หรือว่าเด็กไม่ใช่ลูกอาจารย์ณิช

หลังออกจากห้องประชุม นัชชาลงไปยังฝ่ายทรัพยากรบุคคลเพื่อยื่นเรื่องแก้ไขนามสกุลในระบบโรงพยาบาล เธอวางบัตรประชาชนใบใหม่ ใบสำคัญการหย่า และบัตรประจำตัวแพทย์ใบเดิมลงบนโต๊ะ เจ้าหน้าที่รับเอกสารไปตรวจ ก่อนเลื่อนแบบคำขอแก้ไขข้อมูลบุคลากรมาให้เซ็น

“อาจารย์ยืนยันนะคะ ว่าจะเปลี่ยนจากวรเวชชานนท์กลับไปเป็นตรีศรีทั้งหมดเลย”

“ค่ะ เอาออกให้หมดเลยนะคะ ถ้านัชเห็นว่ายังเหลือเศษซากนามสกุลนี้แปะอยู่ตรงไหน โทรบอกนัชเลย นัชจะลงมาตามลบทิ้งเอง”

เจ้าหน้าที่สาวพยักหน้ารับ แก้ข้อมูลในระบบ ยกเลิกบัตรประจำตัวบุคลากรใบเดิม แล้วสั่งพิมพ์บัตรแพทย์ของโรงพยาบาลใบใหม่ ส่วนข้อมูลในทะเบียนแพทยสภา นัชชาต้องยื่นแก้ไขแยกต่างหากภายหลัง

ประตูฝ่ายบุคคลปิดลง เจ้าหน้าที่โต๊ะข้าง ๆ ก็เลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ ส่วนคนที่กำลังจัดแฟ้มอยู่อีกฝั่งวางมือจากงานแล้วสมทบวงโดยไม่ต้องมีใครเรียก

“เมื่อกี้เห็นไหม ใบสำคัญการหย่าของจริงเลยนะ”

“เห็น แล้วหมอนัชเพิ่งท้องไม่ใช่เหรอ”

“จริง ข่าวจากห้องผ่าตัดกระจายไปทั้งตึกแล้ว เห็นว่าลูกติดตอนอาจารย์ไปสัมมนาที่กรุงเทพกับอาจารย์ณิช ได้ห้องเดียวกัน เตียงเดียวกันด้วย”

“คู่นี้รอลูกมาตั้งหลายปีไม่ใช่เหรอ ทำทุกอย่างก็ไม่มา แต่พอจะหย่ากันดันติดเองเฉยเลย”

“นั่นสิ แล้วทำไมลูกมาแล้วถึงยังหย่ากันล่ะ”

คนพูดคนแรกชะโงกมองทางประตูเพื่อให้แน่ใจว่าเจ้าของเรื่องเดินไปไกลแล้ว ก่อนลดเสียงลงจนแทบเหลือเพียงลมหายใจ

“หรือว่าเด็กไม่ใช่ลูกอาจารย์ณิช”

วงสนทนาเงียบลง ต่างคนต่างมองหน้ากัน แต่แววตาของแต่ละคนบอกชัดว่า ข่าวประโยคสุดท้ายจะไม่ได้หยุดอยู่แค่ในฝ่ายบุคคลอย่างแน่นอน

นัชชาไม่รู้ว่าตัวเองเพิ่งทิ้งระเบิดลูกใหม่ไว้ข้างหลัง เธอเดินกลับไปยังศูนย์ศัลยกรรมลำไส้ใหญ่ มีคนไข้นัดปรึกษาอีกสามรายในช่วงบ่าย กว่าจะตรวจเสร็จก็คงเย็น จึงใช้เวลาที่เหลือก่อนถึงนัดแรกเข้าไปพักในห้องเล็กด้านหลังห้องตรวจ ปรับพนักโซฟาให้เอนลงแล้วหลับตา

เธอเพิ่งเคลิ้มหลับ ความรู้สึกเหมือนมีใครยืนจ้องอยู่ใกล้ ๆ ก็รบกวนจนต้องลืมตาขึ้น

ณิชคุณ... อดีตสามีฟอร์มจัดยืนกอดอกตระหง่านอยู่ข้างโซฟา สายตาคมใต้กรอบแว่นไม่ได้มองหน้าเธอ แต่จดจ่ออยู่กับบัตรประจำตัวแพทย์ใบใหม่ซึ่งหนีบอยู่ตรงคอเสื้อ

ผศ.พญ.นัชชา ตรีศรี

“เปลี่ยนนามสกุลแล้วเหรอ”

“ท่านประธานโทรฟ้องลูกชายเร็วดีนะคะ ไวกว่า 5G อีก”

เขาเลื่อนสายตากลับมามองเธอ แววตาดุดันและจริงจังกว่าทุกครั้ง “พี่ไม่ได้มาหาเธอเพื่อคุยเรื่องนามสกุล”

“แล้วมาทำไมคะหมอ”

“ลุกขึ้น”

“จะไปไหน”

“แผนกสูติฯ ไปฝากครรภ์”

นัชชาดึงพนักโซฟากลับขึ้นแล้วนั่งพิงอย่างไม่รีบร้อน “ไม่ไปค่ะ ฉันมีคนไข้นัดอีกสามคน เริ่มอีกหนึ่งชั่วโมง กว่าจะเสร็จก็เย็นโน่น”

สำหรับณิชคุณ ภาพเหตุการณ์หน้าอำเภอเมื่อวานยังสลักแน่นในหัว เขาเข้าใจผล Beta-hCG ตั้งแต่กวาดตาดูบรรทัดแรก แต่สมองกลับประมวลผลช้ากว่าปกติเมื่อต้องยอมรับว่าเด็กคนนั้นมีอยู่จริง

“ทำไมไม่บอกพี่ก่อนเซ็น”

“ผลเพิ่งเข้าอีเมล จะให้บอกก่อนรู้ผลชัวร์ได้ยังไง”

“ผลเข้าตั้งแต่เมื่อวาน แต่เธอไม่อ่านเอง แล้วเพิ่งท้องนะนัช เราไม่ควรหย่ากัน ไปจดทะเบียนใหม่”

“ไม่ค่ะ” นัชชาตอบโดยไม่ลังเล “เด็กที่เกิดภายในสามร้อยสิบวันนับแต่วันหย่า กฎหมายสันนิษฐานว่าเป็นบุตรโดยชอบด้วยกฎหมายของอดีตสามี พี่ยังเป็นพ่อ มีหน้าที่รับผิดชอบลูกเหมือนเดิม ส่วนกับฉัน... จบค่ะ!”

ว่าที่แม่ของลูกขึ้นรถแล้วขับออกไป ทิ้งให้เขายืนถือใบหย่าที่หนักอึ้งอยู่หน้าอำเภอ คำว่า ‘ส่วนกับฉัน จบค่ะ’ ตามหลอกหลอนจนเขาไม่ได้นอนทั้งคืน

****

คนก็ช่างเม้าท์ เขาอยู่ด้วยกันสามวันสามคืน พ่อเขามั่นใจขนาดนั้น จะลูกใครได้!