อาจารย์ณิชครับ ผมขอถามอะไรหน่อย
อาจารย์ณิชครับ ผมขอถามอะไรหน่อย
นัชชาคว้าข้อมือนั้นแล้วบิดกลับสุดแรง คนด้านหลังร้องลั่นจนเธอต้องหันไปมอง
“โอ๊ย ๆ เจ็บ ๆ พี่เองนัช!”
“หาทำเหี้ยอะไรแบบนี้เนี่ย! ตกใจหมด!”
เธอสะบัดมือทิ้งแล้วเดินต่อ ณิชคุณลูบข้อมือตัวเองป้อย ๆ ก่อนลดฝีเท้าลงมาเดินขนาบข้าง เขาอยู่ในชุดวิ่งสีดำ รองเท้ากับสมาร์ตวอตช์เข้าชุดกัน ตามประสาคนที่เป๊ะยันตารางออกกำลังกาย
“ไปหาพ่อมาเหรอ”
“อือ”
“คุยเรื่องฉันใช่ไหมล่ะ”
“ใช่ พี่บอกพ่อเรื่องเนื้องอกนะ”
นัชชาหันมองเขา “บอกทำไม”
“เขาเป็นว่าที่ปู่”
หมอสาวยักไหล่แล้วเดินต่อ ไม่คิดเสียแรงเถียงกับเรื่องที่อีกฝ่ายทำไปแล้ว
สายตาภายใต้กรอบแว่นเหลือบมองเข็มกลัดบนเสื้ออดีตภรรยา รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนใบหน้าเรียบตึง
“ยิ้มอะไร”
“น่ารักดี”
“ฉันรู้ว่าฉันน่ารัก”
“พี่หมายถึงเข็มกลัด”
“งั้นก็เลิกมองสิ”
ณิชคุณอมยิ้มกว้างกว่าเดิม เปลี่ยนจากเดินเป็นวิ่งเหยาะ ๆ อยู่ข้างเธอ “หลังพี่วิ่งจบ ไปกินข้าวด้วยกันไหม”
“ไม่”
“งั้นวันอาทิตย์ว่างนี่ อยากไปดูหนังหรือเปล่า”
“ไม่”
“มีร้านอาหารเปิดใหม่ใกล้บ้าน อาหารคลีน ไม่มัน มีเมนูบำรุงสำหรับคนท้องด้วยนะ”
“ไม่! รำคาญ หยุดถามแล้วปล่อยฉันเดินรับลมคนเดียวเงียบ ๆ เถอะ”
ณิชคุณไม่สะทกสะท้านกับคำด่าทอ “พี่แค่อยากรู้ว่าเธอกินอะไร ลูกได้รับสารอาหารพอหรือเปล่า”
“ลูกอยู่ในท้องฉัน ไม่ได้แยกกระเพาะไปนั่งกินกับพี่สักหน่อย”
“งั้นพี่ช่วยเลือกของที่เธอกินได้”
“ช่วยวิ่งไปไกล ๆ นู่น ไปเลย ไปให้พ้นจากระยะสายตาฉัน”
ณิชคุณยอมทำตามคำสั่ง เขาเร่งฝีเท้านำหน้าไปหลายสิบเมตร แต่ไม่ได้หายไปจากสายตา วิ่งไปได้ระยะหนึ่งก็วกกลับมา พอเข้าใกล้นัชชาก็เปลี่ยนทิศ ทำเป็นฟอร์มซ้อมวิ่งสลับความเร็ว ทั้งที่วนเวียนเป็นดาวเทียมอยู่ในรัศมีเดิมไม่ยอมไปไหน นัชชามองตามอย่างหมั่นไส้ แต่คร้านจะเสียแรงด่า
รวิศที่เพิ่งสับขาวิ่งครบหนึ่งรอบกลับมาพอดี ใบหน้าหล่อใสเริ่มแดงก่ำ เหงื่อซึมชื้นตรงไรผม เขาชะลอฝีเท้าเมื่อเห็นอาจารย์ณิชวิ่งวนไปวนมาอยู่ใกล้อดีตภรรยา
“อาจารย์ณิชครับ ผมขอถามอะไรหน่อย”
“วิ่งไป ไอ้หมอดาก” นัชชาดุ
คำเรียกนั้นสะกิดต่อมอยากเอาคืนของรวิศเข้าอย่างจัง เขาไม่สนเสียงปราม หันไปตะโกนถามสูติแพทย์หนุ่มด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด
“ที่เขาว่าอาจารย์เบื่อจิ๋มจนเห็นของเมียเป็นไหปลาร้า... นี่จริงไหมครับ อันนี้ผมอ้างอิงข้อมูลตรงจากอาจารย์นัชชาเลยนะครับ”
ณิชคุณเบรกเท้ากะทันหัน สายตาใต้กรอบแว่นตวัดขวับไปหาอดีตภรรยา ไม่ต่างจากคนแถวนั้นที่หันมามองเป็นตาเดียว ความเงียบชวนอึดอัดโรยตัวลงกลางถนนวิ่ง
นัชชารีบเบือนหน้าหนีไปทางบึงน้ำ ทำทีว่าแสงอาทิตย์ตกกระทบผิวน้ำช่างน่าสนใจกว่าวีรกรรมปากแจ๋วที่ตัวเองเคยก่อไว้
*****
โอ๊ยยย ก็ช๊อตเกินปายยยย ฮ่าๆๆๆ
เสียงดังขนาดนั้น รู้กันทั้งบึงแล้วมั้งหมอรวิศ
ถ้าใครอ่านมาแบบ non-stop นะ บอกเลย มันฮามากนะทุกคน
มีใครขำเหมือนลินท์ไหม คือเขียนเรื่องนี้แล้วขำหนักมาก
เมื่อมีขำ มันจะมีร้องไห้ บางช่วงเอาอารมณ์ตัวเองไปเล่น โอียยย นั่งร้องไห้จ้า ฮ่าๆๆ
ใครมีอารมณ์ยังไงบ้างกับนิยายเรื่องนี้
ชอบไหมคะ เม้นมาหน่อย ดันนิยายเรื่องนี้ให้ดังๆ ช่วยกันน้าาา
คนละเม้น ช่วยลินท์ได้
ใครยังไม่กดเข้าชั้น เข้าคลัง ติดตาม กดโลดดด บางทีลืมตามเวลา จะอัพแบบคาดไม่ถึงค่ะ
ขอบคุณทุกคนค้าบบบ