ฤทธิ์ของยา

"พี่ภัทรคบเป็นเพื่อนกับพี่วินมานานหรือยังคะ"

อยู่ดี ๆ เนตรดาวก็เอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดวงตาคู่สวยไร้ซึ่งแววตื่นตระหนก สายตาของเธอที่มองตรงมายังภัทรพลเต็มไปด้วยลับลมคมใน จนชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจ เพราะมันเป็นคำถามที่ไม่น่าจะเกี่ยวข้องอะไรเลยกับหัวข้อตึงเครียดที่พวกเขากำลังถกกันอยู่ในตอนนี้

"ใช่ คบกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว" ภัทรพลตอบห้วน

"แล้ว เคยตกหลุมรักผู้หญิงคนเดียวกันบ้างไหมคะ"

"ถามเรื่องนี้ทำไม" ภัทรพลขมวดคิ้วแน่น เริ่มรู้สึกไม่ไว้วางใจท่าทีสงบนิ่งอย่างผิดปกติของหญิงสาว

"ดาวแค่อยากรู้น่ะค่ะ เพราะถ้าเกิดดาวเดินไปบอกพี่วินด้วยน้ำตานองหน้า ว่าพี่ภัทรใช้กำลังขืนใจดาว พี่ภัทรคิดว่าพี่วินเขาจะยอมเชื่อคำพูดของดาว หรือจะเชื่อคำปฏิเสธของพี่ภัทรกันล่ะคะ"

"นี่เธอ หมายความว่ายังไง" ภัทรพลเบิกตากว้างด้วยความช็อก เสียงขู่ลอดฟันระคนตระหนก

"ก็หมายความว่า ในเมื่อพี่ภัทรจับได้คาตาแล้วว่าดาวแอบคบกับคนอื่น งั้นดาวก็แค่รวมพี่ภัทรเพิ่มเข้าไปเป็นผู้ชายของดาวอีกสักคน ดีไหมคะ"

เนตรดาวเหยียดยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก ช้อนสายตามองภัทรพลด้วยความสะใจ ในกาแฟร้อนแก้วนั้นที่เธอยื่นให้เขาก่อนหน้า เธอได้ผสมยาปลุกอารมณ์ลงไปแล้ว! และในเวลานี้ ยาคงเริ่มซึมเข้าสู่กระแสเลือด ร่างกายของภัทรพลเริ่มร้อนรุ่มวูบวาบ ลมหายใจสะดุดติดขัด และต้องการการปลดปล่อยอย่างควบคุมไม่ได้

ในเมื่อเขาชอบสอดรู้สอดเห็นและแส่เข้ามาในเรื่องที่ไม่สมควร เธอก็จะจัดฉากตลบหลัง ดึงเขาเข้ามาตกอยู่ในปลักโคลนแห่งความกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้ด้วยกัน อยากรู้นักว่าถ้าเขามีอะไรกับเธออีกคน เขายังจะมีหน้า มีความกล้า ปากสว่างไปบอกความจริงกับรวินทร์อยู่อีกหรือไม่

"เธอ ใส่อะไรลงไปในกาแฟ" ภัทรพลกัดฟันถามเสียงพร่าสั่น ลมหายใจเริ่มหอบถี่ หยาดเหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผากและลำคอ ร่างกายเริ่มร้อนรุ่มวูบวาบจนยากจะควบคุม

"ก็แค่ยานิดหน่อย ที่จะช่วยทำให้เราสองคนสนุกด้วยกันได้ไงล่ะคะ" เนตรดาวเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วหวาน ทว่าดวงตากลับฉายแววเหี้ยมเกรียมสะใจ

"เนตรดาว!!" ภัทรพลโกรธแค้นจนแทบอยากจะยื่นมือไปบีบคอคนตรงหน้าให้แหลกคามือ แต่กล้ามเนื้อกลับเริ่มอ่อนแรงลงทุกที

"คิดดูสิคะ พี่ภัทรเป็นเพื่อนรักคนเดียวของพี่วิน เป็นเพื่อนสนิทที่พี่วินรักและไว้วางใจมากที่สุด แต่ลับหลัง กลับแอบมามีอะไรกับดาวแบบนี้ พี่ภัทรคิดว่าพี่วินรู้เข้า จะเสียใจและผิดหวังในตัวเพื่อนรักขนาดไหนกันนะ"

"ไม่มีทาง ฉันไม่มีทางทำเรื่องต่ำช้าแบบนั้นเด็ดขาด" ภัทรพลพยายามเค้นเสียงปฏิเสธอย่างยากลำบาก

"แน่ใจเหรอคะ"

เนตรดาวไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ขัดขืน เธอขยับกายข้ามไปนั่งทับบนหน้าตักของภัทรพล ก่อนจะเอื้อมมือไปกดปรับเบาะนั่งให้เอนนอนลง ร่างบางบดเบียดเรือนกายเข้าหาเขาอย่างยั่วยวน ลากไล้ฝ่ามือเรียวสวยไปตามสันกรามและแก้มที่กำลังร้อนผ่าวของชายหนุ่ม เพื่อปลุกปั่นอารมณ์ดิบที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายใน

"ออกไป ฉันรังเกียจเธอ" ภัทรพลพยายามเบือนหน้าหนีและยกมือขึ้นดันร่างเธอออก ทว่าแรงกายกลับลดน้อยถอยลงเรื่อย ๆ

"แน่ใจเหรอคะว่าจะไล่ดาว" เนตรดาวโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจรดรินกัน เหยียดยิ้มร้ายอย่างเป็นต่อ 

"ดาวว่าตอนนี้ ร่างกายของพี่ภัทร กำลังเรียกร้องอยากจะจูบดาวใจจะขาดอยู่แล้วมากกว่าค่ะ"

เนตรดาวโน้มใบหน้าลงประทับจูบซุกไซ้ริมฝีปากของภัทรพลอย่างเชี่ยวชาญ ในทีแรกชายหนุ่มพยายามขืนกายเบือนหน้าหนีและรวบรวมแรงกายที่เหลืออยู่น้อยนิดเพื่อต่อต้าน ไม่ยอมให้เรื่องต่ำช้าบ้าบอเกิดขึ้นตามกลอุบายของหญิงสาวทว่าสุดท้ายแล้ว ร่างกายของเขากลับพ่ายแพ้อย่างราบคาบต่อฤทธิ์ยาร้อนรุ่มที่ซึมซาบอยู่ในกระแสเลือด ประกอบกับรสสัมผัสยั่วยวนอันเจนโลกของเนตรดาว จนเขาไม่อาจต้านทานความต้องการทางธรรมชาติที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาได้อีกต่อไป

เสียงจูบแลกลิ้นอันร้อนแรงดังสะท้อนแว่วอยู่ภายในรถท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบ

"เห็นไหมล่ะคะ ว่าแท้จริงแล้วพี่ภัทรต้องการดาวมากแค่ไหน อื้อ"

เนตรดาวครางผะแผ่วในลำคอด้วยความพึงพอใจ เหยียดยิ้มอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทของรวินทร์ได้ติดกับดักตลบหลังที่เธอวางไว้เรียบร้อยแล้ว