นัชเป็นคนคุยง่าย ประนีประนอมเก่งค่ะ
นัชเป็นคนคุยง่าย ประนีประนอมเก่งค่ะ
นัชชาผลักประตูห้องประชุมเล็กบนชั้นผู้บริหารเข้าไป ชายสามคนที่นั่งรออยู่ด้วยสีหน้าบูดบึ้งหันมามองขวับพร้อมกัน
“ทำไมหมอไม่รับสายผม!” หมอประภาสเปิดฉากตวาด “รู้ไหมว่าทำตัวแบบนี้มันเสียมารยาท ทำให้ท่านประธานกับ ผอ. ต้องมานั่งรอ”
“ก็รอไปสิคะ ท่านประธานไม่ได้เพิ่งออกจากห้องผ่าตัดช่วยชีวิตคนแล้วหิวข้าวเหมือนนัชนี่คะ” นัชชาสวนกลับหน้าตาย
“แล้วกรุณาเรียกผมให้ถูกด้วย ตอนนี้ผมเป็นรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล บุคลากรทุกคนเรียกผมว่าท่านรอง”
“รับทราบค่ะ อาจารย์ประภาส”
ประภาสขยับร่างสูงราวหนึ่งร้อยเจ็ดสิบให้นั่งหลังตรง รูปร่างที่เริ่มลงพุงทำให้เสื้อเชิ้ตช่วงเอวตึงขึ้นเล็กน้อย “ผมบอกให้เรียกท่านรอง”
“นัชได้ยินค่ะ”
“แล้วทำไมยังเรียกอาจารย์ประภาส!”
“อาจารย์บอกให้นัชเรียก แต่นัชยังไม่ได้รับปากว่าจะเรียกนี่คะ”
ประภาสอ้าปากค้างเหมือนคำพูดทั้งหมดติดอยู่กลางลำคอ นพ.ธานินทร์มองคนหนึ่งที่ยึดติดกับคำว่าท่านรอง สลับกับอีกคนที่ไม่มีความคิดจะยอมเรียก ก่อนยกมือขึ้นห้ามศึก
“หมอนัช ใจเย็น ๆ นั่งลงก่อน ส่วนท่านรอง... ก็อย่าเพิ่งใจร้อน”
นัชชาทิ้งตัวลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามอย่างไม่สะทกสะท้าน ขณะที่ประภาสจำต้องนั่งลงทั้งสีหน้ายังไม่หายเหวอ นพ.ธเนศ วรเวชชานนท์ ประธานกรรมการและผู้ก่อตั้งโรงพยาบาล จึงวางแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะเสียงดังป้าบ
“หมอไปพูดก้าวร้าวอะไรกับคุณสมภพ”
“พูดไปหลายอย่างค่ะ จะเอาเวอร์ชันเต็มไม่เซ็นเซอร์ หรือเอาฉบับที่เขาตัดมาเล่าเฉพาะตรงที่ตัวเองดูน่าสงสารคะ”
หมอประภาสตบแฟ้มลงบนโต๊ะอย่างเหลืออด “ท่านร้องเรียนว่าหมอไปดูหมิ่น ข่มขู่ ปฏิเสธการรักษาลูกชายท่าน แถมยังทำร้ายร่างกายท่านด้วย!”
“แล้วท่านผู้ยิ่งใหญ่ของอาจารย์บอกหรือเปล่าคะ ว่าเขาเป็นคนลงมือผลักนัชก่อน” ไม่มีใครตอบ นัชชาจึงเหยียดยิ้ม “ก็แหงล่ะค่ะ ใครมันจะเล่าเรื่องที่ตัวเองรังแกผู้หญิงก่อน แล้วถูกเตะก้านคอกลับจนหน้าหงายล่ะคะ ฟังแล้วดูไม่ค่อยเป็นพระเอกเท่าไร”
“ท่านเป็นถึงอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ของโรงพยาบาลเรา หมอควรจะหัดให้เกียรติท่านบ้าง”
“อ๋อ... เป็นนักการเมืองใหญ่ เลยมีอภิสิทธิ์ผลักหมอได้ตามใจชอบสินะคะ” นัชชาพยักหน้าราวกับเพิ่งเข้าใจเรื่องยาก “ถ้าคลิปกล้องวงจรปิดหลุดออกไป ท่านผู้ยิ่งใหญ่ของอาจารย์ประภาสจะถูกโซเชียลยำจนเหลือคะแนนนิยมพอซื้อพวงหรีดให้ตัวเองไหมคะเนี่ย”
ผอ.ธานินทร์ มองเธออย่างอ่อนใจ “เขาผลักหมอตรงไหน เจ็บมากหรือเปล่า”
คำถามแสดงความห่วงใยนั้นทำเอาหมอประภาสหันไปมองผู้อำนวยการอย่างไม่พอใจนัก
“ผลักตรงหัวไหล่ค่ะอาจารย์ ไม่ได้เจ็บมาก นัชคว้าราวเตียงไว้ได้ แต่ถ้าเขาทำนัชล้มเมื่อไหร่...” เธอเว้นคำ มองผ่านไปทางธเนศ “คนที่ต้องถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดฉุกเฉินน่าจะเป็นเขา ไม่ใช่ลูกเขาค่ะ”
ธานินทร์ถอนหายใจ “แล้วจะเอาเรื่องเขาไหม”
นัชชายกมุมปาก “นัชเป็นคนคุยง่าย ประนีประนอมเก่งค่ะ ให้เขาจ่ายค่ารักษาพยาบาลของคู่กรณีเตียงข้าง ๆ ทั้งหมด แล้วบริจาคเข้ากองทุนช่วยผู้ป่วยฉุกเฉินของวรเวชเพิ่มอีกสักล้านสองล้าน เรื่องก็จบค่ะ แฟร์ ๆ”
ธเนศทุบฝ่ามือลงบนโต๊ะ “มันจะมากเกินไปแล้วหมอนัชชา เธอมีสิทธิ์อะไรไปตั้งเงื่อนไขต่อรองกับเขาแบบนั้น!”
“สิทธิ์ของคนที่ถูกทำร้ายร่างกายก่อนค่ะ ถ้านัชไม่มีสิทธิ์ต่อรอง งั้นเดี๋ยวให้ตำรวจไปคุยกับเขาแทนก็ได้”
“เธอเป็นคนเตะก้านคอเขานะ!”
“ก็เขาผลักนัชก่อนนี่คะ!” นัชชาตอบกลับโดยไม่ลดเสียง “นัชยอมรับแมน ๆ เลยว่าเตะจริง โมโหด้วย หมั่นไส้ด้วย แล้วเขาก็หน้าด้านยืนขวางทางลาดเปลของคนไข้ที่กำลังจะตายด้วย ถ้าทางบอร์ดจะลงโทษเรื่องนี้ก็เชิญตามสบายค่ะ แต่เรื่องการจัดลำดับคนไข้ตามความวิกฤต... นัช-ไม่-ผิด”
*****
ดูปากนัชชาชัดๆ นะคะ นัช ไม่ ผิด
ฮ่าๆๆ อีแม่ แรงมากกก ฮอร์โมนหรือนิสัยคะเนี่ย
ทุกคนคะ รีดเดอร์ที่น่ารัก ถ้ายังไม่กดหนังสือเข้าชั้น กดช่วยกันน้าาา ช่วยดันนิยายเรื่องนี้ให้ติดท็อปให้หน่อยน้าาา พลีสสส
