ความจริงที่อยากจะรู้

รวินทร์กลับมาถึงบ้านก็ตรงขึ้นห้องพักของตัวเองทันที ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดส่องดูความเป็นไปของ รักตาภา ผ่านโซเชียลมีเดีย

ตอนนี้เธอคงปรับตัวเข้ากับชีวิตที่อเมริกาได้ดีแล้ว และคงจะมีเพื่อนใหม่รอบตัวมากมาย  บนหน้าจอปรากฏภาพของรักตาภายืนยิ้มกว้างแหงนมองท้องฟ้าสดใส พร้อมกับแคปชันสั้นๆ แต่ทว่าบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนมอง

"สักวัน... เราจะเติบโต ก้าวผ่านทุกความเจ็บปวดและความแตกสลาย เรื่องราวที่เคยกดทับและบาดแผลในวันวานจะไม่ใช่สิ่งที่ทำร้ายเราอีกต่อไป แต่จะเป็นรากแก้วที่แข็งแกร่ง ส่งให้เราหยัดยืนและเติบโตเป็นเราเวอร์ชันที่งดงามที่สุด"

รวินทร์ใช้นิ้วโป้งลูบไล้รูปภาพบนหน้าจอเบาๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโหยหา ความรู้สึกนึกเสียใจและรอยแผลที่เขามีส่วนสร้างให้เธอ ค่อยๆ ตีรวนขึ้นมาจุกแน่นอยู่ในอก ขณะที่รักตาภากำลังเติบโตและงดงามขึ้นทุกวัน เขากลับยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังจมลงในความวุ่นวายและหลงทาง  ความรู้สึกของเขาที่มีต่อเนตรดาวตอนนี้มันดูไม่เหมือนความประทับใจแรกที่เคยเห็น

"คุณคะ คุณท่านไม่ต้องการจะพบคุณ ฉันว่าคุณอย่ามาอีกเลยนะคะ" คนใช้ต้องคอยบอกประโยคเดิมๆ ซ้ำๆ กับเนตรดาวเกือบทุกวันที่เธอมาเพียรพยายามรออยู่ที่หน้าบ้าน

"ขอดาวพูดกับคุณปู่สักครั้ง แค่ 5 นาทีก็ได้  คุณปู่คะ!! คุณปู่!!"

เสียงร้องตะโกนแหลมสูงของเนตรดาวสะท้อนเข้ามาถึงด้านใน ทำให้พสินที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่นึกรำคาญใจขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด เขาเองก็ไม่ชอบใจนักที่เนตรดาวคอยตามมาวุ่นวายระรานเพื่อต้องการจะพบเขาให้ได้แบบนี้

"ไปบอกให้เข้ามาได้" ในที่สุดพสินก็ยอมถอนหายใจยาว แล้วพยักหน้าสั่งคนใช้

"ค่ะคุณท่าน" สาวใช้รีบเดินออกไปเชิญเนตรดาวเข้ามาด้านในทันที

เมื่อเนตรดาวเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า พสินก็ปรายสายตามองด้วยความเย็นชาก่อนจะหันไปสั่งคนรับใช้รอบๆ 

"ออกไปให้หมดทุกคน"

เขาไม่ต้องการให้ใครอยู่ร่วมรับรู้หรือได้ยินเรื่องราวความจริงชั่วร้ายที่เขากำลังจะเอ่ยปากพูดกับเนตรดาว

"ขอบคุณนะคะคุณปู่ ในที่สุดคุณปู่ก็ยอมเจอดาว" เนตรดาวรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มหวานแสนซื่อ ส่งเสียงออดอ้อนหวังทำลายความเหินห่าง

"ฉันแค่รำคาญ ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย ต่อไปไม่ต้องมาที่นี่อีก" พสินตัดบทเสียงเรียบตึง น้ำเสียงตอกย้ำความสัมพันธ์อย่างเฉียบขาด

"..."

เนตรดาวนั่งเงียบไปทันที ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น แม้ในใจจะโกรธแค้นและเสียหน้า แต่สมองของเธอกลับกำลังทำงานอย่างหนัก พยายามเฟ้นหาวิธีและเล่ห์เหลี่ยมทุกอย่างเพื่อเอาชนะใจไอ้แก่ตรงหน้าให้ยอมรับเธอเป็นหลานให้ได้

"เธออยากรู้ใช่มั้ยว่าทำไมฉันถึงไม่ยอมรับแม่ของเธอ" พสินเอ่ยถามเสียงเรียบตึงพลางจ้องลึกเข้าไปในตาของเนตรดาว

เนตรดาวเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความแปลกใจ หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่พสินยอมเปิดปากพูดถึงเรื่องในอดีต

"ตอนนั้นภพธรกับแม่ของเธอรักกันมาก ลูกชายของฉันมันรักแม่ของเธอสุดหัวใจ ทุ่มเทให้ทุกอย่างเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ ขนาดฉันขู่ว่าจะตัดมันออกจากกองมรดก มันก็ยังยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเลือกแม่ของเธอ"

พสินหรี่ตาลงพร้อมกับทอดสายตาออกไปไกล ภาพในอดีตฉายย้อนกลับมาในความทรงจำ วันที่ภพธร  ลูกชายของเขา นิ่งเงียบและคุกเข่าต่อหน้าเขาเพื่อผู้หญิงชื่อนิภาวรรณ ผู้หญิงที่ไม่เคยมีอะไรเหมาะสมกับตระกูลของเขาเลยสักอย่าง ทั้งฐานะ ชาติตระกูล หรือแม้กระทั่งจิตใจ