ครั้งเดียวก็ติด แปลว่าพี่เก่ง
ครั้งเดียวก็ติด แปลว่าพี่เก่ง
ณิชคุณดึงสติกลับมาจดจ่อกับคนตรงหน้าที่นั่งกอดอก ทำเหมือนเรื่องวุ่นวายทั้งหมดไม่ใช่เรื่องใหญ่ “เมื่อวานเพิ่งรู้ว่าท้อง วันนี้ผ่าสองเคสติด ข้าวกินไม่ถึงครึ่ง แวะเตะก้านคอคน แล้วยังขึ้นไปเถียงผู้บริหารฉอด ๆ เธอคิดว่าตัวเองมีกี่ชีวิตกัน”
นัชชาเลิกคิ้ว “ข่าวครบดีนี่ ขาดแค่ฉันเข้าห้องน้ำไปกี่รอบ”
“มีปวดท้องไหม”
“ไม่มี”
“เลือดออกผิดปกติ เวียนหัว หน้ามืด”
“ไม่มีสักอย่าง ฉันแข็งแรงดี”
“เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าครรภ์อยู่ตรงไหน”
“ฉันเป็นศัลยแพทย์นะหมอ ถ้าผิดปกติ ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง”
“พี่ก็เป็นหมอ และรู้ด้วยว่าคนไข้ที่เป็นหมอชอบคิดว่าตัวเองวินิจฉัยตัวเองได้ทุกอย่าง” ณิชคุณขยับเข้าใกล้จนยืนค้ำอยู่ตรงหน้า “พี่ไม่ได้ห้ามเธอทำงาน พี่ห้ามเธอทำเหมือนตัวเองไม่มีอีกชีวิตที่ต้องรับผิดชอบ”
“มีสิทธิ์ห่วงลูก แต่ไม่มีสิทธิ์สั่งฉัน”
“ถ้าเธอดูแลตัวเองดี พี่ก็ไม่ต้องสั่ง”
“หย่ากันได้วันเดียว อำนาจอดีตผัวงอกเร็วกว่าฮอร์โมนตั้งครรภ์อีกนะ”
ณิชคุณไม่รับคำประชด “พี่รับเคสปรึกษาไว้แล้ว ห้องอัลตราซาวนด์ว่างอีกยี่สิบนาที ไปตอนนี้ยังพอมีเวลา”
“ใครส่งเคสให้พี่”
“พี่รับเอง”
“เป็นทั้งคนส่ง คนรับ แล้วก็เตรียมเป็นหมอเจ้าของไข้เสร็จสรรพ ถามคนไข้สักคำหรือยัง”
“พี่ดูแลเคสนี้เอง”
“ไม่ค่ะ ฉันเลือกตรวจกับพี่พัด”
คำปฏิเสธฟังชัดทุกพยางค์ แต่ณิชคุณเพียงพยักหน้ารับอย่างคนไม่รู้จักเสียหน้า “อ้อ พี่พัดเก่ง แต่พี่เก่งกว่านะ”
นัชชามองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดรองเท้าหนังขัดเงา “ความมั่นหน้าไม่ใช่วุฒิบัตรนะหมอ”
“พี่มีวุฒิบัตรจริง ไม่ต้องใช้ความมั่นหน้าแทน”
“ฉันอยากได้หมอที่พยายามให้คนไข้คลอดธรรมชาติ ไม่ใช่เห็นคนไข้เคยมีบุตรยากแล้วตีตราเป็นครรภ์ล้ำค่า จ้องจะจับผ่าตั้งแต่ท้องยังไม่โต”
คิ้วเข้มเหนือกรอบแว่นยกขึ้น “เรายังไม่เห็นถุงการตั้งครรภ์ เธอข้ามไปเลือกวิธีคลอดแล้วเหรอ”
“ฉันต้องคิดไว้ก่อน เดี๋ยวหมอบางคนวางฤกษ์ผ่าเสร็จก่อนรู้เพศลูก”
“พี่ทำคลอดธรรมชาติเก่งที่สุดในโรงพยาบาล”
“หมอที่ช่วยคนท้องยากมาหลายคู่ แต่ทำธรรมชาติให้เมียตัวเองท้องได้ครั้งเดียวตอนกำลังจะหย่า... เก่งมากค่ะ”
“ครั้งเดียวก็ติด แปลว่าพี่เก่ง”
นัชชาถึงกับอึ้ง ก่อนหลุดเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ “เอาที่หมอสบายใจเลยค่ะ”
“ตกลงพี่พัดเป็นหมอเจ้าของไข้ พี่เป็นหมอที่ปรึกษา”
“ไม่มีใครเชิญพี่เป็นปรึกษา”
“พี่เป็นพ่อ”
“งั้นก็ทำหน้าที่พ่อ อย่าแย่งงานหมอเจ้าของไข้”
“พี่ทำได้ทั้งสองอย่าง” เขายกข้อมือดูเวลา “พี่พัดมีคิวว่างอีกสิบห้านาที ถ้าพลาดคิวนี้ต้องรอหลังเลิกคลินิก”
“พี่รู้ได้ยังไงว่าฉันจะเลือกพี่พัด”
“พี่รู้ว่าเธอจะเลือกทุกคนยกเว้นพี่ เลยกันคิวคนที่เธอเถียงน้อยที่สุดไว้ก่อนขึ้นมา”
คำตอบนั้นทำให้นัชชาเงียบไป อดีตสามียังจำได้ว่าในบรรดาสูติแพทย์ทั้งหมดของแก่นวรเวช เธอยอมฟังพี่พัดมากที่สุด และเขาก็ใช้ความรู้นั้นจัดการชีวิตเธอล่วงหน้าโดยไม่ถาม... เหมือนเดิมไม่มีผิด
หญิงสาวหยิบโทรศัพท์กับแฟ้มคนไข้ขึ้นมาแล้วลุกจากโซฟา “ฉันไปเพราะต้องตรวจ ไม่ได้ไปเพราะพี่สั่ง”
“ผลเหมือนกัน”
“ต่างค่ะ เพราะถ้าพี่ยังกวนประสาท ฉันเปลี่ยนใจได้”
ณิชคุณหยิบกระเป๋าเป้ที่วางอยู่ข้างโซฟาขึ้นมาสะพายไว้กับไหล่ตัวเอง ก่อนเปิดประตูรอ “ถ้ายังอยากเถียง เดินไปเถียงไปก็ได้ เดี๋ยวไม่ทันคิว”
นัชชาจ้องอดีตสามีซึ่งยึดกระเป๋าเธอไปหน้าตาเฉย ก่อนก้าวออกจากห้องพักโดยไม่ยอมให้เขาเห็นว่าตัวเองกำลังตื่นเต้นกับการตรวจครั้งนี้มากเพียงใด
อีกไม่กี่นาที ทั้งคู่กำลังจะได้รู้ว่าเด็กซึ่งเลือกมาเกิดในวันที่พ่อกับแม่เลิกกัน อยู่ในที่ที่ควรอยู่หรือไม่... และยังปลอดภัยดีหรือเปล่า
*****
ความมั่นหน้าของพ่อไม่ลดเลย
อยากฝากอะไรบอกหมอณิชคุณไหมคะ