นัชหย่าแล้วค่ะ อยากทำอะไรเชิญเลย
นัชหย่าแล้วค่ะ อยากทำอะไรเชิญเลย
"…นัช-ไม่-ผิด”
เธอเน้นสามคำท้ายชัดเจน จนหมอประภาสแค่นเสียงหัวเราะหยัน “อย่านึกว่าเป็นลูกสะใภ้ของท่านประธาน แล้วผมจะไม่กล้าตั้งกรรมการสอบหมอนะ”
“นัชหย่าแล้วค่ะ อยากทำอะไรเชิญเลย”
ธเนศปรายตามองอดีตลูกสะใภ้ “ในที่สุดก็ยอมหย่ากันสักทีนะ”
“ค่ะ นัชก็ดีใจและโล่งใจมาก ๆ เหมือนท่านประธานเป๊ะเลยค่ะ”
อดีตพ่อผัวกับอดีตลูกสะใภ้มองฟาดฟันกันชนิดไม่มีใครยอมใคร ผอ.ธานินทร์ยกมือขึ้นนวดขมับ ปัญหาการเมืองในโรงพยาบาลก็น่าปวดหัวพออยู่แล้ว วันนี้ยังมีปัญหาครอบครัวของผู้ก่อตั้งผสมเข้ามาอีก
“ไม่ใช่แค่เคสนี้หรอกนะ” หมอประภาสเปิดแฟ้มเอกสารอีกชุดขึ้นมาโจมตีต่อ “เคสก่อน ๆ ก็มีข้อร้องเรียนเรื่องคำพูดจาขวานผ่าซากของหมอเหมือนกัน หมอชอบทำตัวอีโก้สูง คิดว่าตัวเองเก่งที่สุดในโรงพยาบาลจนไม่เห็นหัวใคร”
“อาจารย์ประภาสนี่แรงเยอะดีนะคะ”
“ผมออกกำลังกายประจำ ก็ต้องแข็งแรงเป็นธรรมดา”
“งั้นเก็บแรงไว้แสดงกล้ามดากตอนประจบพวกวีไอพีเถอะค่ะ ไม่ต้องมาเบ่งโชว์พาวเวอร์ใส่นัชหรอก”
“กล้ามอะไรนะ!” ประภาสผุดลุกขึ้นครึ่งตัว “นี่หมอพูดจาหยาบคายอะไรออกมา!”
“อ้าว...” นัชชาทำหน้าซื่อ “นัชกำลังชมว่าอาจารย์บริหารกล้ามเนื้อ Gluteus maximus ได้เก่งดีต่างหากล่ะคะ”
“ก้าวร้าว! ท่านประธานครับ ผมขอเสนอให้ตั้งคณะกรรมการสอบพฤติกรรม และพักการรับเคสผ่าตัดของหมอนัชชาไว้ก่อนเลยครับ”
นัชชาเลิกคิ้วท้าทายไปทางธเนศ “ศูนย์ศัลยกรรมลำไส้ใหญ่มีคิวนัดผ่าตัดยาวไปถึงเดือนไหน ท่านประธานลองเปิดระบบดูได้เลยค่ะ ถ้าบอร์ดหาหมอมารับเคสแทนนัชได้ครบ จะสั่งพักงานนัชกี่เดือนก็เชิญ แต่ถ้ายังหาใครมาแทนไม่ได้... อย่าขู่ในเรื่องที่ตัวเองก็รู้ดีว่าทำไม่ได้ค่ะ มันดูตลก”
“มั่นใจในตัวเองเหลือเกินนะ” ธเนศกัดฟัน
“ถ้านัชไม่เก่งจริง โรงพยาบาลแสนหรูแห่งนี้คงไม่เอาชื่อกับรูปนัชไปแปะหราบนโบรชัวร์เพื่อเรียกเงินคนไข้หรอกค่ะ”
“พอได้แล้ว!” นพ.ธานินทร์เอ่ยแทรก น้ำเสียงไม่ได้ดังตวาด แต่หนักแน่นพอจะหยุดทั้งห้องได้ “ผมตรวจเวชระเบียนทั้งหมดแล้ว คนไข้รายแรกช็อกจากภาวะเสียเลือดมากและจำเป็นต้องเข้าห้องผ่าตัดฉุกเฉิน ส่วนลูกชายคุณสมภพ สัญญาณชีพคงที่ ไม่มีอาการระคายเยื่อบุช่องท้อง ผล CT ไม่พบการบาดเจ็บที่ต้องผ่าตัดฉุกเฉิน ทีมรับไว้สังเกตอาการและตรวจซ้ำตามแผน การจัดลำดับกับการรักษาของหมอนัชชาถูกต้องตามหลักการแพทย์ทุกประการ”
หมอประภาสพยายามแย้ง “แต่หมอนัชใช้กำลังทำร้ายญาติคนไข้นะครับ!”
“ผมยังพูดไม่จบ” ผู้อำนวยการหันมาทางนัชชา “จะไม่มีการสั่งพักรับเคส แต่หมอต้องเขียนรายงานเหตุการณ์ทั้งหมดมาส่ง ฝ่ายกฎหมายกับฝ่ายทรัพยากรบุคคลจะตรวจภาพจากกล้องวงจรปิดและสรุปข้อเท็จจริง หลังจากนั้นผมจะออกหนังสือตักเตือนเรื่องการใช้คำพูดกับการใช้กำลัง”
“เอาตามนั้นก็ได้ค่ะอาจารย์ นัชรับได้”
“ส่วนเรื่องที่เขาผลักหมอ โรงพยาบาลจะบันทึกเหตุและเก็บภาพจากกล้องไว้เป็นหลักฐาน ถ้าหมอจะแจ้งความ ฝ่ายกฎหมายจะช่วยประสานเอกสารให้ แต่จะเอาเรื่องหรือเจรจาค่าเสียหายอย่างไรเป็นสิทธิของหมอ ส่วนเรื่องให้เขาจ่ายค่ารักษาคู่กรณีแล้วบริจาคเข้ากองทุน หมอไม่มีสิทธิ์ไปตั้งเงื่อนไขแทนคนไข้หรือโรงพยาบาล ห้ามไปจัดการเอง เข้าใจไหม”
“รับทราบค่ะ”
หมอประภาสยังคงไม่ยอมแพ้ “แล้วเรื่องไปขอโทษท่านสมภพล่ะครับ!”
นัชชาหันไปมองหน้าคนถาม “นัชขอโทษได้ค่ะ... ขอโทษที่เตะแรงไปหน่อย แต่จะไม่ขอโทษเด็ดขาดที่เลือกไม่ผ่าลูกเขาก่อน และจะไม่ขอโทษที่ช่วยชีวิตคนไข้อีกคนไม่ให้ตาย อ้อ! เขาก็ต้องมาขอโทษนัชด้วยนะคะ เพราะนัชไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อน”
“แบบนั้นมันเรียกขอโทษหรือไง!” ประภาสสบถอย่างหัวเสีย
“สำหรับคนอย่างนัช แบบนี้เรียกประนีประนอมและใจดีที่สุดแล้วค่ะ แล้ว ผอ.ก็เพิ่งบอกว่าให้ฝ่ายกฎหมายจัดการ อาจารย์ประภาสยังจะให้นัชไปขอโทษเขาเป็นการส่วนตัวอีกเหรอคะ หรือนัชต้องฟังคำสั่งใครก่อนดี”
“เธอนี่มันเกินเยียวยาจริง ๆ อายุก็รุ่นลูก ยังเถียงผู้ใหญ่ฉอด ๆ มารยาทหายไปไหนหมด”
“นัชมีค่ะ แต่จะใช้กับคนที่ไม่ทำของตัวเองหายไปก่อน”
“ผมไม่ไหวแล้ว ท่านประธานจัดการเลยครับ”
ประภาสควักยาดมขึ้นมาสูดแรง ๆ อกกระเพื่อมตามลมหายใจ ส่วนธานินทร์หลับตาลงราวกับอยากขอยืมยาดมอีกหลอด
ธเนศจ้องหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเยียบเย็น ก่อนเอ่ยช้า ๆ ทีละคำ
“จำไว้นะ เธอกับณิชคุณหย่าขาดจากกันแล้ว ต่อจากนี้อย่าคิดว่าโรงพยาบาลจะยอมให้เธอทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาตามใจชอบได้ เพราะเห็นว่าเป็นคนในครอบครัวอีก”
“ที่ผ่านมา นัชยืนผ่าตัดในห้อง OR ด้วยฝีมือและสมองของตัวเองค่ะ ไม่ได้ยืนด้วยทะเบียนสมรสของตระกูลวรเวชชานนท์...” นัชชาสบตาเขาโดยไม่หลบ “รบกวนใช้ฮิปโปแคมปัสจดจำเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ ท่านประธาน”
เธอลุกขึ้นเต็มความสูง หยิบโทรศัพท์กับเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาถือ “ถ้าหมดเรื่องไร้สาระแล้ว นัชขอตัวค่ะ ต้องลงไปทำเรื่องแก้ข้อมูลนามสกุลต่อ จะได้ไม่มีใครหน้าไหนเอาสถานะครอบครัวมาขู่กดหัวนัชได้อีก”
นัชชาเดินถึงประตู ก่อนจะหยุดเหมือนเพิ่งนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ เธอหันกลับมาส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้ธเนศ
“อ้อ... วันนี้ต้องขอโทษนะคะคุณปู่ ช่วงนี้นัชอาจจะอารมณ์สวิง เหวี่ยงวีนด่ากราดบ่อยกว่าปกติ คงเป็นเพราะฮอร์โมนคนท้องน่ะค่ะ”
ธเนศนิ่งค้างไปทั้งตัว “เมื่อกี้... เธอเรียกใครว่าคุณปู่นะ!”
“ในห้องนี้มีใครเป็นพ่อของหมอณิชคุณอีกล่ะคะ”
นัชชาเปิดประตูเดินออกไป ปล่อยให้ชายสูงวัยนั่งเบิกตากว้างมองตามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบตาลีตาเหลือกกดโทรศัพท์สายตรงหาลูกชายหัวแก้วหัวแหวน
****
หมอนัช ผู้ไม่ตายไมค์ แต่คนฟังจะตายแทน
ถ้าฉันเป็นพ่อปู่ ยาดมเข้าด่วนๆ เด้อ
อีบุ๊คยังไม่มาเด้อทุกคน แค่ร่างจบแล้ว
ต้องช่วยกันดันๆ ให้ติดท๊อปนะคะ ชอบ เม้น แชร์ กดหัวใจ สานฝันให้ลินท์หน่อยน้าาา