เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะนัช

“ขอบชัดไหมคะ มี degeneration หรือมีอะไรให้คิดถึง malignancy ไหม”

“จากภาพวันนี้ ขอบค่อนข้างชัด ลักษณะเข้าได้กับเนื้องอกกล้ามเนื้อมดลูกมากกว่า ยังไม่ดูลักษณะลุกลาม ไม่พบน้ำในช่องท้อง ไม่มีก้อนอื่นร่วม” หมอพัดชาพูดช้าลง “แต่พี่จะไม่รับรองร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าไม่มีโอกาสเป็นก้อนชนิดอื่น ภาพอัลตราซาวนด์ให้คำตอบได้เท่านี้”

“เจาะได้ไหม”

คำถามหลุดออกไปก่อนจะทันกรอง นัชชาเม้มริมฝีปาก เธอรู้ว่าชิ้นเนื้อจากจุดเล็ก ๆ อาจตอบไม่ได้ทั้งก้อน แต่วันนี้สมองไม่ยอมเรียงข้อมูลให้เป็นระบบ

หมอพัดชามองเธอด้วยแววตาอ่อนลง “ก้อนอยู่ในผนังมดลูก และนัชกำลังตั้งครรภ์ พี่ไม่เลือกเจาะเพียงเพื่อให้ได้คำตอบเร็วขึ้นค่ะ เสี่ยงเลือดออก กระตุ้นมดลูก และชิ้นเนื้อจุดเดียวก็ใช้ตัดมะเร็งออกไม่ได้ ถ้าภาพติดตามมีข้อสงสัยมากขึ้น เราค่อยพิจารณา MRI แบบไม่ฉีดสี”

“CT ล่ะ”

“ไม่ใช่ตัวเลือกแรกในคนท้อง” ณิชคุณตอบ “ถ้าประเมินก้อนในมดลูก อัลตราซาวนด์กับ MRI เหมาะกว่า CT ไม่ได้ห้ามใช้ในคนท้องทุกกรณี แต่ตอนนี้ยังไม่มีเหตุผลให้เธอกับลูกได้รับรังสีเพิ่ม”

นัชชาก้มมองมือตัวเอง ปลายนิ้วกำลังสั่นอยู่บนตัก เธอสอดมือไว้ใต้ต้นขาแล้วถามต่อ

“แปลว่ายังทำงานได้”

“ทำงานได้ค่ะ ก้อนขนาดนี้ยังไม่ใช่เหตุให้หยุดผ่าตัด” หมอพัดชามองคนไข้ตรงหน้า “แต่เลิกอดข้าว เลิกยืนยาวจนลืมดื่มน้ำ ถ้ามีเลือดออก ปวดท้องมาก ปวดเป็นพัก ๆ หรือหน้ามืด ให้หยุดงานแล้วลงมาตรวจที่แผนกสูติฯ อย่าประเมินเองว่าไหวแล้วนอนพักอยู่ในห้องแพทย์”

“นัชเป็นหมอนะพี่พัด”

“เพราะเป็นหมอนี่แหละ พี่ถึงต้องกำชับ หมอเวลาป่วยดื้อกว่าคนทั่วไปเสียอีก”

นัชชาเตรียมคำเถียงไว้แล้ว แต่ปลายนิ้วยังสั่นจนต้องกำชายเสื้อแน่น ณิชคุณดันกรอบแว่นขึ้นทั้งที่มันไม่ได้เลื่อน สีหน้าใต้กรอบแว่นตึงเครียดกว่าก่อนเข้าไปในห้อง

“เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะนัช”

มือของเขายกขึ้นคล้ายจะเอื้อมหา ก่อนเปลี่ยนไปวางข้างลำตัว นัชชาหันกลับไปมองจอ ความอยากให้เขาจับมือทำให้เธอหงุดหงิดยิ่งกว่าข่าวเรื่องก้อนเสียอีก

ประตูห้องตรวจเปิดออกในจังหวะที่พยาบาลหน้าเคาน์เตอร์กำลังยื่นเอกสารให้แพทย์หญิงคนหนึ่ง

“อาจารย์ชลคะ อีกครึ่งชั่วโมงมีเคสมะเร็งรังไข่นัดปรึกษาค่ะ”

พญ.ชลธิชา วราภรณ์ รับเอกสารมา ก่อนเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า “ณิช มาถึงแผนกแล้วไม่บอกกันเลยนะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าสวยเนี้ยบเลื่อนไปหานัชชา แล้วหยุดตรงประตูห้องอัลตราซาวนด์ด้านหลัง

“ได้ข่าวแล้ว ยินดีด้วยนะนัช ตอนแรกฉันยังคิดว่าคนในโรงพยาบาลพูดกันไปเอง”

“อืม” นัชชาพยักหน้าตอบสั้น ๆ เธอไม่คิดว่าชลธิชาจะอยากยินดีกับตัวเองจริง

ชลธิชายังยิ้มรับ “ถ้าอยากได้หมอช่วยดูอีกคน บอกฉันได้นะ อย่างน้อยเราก็เรียนรุ่นเดียวกัน”

“ไม่เป็นไร พี่พัดดูแลอยู่ ฉันไว้ใจฝีมือพี่พัด”

รอยยิ้มของชลธิชาค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ "พี่ณิชคะ หลังเคสนี้ ชลมีเคสจะปรึกษานะคะ"

นัชชาไม่คิดอยากจะใส่ใจเรื่องคนอื่น เธอขยับเดิน แต่ยังได้ยินอดีตสามีตอบแค่ครับ แล้วรีบก้าวขามาประคองกลางหลังเธอ 

*****

แค่จะปลอบยังไม่กล้าทำเลยหมอณิช สมแล้วที่หย่าอะ

มาให้กำลังใจหมอนัชชาด้วยคอมเมนต์ หัวใจ เพิ่มหนังสือเข้าชั้น กดถูกใจ หัวใจ หรือรีวิวให้ลินท์หน่อยนะคะ รี๊ดเดอร์ที่น่ารักทุกคน 

ลินท์อ่านทุกคอมเมนต์น้าาา แต่อาจจะไม่ได้ตอบหมด เพราะกำลังเขียนอย่างอื่นด้วยค่ะ (นางมีงานเขียนใหม่ตลอด กำลังอิน จริงๆ ตั้งแต่เขียนเพียงแสงมาลิษามา อินทุกเรื่อง มันส์มือมาก)