ไม่สำคัญ
ไม่สำคัญ
“มีธุระอะไรหรือเปล่าคะพี่วิน”
เนตรดาวเห็นว่ารักตาภาส่งข้อความมาหารวินทร์แล้ว ท่าทีของรวินทร์ก็ดูเป็นกังวล เธอจึงเอ่ยถาม ตั้งแต่รู้จักกันวันนั้นเธอและรวินทร์ก็สานสัมพันธ์ เขาคอยดูแลเอาใจใส่ เลี้ยงข้าวเธอแทบทุกวัน อีกทั้งกลุ่มเพื่อนของเธอกับเขาก็เที่ยวด้วยกัน ทำความรู้จักสนิทสนมกัน ทุกคนต่างรู้ว่ารวินทร์และเธอมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน เนตรดาวพอใจที่สามารถช่วงชิงเวลาของรวินทร์ ออกจากรักตาภาได้
“ไม่มีอะไรสำคัญหรอก วันนี้พี่ตั้งใจจะพาดาวไปหาอะไรอร่อย ๆ กิน เราไปกันเถอะครับ”
รวินทร์เลือกที่จะให้เวลากับเนตรดาว เพราะเขาอยากทำให้เธอรู้สึกดี อยากให้เธอเห็นถึงความตั้งใจของเขา ซึ่งรวินทร์รู้ว่าเขาตกหลุมรักเนตรดาวและอยากให้เธอรู้สึกเช่นเดียวกับเขา ส่วนรักตาภานั้นเขาจะหาเวลาไปเจอและชดเชยให้
“ถ้ามีเรื่องสำคัญ ไว้วันหลังเราค่อยไปก็ได้นะคะ ดาวไม่อยากทำให้พี่วินลำบากใจ”
“ไม่มีอะไรสำคัญเท่าดาวหรอกนะ ยิ่งช่วงนี้พี่ต้องเร่งทำคะแนนแล้ว พี่ยิ่งต้องอยู่กับดาว”
“พี่วิน” เนตรดาวแสดงท่าทีเขินอายออกมา
“ไปกันครับ”
“ค่ะ”
“ช่วงนี้พี่วินเขาเรียนหนัก ขนาดบ้านก็ยังกลับดึกเลยลูก เอาไว้เราว่างตรงกัน ป้าจะชวนไปเที่ยวทะเล พักผ่อนกันทั้งสองครอบครัว แบบนี้ดีมั้ยลูก”
รสรินปลอบใจรักตาภา เพราะรักตาภาตั้งใจมาหารวินทร์แต่กลับไม่ได้เจอตัว จากเด็กสองคนที่รักและเติบโตมาด้วยกัน มีเรื่องไม่สบายใจอะไร รักตาภาก็จะมีรวินทร์อยู่ข้าง ๆ แต่พักหลังมานี้ดูเหมือนว่ารวินทร์จะไม่ค่อยมีเวลาให้รักตาภาแล้ว เรื่องนี้คงทำให้รักตาภารู้สึกไม่ค่อยดีนัก ตั้งแต่เล็กจนโตรวินทร์ก็เป็นที่พักพิงทางกายและใจให้รักตาภา ยิ่งช่วงนี้ที่ครอบครัวของรักตาภาเกิดปัญหา รักตาภาคงอยากจะเจอกับรวินทร์มาก
“ค่ะ พี่วินคงจะเรียนหนักจริง ๆ เลิฟเข้าใจค่ะ”
“ไหน ๆ ก็มาแล้ว อยู่กินข้าวเย็นเป็นเพื่อนป้ากับลุงแทนเจ้าลูกชายตัวดีหน่อยแล้วกันนะลูก ได้มั้ยรัญ”
รสรินรู้ว่าเพื่อนรักคงมีเรื่องราวในชีวิตที่คิดหนักและต้องการกำลังใจ รสรินพร้อมที่จะรับฟังและแบ่งเบาความทุกข์จากใจของเพื่อน
“ได้สิ ไม่ได้ชิมฝีมือเธอนานแล้ว” สรัญญารับปาก
“งั้นเดี๋ยวเลิฟช่วยคุณป้าทำอาหารนะคะ” รักตาภาอาสา
“งั้นไปกันลูก”
รสรินตอบรับ เธอเอ็นดูรักตาภามาก ไม่ใช่แค่เป็นลูกสาวคนเดียวของเพื่อนรัก แต่เพราะนิสัยใจคอของรักตาภา อีกทั้งยังมีความสงสารที่รักตาภาไม่ได้รับความรักและการเอาใจใส่จากพ่อ เกิดมาด้วยความไม่พร้อมของครอบครัว
“ใครมาส่ง”
นิภาวรรณถามเนตรดาว เมื่อเห็นว่าวันนี้กลับมาบ้านดึกและมีรถหรูมาส่งถึงบ้าน โชคดีว่าภพธรหลับไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคงรู้สึกไม่ดีแน่ ที่ลูกสาวกลับบ้านดึก ๆ ดื่น ๆ
“แม่ทายดูสิคะว่าใครมาส่งดาว” เนตรดาวไม่ได้กลัว รอยยิ้มที่แสดงออกมาเต็มไปด้วยความสุข
“จะไปรู้เหรอ”
“พี่วิน ผู้ชายที่นังเด็กเลิฟนั้นสนิทด้วยไงคะแม่”
“หมายถึงลูกชายของคุณอัคเดชกับยัยรสรินเพื่อนของเมียพ่อแกนั่นเหรอ”
“ใช่ค่ะ”
“รู้ว่ามันสนิทกับคนพวกนั้น แล้วไปเข้าใกล้มันทำไมฉันเกลียดพวกมันแกไม่รู้เหรอ”
“เพราะเกลียดไงคะ ดาวถึงต้องพาตัวไปเข้าใกล้ ถ้านังเด็กนั่นมันรู้ว่าพี่ชายคนสนิทคบกับดาว มันจะเสียใจมากแค่ไหน ดาวเคยได้ยินคุณพ่อบอกว่า เหมือนเด็กนั่นจะชอบพี่วิน ถ้าเป็นแบบนั้นดาวจะแย่งคนที่มันรักมา เหมือนที่มันแย่งพ่อไปจากดาว”
เมื่อได้ฟังในสิ่งที่ลูกสาวตั้งใจทำ นิภาวรรณก็รู้สึกพอใจต่อให้เธอจะมีชีวิตเหลือบนโลกใบนี้ได้ไม่นาน แต่เธอก็พอใจหากได้เห็นความเสียใจของพวกมัน
“ดี งั้นแกก็ทำให้มันรักมันหลงแก แม่อยากเห็นว่ามันทรมานมากแค่ไหน ถ้าลูกมันเจ็บ อีคนแม่มันก็คงไม่ต่างกัน”
“ดาวรู้ค่ะ อีกอย่างพี่วินก็ดูแลดาวดีมาก คอยซื้อของ ดูแลเอาใจใส่ดาว ไม่แปลกเลยที่เด็กนั่นจะชอบ”
“อย่าปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด แกต้องคว้าโอกาสนี้ให้ดี”