นัดเจออย่างมีแผน

"พี่ภัทรยังไม่ได้บอกพี่วินอีกเหรอครับ เรื่องยัยดาวหางน่ะ" ศิลาเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย

"เออ ยังคิดหาทางเข้าไม่ออกเลยว่ะ" ภัทรพลถอนหายใจยาว

"มันก็จริงนะครับ เรื่องแบบนี้มันพูดยากจริง ๆ แฟนกับเพื่อนมันก็สำคัญพอ ๆ กัน แต่เอาจริงนะพี่ ถ้าแฟนเขาแอบนอนคุยกัน พี่อาจจะเสียเปรียบเอานะ"

"ไอ้บ้านี่ อย่ามาพูดซี้ซั้วนะเว้ย" ภัทรพลตวาดปรามเพื่อนรุ่นน้อง

"เอ้า!! ก็เขาเป็นแฟนกันนี่พี่ เรื่องแบบนี้มันก็ต้องมีเป็นธรรมดาอยู่แล้ว เราอยู่ยุคไหนกันแล้วพี่"

"แต่กูมั่นใจว่าไอ้วินมันไม่ใช่คนฉวยโอกาสแบบนั้น" ภัทรพลเอ่ยด้วยความเชื่อใจในตัวเพื่อนสนิท

"ถ้าไม่ใช่จริง ๆ มันยิ่งดีเลยครับพี่ เวลาเลิกกันจะได้ตัดขาดแบบไม่เหลือเยื่อใย ไม่ต้องมีอะไรให้คาราคาซัง เพราะยัยดาวแม่งเล่นแอบไปคบคนอื่น แถมยังมีอะไรกับชายอื่นอีกต่างหาก รูปหลักฐานเราก็มีครบหมดแล้ว เหลือแค่พาพี่วินไปเห็นคาตาตัวเองเท่านั้นแหละ"

ทั้งสองคนถกเครียดกันอย่างจริงจัง โดยไม่รู้เลยว่า 'นวินตรา' กำลังยืนแอบฟังประโยคทั้งหมดอยู่หลังมุมเสาด้วยความตกใจอย่างสุดขีด!

‘แย่แล้วยัยดาว!’ นวินตรารำพึงในใจด้วยความร้อนรน เมื่อรู้ว่าความลับระเบิดเวลาของเพื่อนกำลังจะถูกเปิดโปง!

"แย่แล้วแก แย่แล้วยัยดาว!!"

นวินตรารีบวิ่งตรงเข้ามาหาเนตรดาวทันที น้ำเสียงสั่นพร่าและรีบร้อนเพื่อหวังจะหาทางช่วยกันแก้ปัญหากับเพื่อนสาวให้ทันเวลา

"เป็นอะไรของแกเนี่ย เกิดอะไรขึ้น แล้วนี่หายไปไหนมา ฉันเดินตามหาตั้งนาน" เนตรดาวเอ่ยถามด้วยความหงุดหงิด

"ก็แอบตั้งใจจะเดินไปอ่อยพี่ภัทรเพื่อนพี่วินตามแผนนั่นแหละ แต่แกเชื่อมั้ยว่าฉันไปแอบได้ยินอะไรมา"

"รู้อะไรมางั้นเหรอ"

นวินตราไม่รอช้า รีบเล่ารายละเอียดเรื่องที่ภัทรพลกับศิลาคุยกัน ทั้งเรื่องภาพถ่ายหลักฐานและแผนการที่จะพาตัวรวินทร์มาจับผิดให้เห็นคาตาให้เนตรดาวฟังจนหมดเปลือก

"เอายังไงต่อดีแก" นวินตราถามด้วยสีหน้าเครียดจัด

"ทำไม ทำไมเรื่องมันถึงได้ประจวบเหมาะบังเอิญขนาดนั้น"

เนตรดาวเบิกตากว้างด้วยความช็อกและร้อนใจจนกุมมือไว้แน่น เหงื่อเย็นเยียบผุดซึมเต็มฝ่ามือ ความลับนี้จะปล่อยให้รวินทร์รู้ไม่ได้เป็นอันขาด  เธอลงทุนทุ่มเทลงแรงมาตั้งมากมาย  เธอไม่มีวันยอมเสียรวินทร์ไปเด็ดขาด

เนตรดาวตัดสินใจนัดพบกับภัทรพลเป็นการส่วนตัว เธอตั้งใจจะสะสางและคุยกับเขาให้รู้เรื่อง ก่อนที่เขาจะปากสว่างนำเรื่องลับไปเปรยบอกรวินทร์จนแผนการของเธอต้องพังทลาย

"น้องดาวนัดพี่ออกมาเจอที่นี่ มีอะไรหรือเปล่าครับ" ภัทรพลเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย

เขานึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่จู่ ๆ เนตรดาวก็นัดเขาออกมาเจอกันสองต่อสอง แถมยังชวนขึ้นมานั่งคุยในรถส่วนตัวที่ขับออกมาจอดในสถานที่ค่อนข้างเปลี่ยวและห่างไกลจากตัวเมืองพอสมควร

"ดาวแค่อยากจะมาคุย เรื่องที่พี่ภัทรกำลังเข้าใจดาวผิดน่ะค่ะ"

"เข้าใจผิด เรื่องอะไร"

"จิบกาแฟร้อน ๆ ก่อนนะคะ เดี๋ยวจะเย็นชืดเสียรสชาติหมด"

เนตรดาวส่งยิ้มอ่อนหวานพลางยื่นแก้วกาแฟร้อนให้ภัทรพล ก่อนที่เธอจะยกแก้วของตัวเองขึ้นมาจิบเบา ๆ สายตาคู่สวยจับจ้องมองปฏิกิริยาของชายหนุ่มตรงหน้า ชายคนที่เคยขี้เล่น อารมณ์ดี และชอบพูดจาหยอกเย้าเธออยู่เสมอ บัดนี้กลับมีท่าทีเย็นชา เหินห่าง และดูไม่อยากจะเสวนาด้วย ทั้งที่เธอขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนสาวของเพื่อนสนิทเขาก็ตาม

"มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะ" ภัทรพลเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงเรียบตึง

"พี่ภัทรกำลังเข้าใจดาวผิดไปใหญ่นะคะ ที่คิดว่าดาวแอบนอกใจพี่วิน" เนตรดาวเอ่ยพลางตีหน้าเศร้า ช้อนสายตามองอีกฝ่ายอย่างเว้าวอน

"เข้าใจผิดงั้นเหรอ พี่เห็นมันคาตา ทั้งห้องที่ดาวเดินเข้าไป ทั้งผู้ชายที่ชื่อพอร์ช พี่เห็นทั้งหมดนั่นแหละ" น้ำเสียงของภัทรพลเริ่มเข้มขึ้นด้วยความโกรธ

"ฮึก พี่ภัทรอย่าบอกเรื่องนี้กับพี่วินเลยนะคะ ดาวขอร้อง" เนตรดาวปล่อยโฮออกมาทันที เธอบีบน้ำตาพนมมือไหว้อีกฝ่ายอย่างลนลาน 

"ดาวผิดไปแล้วค่ะ แต่ดาวไม่ได้เต็มใจเลยจริง ๆ นะคะดาวโดนพี่พอร์ชข่มขู่ เขาบังคับขู่จะทำร้ายดาว ดาวไม่มีทางเลือกจริง ๆ ฮือ"

"เหรอ" ภัทรพลเค่นยิ้มเย็นชา สายตามองตรงไปที่เนตรดาวอย่างไม่ปักใจเชื่อสักนิด 

"แต่ท่าทางเสพสุข  ยั่วเย้าที่พี่เห็นผ่านตาวันนั้น มันไม่เหมือนคนที่ถูกบังคับขู่ขวัญเลยสักนิดเดียว"