หลังหย่า ภรรยาหมอท้อง

“คุณณิชคุณกับคุณนัชชา ยืนยันจะจดทะเบียนหย่าด้วยความสมัครใจทั้งสองฝ่ายนะครับ”

เจ้าหน้าที่อำเภอเงยหน้าจากเอกสาร เอ่ยถามย้ำตามหน้าที่

“ครับ” / “ค่ะ”

สองเสียงตอบรับแทบจะพร้อมกันโดยไม่มีใครหันมองหน้าอีกฝ่าย นัชชานั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ฝั่งซ้ายของโต๊ะ เรือนผมยาวปล่อยสยายรอบกรอบหน้า เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ตัวเก่งทำให้เธอดูไม่เหมือนศัลยแพทย์ที่คนทั้งโรงพยาบาลเกรงขาม ใครเดินผ่านมาคงเห็นเพียงผู้หญิงหน้าตาดีคนหนึ่งซึ่งแต่งตัวเหมือนเพิ่งตื่นสายแล้วถูกลากมาอำเภอ

ส่วนผู้ชายที่นั่งข้างกันกลับตรงกันข้ามทุกอย่าง ณิชคุณ วรเวชชานนท์ อยู่ในเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมเรียบกริบ แว่นตาไร้กรอบวางพอดีบนสันจมูกโด่ง ท่าทางสุภาพ สะอาดสะอ้าน และห่างเหิน ราวกับกำลังนั่งอยู่ในห้องประชุมผู้บริหาร ไม่ใช่มาจบชีวิตแต่งงานของตัวเอง

“เรื่องทรัพย์สิน หนี้สิน และบุตร ตกลงกันเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ”

ปลายนิ้วของนัชชาซึ่งวางประสานอยู่บนตักขยับเล็กน้อย

“ครับ ส่วนเรื่องบุตร... ไม่มีบุตรร่วมกันครับ” ณิชคุณตอบก่อน น้ำเสียงเร็ว ชัด และนิ่งสนิท

รินรดาลอบมองหน้าสามีตัวเอง ธีรภัทรทำหน้าเหมือนอยากสลายร่างหายไปจากห้องแอร์เย็นเฉียบ หมอสองผัวเมียคู่นี้ลากพวกเขามาเป็นพยานตั้งแต่วันจดทะเบียนสมรสจนถึงวันหย่าขาด ทั้งที่หน้าที่แบบนี้ไม่เคยถูกบรรจุอยู่ในภาระงานวิชาชีพข้อไหน นัชชาหันมองเสี้ยวหน้าของคนที่ตอบแทนเธอ มุมปากบางยกขึ้นเล็กน้อย

เจ้าหน้าที่เลื่อนปากกามาตรงหน้า ณิชคุณเซ็นชื่อก่อน ลายเซ็นคมและเป็นระเบียบเหมือนเจ้าตัว นัชชามองชื่อซึ่งเพิ่งถูกเขียนลงบนกระดาษ ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่าชื่อนี้จะอยู่เคียงข้างชื่อของตัวเองไปตลอดชีวิต เคยเชื่อว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นบ้าน แต่บ้านซึ่งปล่อยให้เธอนั่งรอตามลำพัง ต่อให้หลังใหญ่เพียงใดก็ไม่เคยอบอุ่น

เธอรับปากกามาเซ็นชื่อ พยานทั้งสองคนเซ็นตาม เจ้าหน้าที่ตรวจเอกสารแล้วประทับตรา

“เรียบร้อยแล้วนะครับ”

ชีวิตแต่งงานห้าปีจบลงด้วยคำสั้น ๆ เพียงเท่านั้น นัชชารับใบหย่ามาถือ กระดาษบางและเบากว่าที่คิด แต่น้ำหนักบางอย่างยังค้างอยู่ในอก ไม่ได้หายไปพร้อมสถานะความเป็นเมีย

ทั้งสี่คนเดินออกมายังลานจอดรถ แดดขอนแก่นตอนสายร้อนจัดจนต้องหรี่ตา รินรดามองเพื่อนเหมือนอยากปลอบ แต่นัชชาส่ายหน้าเป็นเชิงห้าม

ณิชคุณหยุดอยู่ข้างรถยุโรปของตัวเอง เขาเห็นอดีตเมียก้มมองใบหย่าแล้วระบายยิ้ม

“ยิ้มอะไร ดีใจมากขนาดนั้นเลย”

“ค่ะ โล่งดี เหมือนตัดก้อนที่กดเบียดมาห้าปีออกไปได้”

ณิชคุณยิ้มเย็น “แน่ใจนะว่าไม่ได้ตัดผิดก้อน”

“เซ็นไปแล้ว เพิ่งถามตอนนี้ก็ไม่ทันค่ะ”

เขาเอื้อมมือไปปลดล็อกรถ นัชชามองแผ่นหลังคนซึ่งกำลังจะแยกออกจากชีวิต ก่อนเรียกไว้

“พี่ณิช” มือของเขาหยุดอยู่เหนือที่เปิดประตู “สมมติว่าฉันท้อง... พี่จะกลับมาหาฉันไหม”

ณิชคุณหันกลับมาเต็มตัว สายตาคมกวาดลงไปยังหน้าท้องแบนราบ ก่อนย้อนกลับขึ้นมาหยุดบนใบหน้าอดีตเมีย

“เธอท้องเหรอ”

“ตอนนี้อาจจะยัง”

หัวคิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน “แล้วพูดทำไม”

“ถามเผื่อไว้ค่ะ เผื่อปาฏิหาริย์อยากตบหน้าหมอเวชศาสตร์การเจริญพันธุ์เล่น”

“ไม่มีทาง” คำตอบมาเร็วและหนักแน่นจนนัชชาต้องเลิกคิ้ว “พี่รู้โอกาสของเราดีที่สุด”

“อาจารย์หมอฟันธงเองเลยเหรอคะ”

“อืม” เขาพยักหน้า

“งั้นก็ดีค่ะ” นัชชาขยับใบหย่าในมือ “แต่ถ้าพี่พลาดขึ้นมา เป็นแค่พ่อก็พอนะ ส่วนผัวน่ะ... ฉันไม่ต้องการแล้ว หมดอายุวันนี้”

“เธอจะสมมติไปถึงไหน”

“ไม่สมมติแล้วก็ได้ค่ะ ลองดูของจริงเลยดีกว่า”

นัชชาหยิบโทรศัพท์ออกมาต่อหน้าเขา อีเมลจากคลินิกเทคนิคการแพทย์ถูกส่งมาตั้งแต่สองทุ่มเมื่อคืน แต่เธอยังไม่ได้เปิดอ่าน ปลายนิ้วแตะหน้าจอ ดวงตาไล่อ่านข้อมูลภายในเพียงครู่เดียว มุมปากก็ค่อย ๆ ยกขึ้น

“นัช?” รินรดาเรียก “แกโอเคหรือเปล่า”

เธอไม่ตอบ กลับกดส่งต่ออีเมลไปให้อดีตผัว “อาจารย์หมอเวชศาสตร์การเจริญพันธุ์คะ... เช็กอีเมลหน่อยค่ะ เมียเก่าส่งของฝากจากสามคืนนั้นไปให้”

ณิชคุณถอนหายใจ “อะไรของเธออีก”

เขาส่ายหน้าเหมือนคิดว่าอดีตเมียกำลังหาเรื่องแกล้ง แต่ก็ยอมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิด ชื่อบนรายงานยังเป็น นัชชา วรเวชชานนท์ ถัดลงมาเป็นตัวเลขค่า Beta-hCG ซึ่งสูงกว่าค่าอ้างอิง และมีคำสรุปผลอยู่ด้านล่าง... Positive

ณิชคุณอ่านซ้ำ ทั้งที่ในฐานะสูติแพทย์ เขาเข้าใจความหมายตั้งแต่เห็นตัวเลขบรรทัดแรก

“นัช...”

นัชชามองหน้าเขา ก่อนเฉลยด้วยรอยยิ้มของคนถือไพ่เหนือกว่า “ใช่... ฉันท้องนะ”

โทรศัพท์หลุดจากมือณิชคุณ ร่วงกระแทกพื้นลานจอดรถดังปั้ก!

ธีรภัทรหันขวับมองเพื่อน ส่วนรินรดาอ้าปากค้าง ณิชคุณเสียหลักจนเซ มือหนาคว้าขอบหลังคารถไว้ก่อนหัวเข่าจะหมดแรง หัวใจเต้นกระแทกจนเสียงชีพจรดังอื้ออยู่ในหู นิ้วที่เกาะรถสั่นจนควบคุมไม่ได้

ลูกที่เขากับนัชชารอมาห้าปีมาแล้วจริง ๆ แต่เด็กกลับมาในวันที่เขาเพิ่งเซ็นใบหย่า และเพิ่งตอบเจ้าหน้าที่ไปด้วยปากตัวเองว่าไม่มีบุตรร่วมกัน ความยินดีพุ่งขึ้นมาจนตั้งรับไม่ทัน พร้อมความจริงที่ว่าเขาเพิ่งกลายเป็นอดีตผัว!

นัชชาก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้า ยกโทรศัพท์ซึ่งยังเปิดผลตรวจค้างอยู่ให้เขาดูอีกทีแบบเต็มตา “ไหนบอกว่าไม่มีวันไงคะอาจารย์หมอ” เธอชี้ปลายนิ้วลงบนคำว่า Positive “แล้วนี่อะไรเอ่ย... ผลแล็บผิด หรือพี่มั่นหน้าเกินไปคะ”

รินรดาขยับเข้ามาดูตัวเลขบนหน้าจอ ก่อนหันมองเพื่อนสลับกับอดีตผัวของเพื่อน

“เดี๋ยวนะมึง... แต่งงานกันตั้งห้าปีไม่ติด แล้วมึงทำยังไงวะถึงได้ลูกเอาตอนหย่า!”

*****

มั่นหน้ายันหย่าเลยนะคุณหมอ 
เอ๊… แล้วทำไงนะลูกถึงมา เดี๋ยวเอาความมั่นหน้าของพี่ณิชมาฝากค่ะ
มันแซ่บอยู่นะ