แม่เจอเนื้องอกว่ะบอส

กว่านัชชาจะตรวจคนไข้ครบ ฟ้าด้านนอกก็เปลี่ยนเป็นสีส้มคล้ำ รถเคลื่อนผ่านถนนในเมืองช่วงเย็นช้ากว่าทุกวัน บทสนทนาในห้องอัลตราซาวนด์ยังย้อนกลับมาเป็นระยะ ก้อนขนาดสี่เซนติเมตรอาจอยู่ร่วมกับครรภ์ได้โดยไม่มีปัญหา ทว่าคำว่า ‘อาจ’ ก็เหลือพื้นที่ให้ความกลัวนั่งอยู่ข้าง ๆ ตลอดทาง

บ้านแฝดสองหลังตั้งติดกันโดยมีรั้วเตี้ยกั้นกลาง หลังหนึ่งเป็นของนัชชา อีกหลังณิชคุณย้ายไปอยู่ตั้งแต่แยกกัน ใช้เวลาเดินถึงกันไม่กี่ก้าว แต่ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ระยะสั้นแค่นั้นกลับไม่มีใครยอมข้าม

พอเปิดประตูรั้ว บอสลุกจากม้านั่งใต้ชายคาแล้วเดินมารอ แมวส้มรูปร่างยาวกระโดดลงจากที่นอนเมื่อเธอดับเครื่อง ก่อนจะร้องทวงของอร่อยด้วยเสียงแหบ ๆ

“บักบอส อยากกินเปียกล่ะสิ”

นัชชาเปิดประตูบ้าน ปล่อยให้มันลอดประตูแมวตามเข้ามา ส่วนตัวเองเอากระเป๋าวางบนโต๊ะแล้วเปิดพัดลมตั้งพื้น บอสเดินวนรอบขา พอเธอยังไม่ยอมไปหยิบอาหาร มันก็กระโดดขึ้นมานั่งตัก ใช้สองเท้าหน้านวดต้นขาอย่างตั้งใจทำมาหากิน

“นวดแรงไปบอส เล็บมันจิกแม่ เอาไปซองเดียวพอนะ”

เสียงแกะซองเรียกสมาชิกที่เหลือมารวมตัว ไอ้เสือลายสลิดลอดประตูแมวเข้ามาก่อน ตามด้วยจอร์นนี่เปอร์เซียสีขาว เบลล่าขนยาวสีดำ และมังคุดที่เดินมาด้วยหน้าตาน่าสงสาร ทั้งที่กินเก่งกว่าใคร

นัชชาแบ่งอาหารใส่ชามแล้วกลับมานั่งบนพื้นข้างโซฟา บอสกินเสร็จก็เดินไปนั่งมุมใกล้ห้องน้ำ ไม่สนใจเธอสักนิด จนนัชชาต้องตามไปอุ้มมานั่งบนตักด้วยความหมั่นเขี้ยว

“แม่เจอเนื้องอกว่ะบอส”

เสียงที่กลั้นไว้ตั้งแต่ออกจากห้องตรวจหลุดออกมาในที่สุด นัชชากระชับกอดบอสแล้วปล่อยโฮอย่างหมดสภาพ ไหล่สั่นจนแมวส้มเงยหน้ามอง เธอร้องหนักขึ้นเมื่อนึกถึงภาพบนจอ คิดถึงคำว่า ‘ต้องติดตาม’ และคิดถึงณิชคุณที่ยังพูดเหมือนเธอเป็นเพียงแม่ของเด็ก

“ไอ้ผัวบ้า! ห่วงแต่ลูก ลูกยังไม่ทันออกมาเลย ถ้ากูคลอดแล้วมึงก็คงเห็นแต่ลูก ไม่ถามแม่มันสักคำใช่ไหม แม่ของลูกกำลังกลัวจนจะบ้า ยังทำเหมือนกูเป็นแค่คนอุ้มท้องให้มึงอีก ไอ้คนเห็นแก่ตัวเอ้ย!”

นัชชาปาดน้ำตาไม่ทัน เสียงด่าก็เปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้น

ขณะที่ความเศร้ากำลังดิ่งลงไปเรื่อย ๆ ไอ้เสือซึ่งนอนอยู่ใกล้พัดลมก็บิดขี้เกียจ อุ้งเท้าหน้าของมันยืดไปแตะปุ่มสวิตช์พอดี

แต๊ก!

เสียงมอเตอร์ดับลง ใบพัดค่อย ๆ ชะลอจนหยุดนิ่ง

ไอ้เสือชักอุ้งเท้ากลับ นั่งมองมนุษย์ที่กำลังร้องไห้ด้วยใบหน้ามึนตึง ไม่รู้ไม่ชี้กับผลงานตัดช่องลมของตัวเอง

นัชชาเงยหน้าขึ้นมองพัดลม สลับกับจ้องตาไอ้แมวลายสลิด ก่อนจะหลุดขำพรืดออกมา

“ไอ้เสือ! มึงจะมาช็อตฟีลอะไรแม่ตอนนี้ฮะ คนกำลังร้องไห้อยู่!”

เธอหัวเราะกร๊ากทั้งที่น้ำตายังอาบแก้ม บอสดิ้นหลุดจากอ้อมแขนแล้วกระโดดลงจากตัก ส่วนไอ้เสือเดินออกประตูแมวเหมือนไม่มีอะไรเกี่ยวข้อง

****
เมื่อคืนเป็นผื่น คันจนนอนไม่หลับ ตืนมาเขียนนิยาย กินยาแล้ว หลับยาวเลย โอ๊ยย ลืมอัพนิยาย ขออภัยค่าทุกคน

เมื่อแมวทั้ง 5 มีตัวตนจริงๆ ฮ่าๆๆๆ (ยกเว้นจอร์นนี่ ที่ลาไปดาวแมวแล้ว คิดถึงมันเลยใส่มาด้วยดีกว่า)

ไอ้บอส

ไอ้เสือ มันกดปิดพัดลมได้จริงๆ นะทุกคน หลายครั้งแล้ว จนบางทีโมโห 

บอส เสือ จอร์นนี่ มังคัด ส่วนสาวเบลล่ารอแป๊บ