ด่าไปแล้ว ไม่ขอโทษหรอกนะ
ด่าไปแล้ว ไม่ขอโทษหรอกนะ
“มึงก็ไปแจ้งความสิคะไอ้ควาย!”
“มึงกล้าด่ากูแบบนี้เลยเหรอ!”
“ด่าไปแล้ว ไม่ขอโทษหรอกนะ ถ้าไม่อยากให้ด่าแบบนั้น ก็พูดดี ๆ” นัชชาเลื่อนเก้าอี้นั่งลงตรงข้าม มองสมภพที่พยายามกดอารมณ์ตัวเองอย่างหนัก
“พวกคุณตั้งใจมาแบล็กเมล์ขูดรีดผมชัด ๆ” สมภพตบโต๊ะดังปัง “ผมจะเรียกนักข่าวมาแฉ ว่าตำรวจกับหมอแก่นวรเวชร่วมมือกันรีดไถประชาชน”
“เอาเลยสิ” วิโรจน์เอนตัวมาข้างหน้า น้ำเสียงกวนประสาทเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น “เรื่องคดีทุจริตเงินทอนโครงการถนนสมัยคุณเป็น ส.ส. จะได้ถูกแฉพร้อมกัน สมุดบัญชีเล่มลับของผู้รับเหมาที่คุณคิดว่าเผาทิ้งไปแล้ว ตอนนี้มันนอนนิ่งอยู่ในลิ้นชักผม”
แววตาก้าวร้าวของสมภพเริ่มสั่นไหว เขาหันขวับมองผู้กำกับ “มึงอย่าคิดว่าใส่เครื่องแบบแล้วจะมีอำนาจอยู่คนเดียวนะ กูมีนายของกูเหมือนกัน”
“รู้เว้ย” วิโรจน์พยักหน้ารับหน้าตาย “ถ้าไม่รู้ กูก็คงไม่กล้านั่งอยู่ตรงนี้หรอก มึงมีเส้น กูก็มีสายไม่น้อยกว่ามึง แล้วเงินชดใช้แค่ไม่กี่ล้าน มันไม่ระคายเคืองขนหน้าแข้งของมึงหรอก จ่าย ๆ ให้จบ กูรำคาญ”
นัชชาใช้นิ้วคีบกระดาษแผ่นหนึ่ง เลื่อนไปตรงหน้าสมภพ
“ค่ารักษาของต้าทั้งหมด คุณต้องรับผิดชอบจนกว่าจะออกจากโรงพยาบาล เงินเยียวยาอีกห้าแสนสำหรับค่าขาดรายได้ ค่าเสียโอกาสทางการศึกษา และความเสียหายต่อร่างกาย ส่วนกองทุนช่วยเหลือผู้ป่วยยากไร้ของศูนย์ศัลยกรรมลำไส้ใหญ่ฯ บริจาคสองล้าน ขาดบาทเดียวก็ไม่ได้”
สมภพก้มมองตัวเลข ก่อนเงยหน้าถลึงตา “มึงจะโอนเข้าศูนย์ของมึงโดยตรงเลยว่างั้นเถอะ”
“ถูกต้องค่ะ แล้วรบกวนระบุท้ายหนังสือบริจาคด้วยนะคะ ว่าคุณมีความประสงค์อยากสนับสนุนผลงานทางการแพทย์ของ ผศ.พญ.นัชชา ตรีศรี และรู้สึกผิดบาปต่อเหตุการณ์ที่เคยก่อไว้ในโรงพยาบาลจนทำให้บุคลากรหวาดผวา”
“หน้าด้าน! ปล้นเงินกูแล้วยังบังคับให้เขียนเลียแข้งเลียขามึงอีก”
“แหม... ถ้าจะเอาเงินบาปของคุณเข้ากองทุนทั้งที ฉันก็ต้องหาเรื่องตบหน้าไอ้พวกบอร์ดผู้บริหารที่บังอาจตัดงบฉันกลับบ้างสิคะ”
สมภพแค่นเสียงหัวเราะ “แล้วผมจะได้อะไร เงินเกือบสามล้านแลกกับอะไร อย่าบอกนะว่ากูยอมจ่ายแล้วลูกกูยังต้องไปนอนคุก”
“ไม่ติดค่ะ”
คำตอบสั้นและหนักแน่น ทำให้สมภพเพ่งมองหน้าหมอสาวปีศาจเต็มตา
นัชชาวางฝ่ามือทาบทับลงบนสมาร์ตโฟน “คลิปจากร้านกาแฟจะไม่ถูกนำเข้าสำนวน ต้าจะไม่ยื่นคำร้องทุกข์ ฝ่ายนั้นจะได้รับการเยียวยาและไม่ติดใจเรียกร้องค่าเสียหายเพิ่ม เหตุการณ์จะจบลงที่อุบัติเหตุระหว่างยื้อแย่งมีด ลูกคุณไม่ถูกแจ้งข้อหา ไม่มีใครเอาคลิปในห้องฉุกเฉินไปปล่อยเป็นข่าวฉาว... แฮปปี้เอนดิ้ง วิน-วินทุกฝ่าย”
“แค่นั้น?”
“แต่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณ... ต้องไปเป็นทหารหนึ่งปีเต็ม”
“อะไรนะ!”
“เขากำลังเปิดเกณฑ์ทหารใช่ไหม” นัชชาหันไปถามผู้กำกับ
“ใช่ เดี๋ยวส่งไปแถวชายแดน ผู้บังคับกองพันใจดีเลย โรงนอนสะอาด อาหารครบ มีออกกำลังกายเช้าเย็น แค่ไม่มีลูกกระจ๊อกคอยหิ้วกระเป๋า ไม่มีรถสปอร์ตให้ขับ แล้วที่สำคัญ ไม่มีพ่อคอยตามเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้ด้วย”
สมภพมองหน้าคนทั้งสองสลับกัน “ลูกผมอยู่ไม่ได้หรอก”
“ทีตอนคว้ามีดแทงท้องคนอื่น ลูกคุณก็ไม่ได้ประกอบอาชีพเป็นนักฆ่ายังทำได้หน้าตาเฉยเลย” นัชชาตอกกลับเจ็บแสบ “พามันไปสมัครให้ถูกต้อง อยู่รับใช้ชาติให้ครบหนึ่งปี ถ้ามันคิดหนีกลับบ้าน หรือไปก่อเรื่องสวะ ๆ ที่ไหนอีก คลิปชัดระดับ 4K จะหลุดออกจากลิ้นชักทันที และคราวนั้น จะไม่มีการเจรจาแบบนี้อีก”
“พวกมึงคิดว่ากูจะยอมส่งลูกไปทรมานเป็นทหารขี้ข้าแบบนั้นเหรอวะ”
“ระหว่างค่ายทหารหนึ่งปี กับโดนจับยัดเรือนจำหลายปี เชิญคุณพ่อเลือกอนาคตให้ลูกชายได้เลยค่ะ”
****
ก็ไม่มีใครดึงหมอไว้สักคนเลยเด้อสู สนับสนุนกันคักอีหลี
มัวแต่หาเงินเข้าศูนย์ แต่ความคืบหน้ากับอดีตผัวยังไม่ไปไหนเลยเด้อ ฮ่าๆๆ