ทำเพื่อลูก
ทำเพื่อลูก
หลังออกจากแผนกสูตินรีเวช ณิชคุณพาเธอเดินผ่านทางเชื่อมกลับมายังอาคารณิชคุณ เมื่อออกจากลิฟต์อาคารณิชคุณ ชั้น 5 ศูนย์ลำไส้ใหญ่และทวารหนัก นัชชาเร่งฝีเท้าไปตามทางเดิน ณิชคุณตามมาประชิดแล้วโอบไหล่ไว้หลวม ๆ บังคับให้เธอช้าลง
“อย่ายุ่ง หย่าแล้ว”
“พี่แค่จะทำให้แม่ของลูกหยุดสั่น”
คำว่าแม่ของลูกกระแทกเข้ากลางอก นัชชาเม้มปากแล้วหันไปมองเขา
“ขอบคุณที่จำสถานะใหม่ได้แม่นนะคะ”
ณิชคุณปรายตามองมือเธอ “มือสั่นขนาดนี้ จะไปตรวจคนไข้ทั้งแบบนี้เหรอ”
“ถึงตอนนั้นก็หายสั่นเองแหละ ส่งแค่นี้พอ คนมอง”
“ช่างสิ พี่จะไปส่งถึงห้องตรวจ”
“ทำเพื่อลูก ?”
“ก็ใช่”
นัชชาขบกรามแล้วกำชายเสื้อตัวเองแน่น อะไรๆ ก็ลูก ใช่สิ เธอก็แค่แม่ของลูกนี่
เขาเดินมาส่งถึงหน้าห้องตรวจจริง ๆ ผ่านเคาท์เตอร์ที่มีพยาบาลสองสามคน รวมถึงพี่จินตนาที่จ้องจับผิดตลอดเวลา
“ตรวจเสร็จแล้วไปกินข้าวด้วยกันไหม” เขาถาม
นัชชาปรายตามองเขา ประโยคธรรมดากลับทำให้เธอนึกไม่ออกว่าครั้งสุดท้ายที่ผู้ชายคนนี้ชวนกินข้าวเกิดขึ้นเมื่อไร
“พี่เป็นห่วงลูกน่ะ กลัวเธอลืม”
นัชชากำชายเสื้อแน่นกว่าเดิม “ขอบคุณแทนลูก แต่แม่กินคนเดียวชินแล้ว”
ริมฝีปากของณิชคุณเม้มเข้าหากัน ประโยคเมื่อครู่บาดลึกจนเขาอยากตบปากตัวเองที่ไม่รู้จักคิดให้ดีก่อนพูด
คุณหมอสาวหมุนตัวเข้าห้องตรวจ ณิชคุณยังตามเข้าไปข้างใน ไม่นานก็มีพยาบาลเอาแฟ้มเอกสารมาวางให้ เพราะใกล้จะถึงเวลาตรวจคนไข้แล้ว
"อีกสิบนาทีนะคะอาจารย์"
นัชชาพยักหน้า
"มาใหม่เหรอครับ ไม่เคยเห็นหน้า"
กานต์ส่งยิ้มน้อย ๆ ให้เขา "ย้ายจากโรงพยาบาลศูนย์ขามนครค่ะอาจารย์ ได้หนึ่งเดือนแล้ว แต่เพิ่งย้ายมาอยู่กับอาจารย์นัชวันนี้ค่ะ"
"กานต์เข้าห้องผ่าด้วยนะวันนี้ คล่องดี ช่วยได้มาก" เธอบอกเป็นนัย ๆ ว่าคนนี้อาจจะได้มาอยู่ใกล้ชิด ถ้าดูคนไม่ผิดน่ะนะ
“อ้อ... งั้นดีเลย ถ้าหมอนัชมีอาการผิดปกติ ปวดท้อง เวียนหัว หน้ามืด หรือมีเลือดออก กานต์โทรหาผมโดยตรง ถ้าผมไม่รับ โทรหาผู้ช่วยผม เดี๋ยวผมให้ผู้ช่วยติดต่อมานะครับ”
พยาบาลสาวพยักหน้ารับ “ค่ะอาจารย์”
“เวชระเบียนฉันเปลี่ยนนามสกุลแล้วนะ” นัชชาพูดโดยไม่หันกลับไป “ไม่ได้เปลี่ยนเจ้าของชีวิต”
“พี่ไม่ได้บอกว่าเป็นเจ้าของชีวิตเธอ”
“งั้นก็เลิกสั่งคนอื่นเหมือนฉันเป็นทรัพย์สินโรงพยาบาลด้วยค่ะ”
ณิชคุณมองหน้าอดีตภรรยา ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ “ตรวจคนไข้เสร็จแล้วอย่าลืมกินข้าวล่ะ ฝากย้ำด้วยนะกานต์”
“ถ้าจะห่วงลูกมาก ฝากสั่งข้าวให้ลูกด้วยสิ หวังว่าจะยังจำได้อยู่นะว่าแม่ของลูกพี่ชอบกินอะไร”
เธอเดินไปนั่งที่เก้าอี้ หยิบแฟ้มมาเปิดดู เป็นสัญญาณไล่ว่าณิชคุณไม่ควรอยู่ตรงนี้แล้ว
ณิชคุณยืนมองเธออีกครู่จึงยอมออกจากห้อง กานต์เชิญคนไข้รายแรกเข้ามาและอยู่ช่วยจนตรวจเสร็จ เมื่อกลับมาที่เคาน์เตอร์พยาบาลเพื่อเช็กคิวถัดไป จินตนายังยืนอยู่ที่เดิม ข้างกายมีพยาบาลรุ่นน้องสองคนกับเจ้าหน้าที่ประสานงานอีกหนึ่งคน สีหน้าแต่ละคนบอกชัดว่ารออะไรอยู่
“กานต์ เมื่อกี้อาจารย์ณิชตามเข้าไปในห้อง คุยอะไรกัน” จินตนาถาม
กานต์เลื่อนดูรายชื่อบนหน้าจอ “ไม่ใช่เรื่องของกานต์ค่ะ”
ใบหน้าของจินตนาตึงขึ้น “พี่ถามดี ๆ นะคะ ในฐานะหัวหน้าพยาบาลแผนกศัลยกรรม ถ้ามีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้น พี่ต้องรายงานผู้ใหญ่”
“ถ้าเป็นเรื่องของคนไข้ กานต์รายงานค่ะ”
พยาบาลสาวหันไปมองคนไข้รายถัดไปที่นั่งอยู่แล้วเรียกชื่อ ก่อนเดินนำไปยังห้องตรวจโดยไม่เปิดโอกาสให้ซักต่อ จินตนามองตามจนประตูปิด คนเพิ่งย้ายมาได้เดือนเดียวแต่กล้าตัดบทเธอต่อหน้าคนอื่น ชื่อกานต์จึงถูกจำไว้แล้ว
****
ใครรำคาญป้าจิน ยกมือ
ใครมีเพื่อนร่วมงานเหมือนป้าจินยกมือ
ฮ่าๆๆ แต่เจอของแรงกว่า ลูกน้องหมอนัช ก็ไม่ต่างกับหมอนัชหรอก
ถ้าเราไม่อยากให้คนอื่นแดก เราต้องแดกเขาก่อนนะ