ทำเพื่อให้เป็นที่ยอมรับ

"แม่ง เล่นอยู่ด้วยกันทั้งคืนแบบนี้ จะไปเหลืออะไรล่ะพี่ภัทร"

ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบถอย่างเจ็บใจ เขาอดเป็นห่วงรวินทร์ไม่ได้ ที่ต้องถูกผู้หญิงคนแรกที่ยอมเปิดตัวเป็นแฟนหลอกสวมเขาเข้าเต็มเปา รวินทร์คงต้องเสียใจมากแน่ ๆ เพราะทุกคนในกลุ่มต่างรู้ดีว่าเขารักและทุ่มเทให้เนตรดาวมากแค่ไหน

"เสียใจ แต่ก็ต้องยอมรับความจริงว่ะ กูเองก็คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าน้องดาวจะเป็นคนแบบนี้ สายตากูนี่มันใช้ไม่ได้เลยจริง ๆ"

ภัทรพลถอนหายใจออกมาอย่างนึกสมเพชตัวเอง นึกเสียดายที่เคยช่วยเชียร์ให้รวินทร์ตามจีบจนได้คบกัน

"แล้วถ้าเราเอาเรื่องนี้ไปบอก พี่วินเขาจะยอมเชื่อเราเหรอพี่" ศิลาถามต่อด้วยความกังวล

"ถ้าเอาแค่รูปให้ดู มันไม่เชื่อหรอก คนอย่างไอ้วิน เรื่องแบบนี้มันต้องเห็นคาตาตัวเองเท่านั้น"

ภัทรพลผู้รู้จักนิสัยใจคอของเพื่อนสนิทดีเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ในเมื่อกล้าทรยศเพื่อนเขา เขาก็ต้องวางแผนจับให้ได้คาหนังคาเขา เพื่อลากไส้และเปิดโปงหน้ากากของเนตรดาวให้ทุกคนเห็นกับตา

"จะดีหรือคะพ่อ คุณปู่จะยอมรับดาวจริง ๆ เหรอคะ"

เนตรดาวแสร้งเอ่ยถามย้ำด้วยน้ำเสียงลังเลอ่อนหวาน ขณะที่ภพธรพาเธอเดินทางมายังบ้านของพสินเพื่อแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ภพธรคาดหวังไว้สูงว่า หากกิริยามารยาทอันนอบน้อมและดูน่าสงสารของเนตรดาวสามารถซื้อใจพสินได้ ผู้เป็นพ่อก็อาจยอมเปิดใจรับเธอเข้าบ้านในฐานะหลานสาวอีกคน

"ดาวต้องทำให้คุณปู่ยอมรับให้ได้นะลูก เพราะในอนาคต พ่ออยากประกาศให้ทุกคนได้รับรู้ว่าหนูคือลูกสาวอีกคนของพ่อ" ภพธรเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและมุ่งมั่น

"ขอบคุณมากนะคะพ่อ"

เนตรดาวตอบรับพลางส่งรอยยิ้มซาบซึ้ง ทว่าสายตาคู่สวยกลับเหม่อมองออกไปนอกกระจกรถ เมื่อคฤหาสน์ตระกูลวงศ์วิริภากุลอันยิ่งใหญ่อลังการปรากฏขึ้นตรงหน้า สมกับที่เป็นตระกูลมหาเศรษฐีชั้นนำของประเทศ

ในใจของเนตรดาวกระตุกวูบด้วยความทะเยอทะยาน หากพสินยอมรับเธอในฐานะหลานสาวเมื่อไร เธอจะมีสิทธิในทรัพย์สินมหาศาลทุกชิ้นของตระกูลนี้ทันที เพราะต่อให้ตอนนี้ภพธรจะคอยเอาอกเอาใจและประเคนเงินทองให้เธอดีแค่ไหน แต่มันก็ยังเป็นเพียงเศษเงินเล็กน้อยเมื่อเทียบกับสมบัติทั้งหมดของวงศ์วิริภากุล

"พ่อครับ ผมพาลูกมากราบครับพ่อ"

"สวัสดีค่ะคุณปู่" เนตรดาวยกมือขึ้นยกไหว้อย่างอ่อนช้อยนอบน้อม กิริยาสดใสอ่อนหวานถูกถ่ายทอดออกมาอย่างช่ำชองพลางช้อนสายตามองพสิน

ทว่าสิ่งที่ได้รับตอบกลับมา มีเพียงสายตาแข็งกร้าวและทรงอำนาจของพสินที่มองตรงมายังเธอด้วยความกรุ่นโกรธ รังสีความเหินห่างและเกลียดชังแผ่ซ่านจนบรรยากาศในห้องรับแขกเย็นเยียบขึ้นมาทันตา

"มาทำไมกัน!! ฉันเคยบอกแกไปแล้วไม่ใช่หรือไงภพธร ว่าบ้านนี้ไม่ต้อนรับเด็กคนนี้"

ทันทีที่สิ้นคำพูดห้วนจัดของพสิน รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าของเนตรดาวก็หุบวูบลงทันที ความอับอายและแค้นเคืองเริ่มผุดซึมขึ้นมาในอก เขาไม่เคยยอมรับเธอ เช่นเดียวกับที่ไม่เคยยอมรับแม่ของเธอในอดีต

เมื่อคิดดูให้ดีแล้ว โชคชะตาชีวิตอันตกระกำลำบากของเธอกับแม่ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นเพราะความใจดำของพสินและภรรยาทั้งสิ้น หากวันนั้นเขายอมรับแม่ของเธอแต่โดยดี ภพธรก็คงไม่ต้องถูกบีบให้ไปแต่งงานใหม่กับสรัญญา และเธอกับแม่ก็คงไม่ต้องทนซุกซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดมาตลอดชีวิต

"พ่อครับ  แต่ดาวเขาเป็นลูกอีกคนของผมนะครับ เขามีสายเลือด วงศ์วิริภากุล ของพ่อเหมือนกันนะครับ" ภพธรเอ่ยแย้งอย่างไม่ยอมแพ้ พยายามใช้ความเป็นลูกชายบีบบังคับให้ผู้เป็นพ่อใจอ่อน

"คุณปู่คะ"

เนตรดาวตัดสินใจก้าวขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าว เธอค่อย ๆ คุกเข่าลงบนพื้นอย่างน่าสงสาร ดวงตาคู่สวยคลอน้ำตาคลอเบ้า แสร้งทำน้ำเสียงสั่นเครือตลบแตลงอย่างช่ำชอง

"ดาวรู้อยู่แก่ใจค่ะว่าคุณปู่ไม่เคยยอมรับดาวกับแม่ แต่ตอนนี้ดาวไม่มีใครเหลืออีกแล้วจริง ๆ ค่ะ ดาวเหลือตัวคนเดียวในโลกนี้แล้ว คุณปู่จะไม่ยอมรับดาวเป็นหลานก็ไม่เป็นไรเลยนะคะ แต่ในใจของดาว ดาวเคารพและคิดว่าตัวเองเป็นหลานของคุณปู่มาตลอด วันนี้ดาวไม่ได้หวังเรียกร้องอะไรเลยค่ะ แค่อยากมากราบคุณปู่สักครั้งในชีวิต และอยากมีโอกาสได้ดูแลปรนนิบัติคุณปู่บ้างสักนิดก็ยังดี"

เนตรดาวตีหน้าเศร้า บีบน้ำตาแสร้งทำตัวเป็นคนดี เจียมเนื้อเจียมตัว ไม่เรียกร้องเงินทองหรือตำแหน่งใด ๆ เพื่อต้อนให้ผู้ใหญ่ตรงหน้าตกเป็นจำเลยทางความรู้สึกและใจอ่อนให้ได้