สายตาเริ่มเปลี่ยนไป
สายตาเริ่มเปลี่ยนไป
"พี่วินคะ ดาวยังไม่อยากกลับเลย เราไปขับรถเล่นกันดีมั้ยคะ พักนี้เราไม่ค่อยได้เจอกันเลย" เนตรดาวบีบน้ำเสียงออดอ้อนพลางเกาะแขนรวินทร์เอาไว้แน่น หลังจากที่ทั้งคู่แยกย้ายจากกลุ่มเพื่อน
"มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า" รวินทร์หันมาถามด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นสีหน้าซึมๆ ของแฟนสาว
"เรื่องคุณปู่ค่ะ ดาวไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้ท่านยอมรับ ดาวอยากมีปู่เหมือนคนอื่นๆ เขาบ้าง" เธอเสแสร้งแกล้งทำหน้าเศร้า บีบน้ำตาคลอเบ้าเพื่อเรียกความสงสาร
"อีกหน่อยท่านต้องเห็นถึงความจริงใจของดาวเอง" รวินทร์เอ่ยปากปลอบใจ โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้ใบหน้าใสซื่อนั้นซ่อนเล่ห์เหลี่ยมอะไรไว้บ้าง
"เราไม่ได้ออกมาเที่ยวด้วยกันนานเลยนะคะ" เนตรดาวเปลี่ยนเรื่องออดอ้อนต่อ หวังใช้เรือนร่างและความใกล้ชิดผูกมัดเขาไว้
"ช่วงนี้ที่บริษัทมีหลายอย่างที่พ่อพี่อยากให้พี่ทำความเข้าใจ เรียนรู้ ขอโทษด้วยนะ" ชายหนุ่มตอบอย่างเกรงใจ
"ดาวจะกล้าโทษพี่วินได้ยังไงคะ ก็พี่วินทำงานนี่" เนตรดาวส่งยิ้มหวานแสนดีตอบกลับไป ทั้งที่ในใจกำลังก่นด่าความไม่ได้เรื่องของรวินทร์ที่ไม่ยอมตามใจเธอ แต่ก็ต้องฝืนสวมบทเป็นแฟนสาวผู้แสนเข้าใจต่อไป
เนตรดาวใช้มือจับมือของเขามากุมไว้ เธออยากจะใกล้ชิดกับเขามากขึ้นไปอีก ยอมรับว่ารวินทร์ต่างจากผู้ชายคนอื่นๆ ที่ผ่านมาในชีวิตเธอ เพราะไม่ว่าเธอจะพยายามทอดกายถวายตัวให้เขามากแค่ไหน แต่ดูเหมือนเขาจะมีเส้นแบ่งความสัมพันธ์ไว้อย่างชัดเจนเสมอ
ฟอด!
ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้ตั้งตัว เนตรดาวก็โน้มตัวเข้าไปจูบที่แก้มของรวินทร์อย่างถือโอกาส
"ดาว" รวินทร์ขมวดคิ้ว เขาไม่ได้รู้สึกชอบใจนักที่เนตรดาวทำเช่นนี้ ความจริงใจที่เขามีต่อเธอทำให้เขาอยากรักและให้เกียรติเธอ ไม่อยากล่วงเกินให้เธอต้องเสื่อมเสียก่อนเวลาอันควร
"เราเป็นแฟนกันนี่คะ เรื่องแบบนี้ใครๆเขาก็ทำกันทั้งนั้น พี่วินคะ ดาวแค่อยากได้ความรักและความมั่นใจจากพี่วิน"
"ดาวยังเด็ก และพี่เองก็ยังไม่ได้พร้อมพอที่จะรับผิดชอบถ้าเกิดเรื่องที่คาดไม่ถึงขึ้นมา พี่อยากให้เราโตกว่านี้ และพร้อมกว่านี้จริงๆ"
"ครอบครัวพี่วิน ครอบครัวดาว มีอะไรที่ไม่สามารถรับผิดชอบได้เหรอคะ" เนตรดาวเริ่มตวาดขึ้นเสียงอย่างลืมตัวด้วยความหงุดหงิดที่ไม่ได้ดังใจ
"ดาว"
รวินทร์มองหน้าแฟนสาวด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขาเคยคิดมาตลอดว่าเนตรดาวเป็นเด็กสาวที่มีเหตุผล รู้จักว่าอะไรควรอะไรไม่ควร แต่ยิ่งคบกันนานขึ้น เขากลับเริ่มมองเห็นตัวตนบางอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ตัวตนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์แสนดีที่เธอเคยแสดงออก
"ดาวขอโทษค่ะ" เนตรดาวรีบปรับสีหน้า เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นสลดและจำยอมที่จะเป็นฝ่ายขอโทษ เมื่อรู้ตัวว่าเริ่มแสดงกิริยาไม่น่ารักออกไปจนทำให้อีกฝ่ายเริ่มสงสัย
"พี่จะขับรถไปส่งดาวที่บ้าน" รวินทร์บอกเสียงเรียบ ตัดบทโดยไม่พูดถึงเรื่องเมื่อครู่อีก จากนั้นเขาก็สตาร์ตรถและขับมาส่งเธอที่บ้านตามที่บอก ท่ามกลางความเงียบปกคลุมตลอดทาง
เมื่อรถจอดลงที่หน้าบ้าน เนตรดาวหันมองชายหนุ่มด้วยสายตารู้สึกผิด
"พี่วินโกรธดาวมั้ยคะ"
"พี่แค่อยากให้ดาวมีเหตุผลมากกว่านี้" รวินทร์ถอนหายใจออกมาเบาๆ
"ดาวจะปรับตัวนะคะ ดาวขอโทษจริงๆ" เธอส่งสายตาอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร
"ช่างมันเถอะ พี่ไม่ได้โกรธดาวหรอก"
"จริง ๆ นะคะ"
"อืม" ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำสั้นๆ
"ขอบคุณค่ะพี่วิน" เนตรดาวยิ้มรับบางๆ ก่อนจะก้าวลงจากรถ ทว่าทันทีที่ประตูรถปิดลงและคล้อยหลังรวินทร์ ใบหน้าหวานหยดเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความบึ้งตึงด้วยความขัดใจทันที