงอีกครั้ง

เนตรดาวเองก็ไม่ยอมปล่อยให้เวลาสูญเปล่า เธอช่วยถอดเสื้อผ้าของพอร์ชออกอย่างรู้หน้าที่ จนกระทั่งเรือนกายของทั้งคู่เปลือยเปล่า ไร้สิ่งใดมาขวางกั้นความปรารถนาที่กำลังแผดเผาอยู่อีกต่อไป

ท่วงท่าแล้วท่วงท่าเล่าที่พอร์ชจัดปรนเปรอให้อย่างร้อนแรง ส่งผลให้เนตรดาวหมดเรี่ยวแรงจนต้องนอนคว่ำหน้าหอบหายใจถี่กระชั้น  หยาดเหงื่อผุดซึมทั่วเรือนกายชื้น พอร์ชทิ้งตัวลงมานอนทาบทับแผ่นหลังบางของเธออย่างอ่อนแรงไม่แพ้กันก่อนจะลากไล้ปลายลิ้นเลียละเลียดหยดเหงื่อบนผิวนวลเนียนอย่างเอ็นดูและเสน่หาโดยไร้ซึ่งความรังเกียจ

"มีความสุขไหมครับ ชอบไหมครับที่รัก" พอร์ชเอ่ยถามกระซิบชิดใบหู แม้เขาจะรู้คำตอบอยู่เต็มอกว่าบทรักของตนเองนั้นปรนเปรอเธอได้ยอดเยี่ยมเพียงใด แต่เขาก็อยากฟังความรู้สึกนั้นจากปากของหญิงสาวเอง

"มีความสุขมากค่ะ" เนตรดาวเอ่ยตอบเสียงแผ่วหวาน

"เด็กดีของพี่ กว่าเราจะได้มีเวลาอยู่เสพสุขกันแบบนี้คงอีกนาน คืนนี้ดาวต้องอยู่กับพี่ทั้งคืนเลยนะรู้ไหม"

"อืม"

"เพราะตอนนี้ พี่ยังไม่อิ่มเลยนะครับ"

"พี่พอร์ชอะ" เนตรดาวค้อนขวับอย่างเอียงอาย ทั้งที่เรือนกายยังคงโอนอ่อนผ่อนตามสัมผัสลูบไล้ของเขาแต่โดยดี