จำยอม

"กลับมาแล้วเหรอจ๊ะหนูดาว"

สรัญญาเอ่ยทักทายขึ้นด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนทันทีที่เห็นเนตรดาวเดินก้าวเข้ามาในบ้าน หลังจากที่แม่บ้านจวงวิ่งมาบอกว่าเนตรดาวไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน เธอก็รู้สึกเป็นห่วงจนนอนไม่ค่อยหลับตลอดทั้งคืน

"ก็เห็นอยู่ว่ากลับมาแล้ว แล้วจะถามทำไมอีกคะคุณน้า  หรือตั้งใจจะรอฟ้องคุณพ่อที่ดาวไม่นอนบ้านกันล่ะ"

เนตรดาวตวาดกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดตึงเครียด เธอไม่คิดจะปิดบังความก้าวร้าวและความไม่พอใจอีกต่อไป และไม่มีความจำเป็นต้องเสแสร้งแกล้งทำตัวเป็นเด็กดีกับสรัญญาอีกแล้ว ในเมื่อเธอรู้ดีอยู่เต็มอกว่าภพธรไม่ได้มีความรักให้หญิงสาวตรงหน้าเลยสักนิด

"เปล่าจ๊ะน้าไม่ได้คิดแบบนั้นเลย น้าแค่เป็นห่วงหนูดาวเท่านั้นเอง เออ น้าเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้วนะจ๊ะ มาทานข้าวก่อนสิ" สรัญญายังคงพยายามพูดจาดีด้วยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ไม่หิวค่ะ ตอนนี้ดาวง่วงมาก อยากพักผ่อน ห้ามให้ใครหน้าไหนเข้าไปยุ่งในห้องดาวเด็ดขาดนะคะ"

เพราะเมื่อคืนต้องออกแรงจัดฉากเลิฟซีนตลบหลังภัทรพลไปมาก เนตรดาวจึงรู้สึกอ่อนเพลียหมดแรงเกินกว่าจะมาร่วมโต๊ะอาหาร

"ได้จ้ะ" สรัญญายอมรับคำอย่างไม่อาจขัดใจ

"ทำไมคุณยาต้องไปคอยสนใจและใส่ใจคนแบบนั้นด้วยล่ะคะ" จวง แม่บ้านคนสนิทเดินเข้ามาเอ่ยอย่างขัดอกขัดใจ 

"ดูคุณดาวสิคะ เวลาที่คุณภพไม่อยู่บ้านทีไรก็ถอดหน้ากากเป็นอีกคนตลอด พอคุณภพกลับมาเมื่อไหร่ค่อยแปลงร่างกลับเป็นลูกสาวแสนดี เรียบร้อยน่าสงสาร ตลบแตลงสิ้นดี"

"ช่างเขาเถอะนะจวง ถือว่าฉันได้พยายามทำดีที่สุดเท่าที่คนอย่างฉันจะทำได้แล้วล่ะ" สรัญญาถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายและท้อแท้กับชะตากรรมของตัวเอง

"พี่ภัทรครับ  วันนี้พวกเราไปคุยเรื่องยัยดาวกับพี่วินเลยดีไหมครับ"

ศิลารีบตรงเข้ามาหาภัทรพลทันทีที่เห็นชายหนุ่มก้าวลงมาจากรถ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและมุ่งมั่นที่จะเปิดโปงความจริง

"ไม่ต้องแล้ว" ภัทรพลเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับคนหมดแรง

"ทำไมล่ะครับพี่" ศิลาขมวดคิ้วแน่นด้วยความประหลาดใจ

"กูไปสืบเรื่องนี้มาหมดแล้ว  มันไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ"

ภัทรพลเลือกที่จะโกหกคำโตและกล้ำกลืนความจริงทั้งหมดไว้เพียงลำพัง เขายังอยากเป็นเพื่อนกับรวินทร์ และต้องการรักษาความสัมพันธ์อันยาวนานนี้ไว้ แม้จะต้องแลกมาด้วยการโกหกในครั้งนี้

"แต่พวกเราทุกคนก็เห็นคาตาเลยนะครับว่ายัยดาวหางนั่นเดินเข้าไปในห้องกับไอ้พี่พอร์ชทั้งคืน" ศิลาโต้แย้งทันควัน เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าเรื่องราวจะกลายเป็นไม่มีอะไรไปได้

"มึงเชื่อกูสิไอ้ศิ แล้วก็เลิกพูดเรื่องนี้กันได้แล้ว" ภัทรพลเค้นเสียงเข้มพลางสบตาอีกฝ่าย 

"กูตามสืบตามเช็กมาหมดแล้ว ดาวไม่ได้นอกใจไอ้วิน"

"แต่ว่า"

"ไอ้ศิ มึงยังเห็นกูเป็นพี่ที่มึงเคารพ แล้วเชื่อใจกูอยู่ไหมวะ" ภัทรพลรีบตัดบท เขาแค่อยากให้เรื่องราวบ้า ๆ ทั้งหมดนี้จบลงเสียที

"โอเคครับ ไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไร ในเมื่อพี่ภัทรที่เป็น 'เพื่อนสนิทที่สุด' ของพี่วินออกมาการันตีด้วยตัวเองขนาดนี้ ผมก็คงต้องยอมเชื่อตามพี่"

คำว่า ‘เพื่อนสนิทที่สุด’ ที่หลุดออกมาจากปากของศิลา ทำเอาภัทรพลรู้สึกเจ็บปวดและจุกแน่นอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เขาได้กลายเป็นคนทรยศต่อความไว้เนื้อเชื่อใจของรวินทร์ และทำลายคำว่าเพื่อนของพวกเขาจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว

"เออ แล้วอย่าลืมไปบอกไอ้พวกนั้นที่เหลือด้วยล่ะ อย่าให้ใครเอาเรื่องนี้ไปพูดมั่วซั่วอีก เดี๋ยวจะทำให้ไอ้วินมันไม่สบายใจเปล่า ๆ"

ภัทรพลเอ่ยกำชับเสียงตึง เขารีบย้ำเตือนศิลาอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เพราะหวังจะฝังกลบเรื่องราวทั้งหมดนี้ให้จมดินโดยเร็วที่สุด

"ครับพี่ภัทร ผมจะไปบอกพวกมันให้เอง" ศิลาพยักหน้ารับคำอย่างเลี่ยงไม่ได้ แม้จะยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่บ้างก็ตาม