เด็กในท้องนัชชาเป็นลูกแกแน่เหรอ
เด็กในท้องนัชชาเป็นลูกแกแน่เหรอ
ประตูลิฟต์เปิดออกบนชั้นเจ็ด เลขานุการหน้าห้องทำงานลุกจากเก้าอี้เมื่อเห็นณิชคุณเดินเข้ามา
“ท่านประธานรออยู่ค่ะอาจารย์ณิช”
เขาพยักหน้ารับ ก่อนเคาะประตูสองครั้งแล้วเปิดเข้าไป
ธเนศนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เอกสารหลายแฟ้มวางซ้อนอยู่ด้านหนึ่ง ส่วนบนชั้นด้านหลังยังมีรูปถ่ายของภรรยาผู้ล่วงลับตั้งอยู่ที่เดิม เจ้าของห้องเงยหน้ามองลูกชาย แต่ไม่ได้เชิญให้นั่ง
“พ่อเรียกผมมา มีอะไรครับ”
“ถ้าฉันไม่เรียก แกคิดจะขึ้นมาหาพ่อบ้างไหม”
“ถ้าพ่อมีอะไรให้ผมทำ บอกเลขาได้ครับ”
“ฉันถามว่าจะมาหาพ่อ ไม่ได้ถามเรื่องงาน”
ณิชคุณดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง “ผมมาแล้วครับ พ่อถามเถอะ”
ธเนศมองลูกชายที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ ตั้งแต่ภรรยาเสียไป การจะได้พบหน้าลูกสักครั้งต้องอาศัยข้อความจากเลขานุการ ส่วนบทสนทนาระหว่างกันก็มักจบลงด้วยเรื่องงานหรือการเถียงกันเกือบทุกครั้ง
ธเนศมองลูกชายที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ “เด็กในท้องนัชชาเป็นลูกแกแน่เหรอ”
แววตาภายใต้กรอบแว่นของณิชคุณเย็นลง “ใครพูดครับ”
“เขาพูดกันทั้งโรงพยาบาล แยกกันอยู่ตั้งนาน พอหย่ากันกลับท้องขึ้นมา ใครจะไม่สงสัย”
“ผมไม่สงสัยครับ”
“แกแน่ใจได้ยังไง”
“เพราะผมรู้จักนัช และรู้ว่าเธอไม่ใช่คนแบบนั้น” ณิชคุณมองพ่อตรง ๆ “เด็กเป็นลูกผมครับ”
“คำว่าเชื่อใจเอาไปปิดปากคนทั้งโรงพยาบาลไม่ได้” ธเนศวางปากกาในมือลง “พอครรภ์สักแปดสัปดาห์ก็ตรวจจากเลือดนัชชา เทียบกับตัวอย่างของแกให้เรียบร้อย”
“ไม่ต้องตรวจครับ”
“ฉันไม่ได้ถามความเห็นแก”
“พ่อสั่งแล็บได้ แต่สั่งให้นัชยื่นแขนไม่ได้ครับ”
สีหน้าของธเนศตึงขึ้น “ฉันจะเป็นปู่ เด็กคนนี้คือทายาทของแก่นวรเวช ไม่ใช่แค่วรเวชชานนท์ จะปล่อยให้มีข้อครหาไม่ได้”
“แต่ผมเป็นพ่อเด็ก และผมคิดแทนนัชได้เลยว่าเธอไม่ยินยอมครับ”
“แล้วแกจะปล่อยให้คนพูดกันไม่เลิกหรือไง เรื่องแบบนี้ไม่ควรมีข้อครหาเหลืออยู่”
“ก็กำจัดแหล่งต้นเหตุของข่าวออกไปครับ”
“พูดง่ายดีนี่” ธเนศตบฝ่ามือลงบนโต๊ะ “หย่ากันแล้วก็ยังปกป้องกันไม่เลิก ผู้หญิงคนนั้นกล้าเถียงฉันต่อหน้ากรรมการ ไม่เคยสนด้วยซ้ำว่าฉันแก่กว่า ผมหงอกเต็มหัวแค่ไหน”
“นัชเขาเป็นอัจฉริยะครับ” ณิชคุณตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “สมองเธอประมวลผลเร็วว่ากับใครควรสุภาพ กับใครควรด่าให้เข้าใจ”
“นี่แกกำลังบอกว่าฉันสมควรถูกด่า?”
“ผมบอกว่านัชประมวลผลแบบนั้นครับ”
“แต่มันก็ไม่ควร....”
“เรื่องที่พ่อควรสนใจตอนนี้ ไม่ใช่ข่าวลือครับ”
ธเนศจ้องหน้าลูกชาย “แล้วฉันควรสนใจอะไร”
“ในมดลูกของนัชมีเนื้องอกขนาดสี่เซนติเมตรครับ”
****
พ่อปู่ก็หูเบาไปนะ แต่ชัดนะ พ่อยืนยันแล้วว่า