คบกัน
คบกัน
“เราเข้าไปในบ้านดีกว่า พ่อกับแม่คงรออยู่ เชิญค่ะพี่อัค ริน” สรัญญาทำหน้าที่เจ้าบ้านเชื้อเชิญเพื่อน
“มากันแล้ว มากันแล้ว” ยายสมร เมื่อเห็นลูกสาวและหลานสาวเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นเดินมาหาด้วยความคิดถึง
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีค่ะคุณตา คุณยาย”
“ไหว้พระเถอะลูก มา ๆ ให้ยายกอดหน่อยลูก”
เพราะเป็นหลานสาวคนเดียว ทำให้รักตาภาเป็นที่รักของตากับยาย แม้จะไม่ได้ไปหาที่กรุงเทพฯตลอด แต่ตากับยายก็ไม่เคยขาดการติดต่อ ยังโทรศัพท์คุยกัน ส่งผลไม้จากไร่ไปฝากเสมอ ๆ มีเพียงเรื่องเดียวที่คุณแสงกล้ากับคุณสมรไม่เคยรู้ คือความแตกร้าวภายในครอบครัวเท่านั้น สรัญญากับรักตาภาไม่เคยปริปากเล่าเรื่องนี้เลยแม้เพียงสักครั้ง
“นั่งรถมาไกลคงเหนื่อยแย่” ตาแสงกล้าพูดกับอัคเดชและรสรินอย่างเป็นกันเอง
“ไม่เหนื่อยค่ะคุณพ่อ ตลอดทางเห็นมองวิวสองข้างทางสวยมาก ๆ ถ้าอยู่กรุงเทพฯ ก็คงไม่ได้เห็นธรรมชาติแบบนี้”
“นั่นสินะ ไม่สนใจลองมาอยู่ด้วยกันที่เชียงใหม่เหรอหนูริน”
เพราะรสรินคือเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของลูกสาว ทั้งยังคุ้นเคยกันมานาน ตาแสงกล้าจึงพูดคุยด้วยอย่างเป็นกันเอง ผิดกับยามอยู่กับคนอื่น ภาพจำที่ทุกคนมีต่อตาแสงกล้าคือนายใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขาม จนไม่มีใครกล้าทำอะไรให้ขัดใจ
“ตอนนี้คงยังค่ะ งานเยอะมาก ไหนจะต้องคอยดูแลสามี ดูแลลูกชาย แต่อนาคตไม่แน่ค่ะ รินอาจจะหนีความวุ่นวายในเมืองกรุง ชวนพี่อัคมาอยู่ที่นี่ก็ได้ ดีมั้ยคะพี่อัค” รสรินหันไปถามความเห็นของสามี
“อืม ก็เป็นความคิดที่ดี”
“ถ้าแบบนั้นพี่วินก็มาด้วย เลิฟก็ขอมาด้วยอีกคนนะคะ เลิฟจะมาเปิดคลินิกที่นี่”
“งั้นตาก็จะได้รักษากับคุณหมอเลิฟแล้วสิ ดี ๆ จะอวดคนทั้งอำเภอไปเลยว่าตามีหลานสาวเป็นคุณหมอคนสวย”
“ยิ้มร่าบ้ายอจริง ๆ ลูกสาวแม่” สรัญญาพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม ความฝันของรักตาภา สรัญญาเชื่อว่าลูกจะทำได้
“คุณแม่ก็ ขอเลิฟโม้หน่อยก็ไม่ได้”
“ฮ่า ฮ่า”
เสียงหัวเราะดังขึ้น หลังจากนั้นทุกคนต่างพูดคุยเรื่องราวต่าง ๆ อย่างสนุกสนาน รักตาภานึกเสียดายที่รวินทร์ไม่ได้มาด้วยกัน
“ทะเลสวยจังเลยนะคะพี่วิน ดาวพึ่งเคยมาครั้งแรกเลยนะคะเนี่ย”
เนตรดาวยืนมองทะเลอยู่หาดทรายกับรวินทร์ ที่ออกมาเดินเล่นเป็นเพื่อน
“ครับ สวยมาก”
เนตรดาวมองรวินทร์ สายตาของเขาไม่ได้มองทะเลแต่กลับจดจ้องมองที่เธอไม่ละสายตา
“พี่วินมองดาวแบบนี้ ดาวอายนะคะ”
“ดาวครับ ถึงเราจะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่พี่มั่นใจว่าความรุ้สึกดี ๆ ที่พี่มีให้ดาว มันคือความชอบ พี่ชอบดาว ถ้าดาวไม่รังเกียจพี่ เรามาลองคบกันดูมั้ยครับ”
เนตรดาวรู้สึกพอใจกับท่าทีและคำขอคบของรวินทร์ อยากรู้ว่าถ้ารักตาภาได้รู้จะเป็นอย่างไร
“พี่วินชอบดาวจริง ๆ เหรอคะ”
“จริงสิครับ พี่ชอบดาว ชอบมาก ความรู้สึกนี้พี่ไม่เคยมีกับใครมาก่อน”
“ดาว เอ่อ”
“ให้โอกาสพี่สักครั้ง พี่จะไม่ทำให้ดาวเสียใจ”
“ก็ได้ค่ะ ดาวจะเชื่อพี่วิน”
“จริงนะครับ”
“ค่ะ”
“เย้!! เย้!!”
เสียงของเพื่อนรวินทร์และเนตรดาวเฮลั่นด้วยความยินดี กับการตอบรับการขอเป็นแฟนของทั้งคู่
“สักทีนะมึง กูนี่ลุ้นจนแทบไม่หายใจ” ภัทรพลเพื่อนสนิทของรวินทร์พูดขึ้น
“ฝากเพื่อนนีน่าด้วยนะคะพี่วิน อย่าทำเพื่อนนีน่าเสียใจนะคะ เพื่อนนี่น่าทั้งสวย น่ารัก ต้องทะนุถนอมนะคะ”
“นีน่า” เนตรดาวมองค้อนเพื่อน ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอาย
“ไม่ต้องห่วงครับ พี่จะดูแลอย่างดีที่สุด”
“หวานจริ้ง!!”
“เดี๋ยวนีน่าถ่ายรูปคู่ให้นะคะ เป็นรูปแรกที่คบกัน เก็บไว้เป็นความทรงจำดี ๆ ไงคะ” นวินตราอาสา
“ขอบคุณครับ” รวินทร์ขยับตัวเข้าหาเนตรดาว
“โอบนิดคงไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่วิน”
รวินทร์มองหน้าเนตรดาว สายตาของเขาเป็นคำขอที่ส่งให้เนตรดาว เขากลัวว่าเนตรดาวจะไม่ชอบหากเขาโอบเธอ
“ได้ค่ะ ไม่เป็นไร” เนตรดาวบอก
“ครับ”
ภาพที่ถ่ายออกมาเป็นภาพที่สวยและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อบอวลไปด้วยความรัก รวินทร์โอบกอดเนตรดาว สายตาที่ทั้งสองมองกล้องเต็มไปด้วยความสุข นวินตรากดถ่ายรัว มีบางภาพที่ทั้งรวินทร์และเนตรดาวมองหน้ากัน ก็ถูกถ่ายไว้ได้ทัน
“อย่าลืมอัพเปิดตัวนะคะพี่วิน” นวินตรายื่นโทรศัพท์คืนให้รวินทร์