หมอนางฟ้า
หมอนางฟ้า
บ่ายวันเดียวกัน สายพิณยกมือไหว้นัชชาซ้ำเป็นครั้งที่สาม หลังได้รับแจ้งว่าค่ารักษาของลูกชายจะมีผู้รับผิดชอบทั้งหมด เงินเยียวยาอีกก้อนจะถูกโอนเข้าบัญชีโดยมีฝ่ายกฎหมายของโรงพยาบาลช่วยตรวจเอกสารให้ครบ
“หมอคือจั่งนางฟ้ามาโปรดแม่กับลูกแท้ ๆ ถ้าบ่มีหมอ แม่กะบ่ฮู้สิไปพึ่งไผแล้วค่ะ”
รวิศซึ่งยืนอยู่ปลายเตียงเหลือบมองกานต์ พยาบาลสาวสบตาเขาแล้วหันไปสนใจถุงน้ำเกลือราวกับเพิ่งค้นพบสิ่งน่าศึกษา ทั้งสองรู้ดีว่าวิธีหาเงินของอาจารย์ไม่ได้ขาวสะอาดพอจะเป็นนางฟ้าได้
นัชชารับไหว้คนเป็นแม่ “นางฟ้าที่ไหนเตะก้านคอคนกลางห้องฉุกเฉินล่ะคะแม่ อย่าพูดดัง เดี๋ยวคนอื่นเข้าใจผิด หมอแค่ทำให้คนก่อเรื่องจ่ายในสิ่งที่ควรจ่าย แม่เก็บเงินเยียวยาไว้ดูแลต้านะคะ อย่าให้ใครมายืมง่าย ๆ ต่อให้ร้องไห้น่าสงสารแค่ไหน แม่ก็ห้ามใจอ่อน”
“จ้ะหมอ แม่สิเก็บไว้ให้มันเรียน บ่ให้ไผยืมดอก”
“ดีค่ะ ต้าหายแล้วก็กลับไปเรียนให้จบ อย่าทำงานหนักจนทิ้งการเรียน เข้าใจไหม”
เด็กหนุ่มพยักหน้ารับอยู่บนเตียง “ครับหมอ ผมจะไม่ทำให้แม่ลำบากแล้ว”
“พูดไว้ก็จำให้ได้ หมอขี้เกียจผ่าท้องนายรอบสอง”
สายพิณหลุดหัวเราะทั้งน้ำตา นัชชาตรวจแผลและสั่งการรักษาต่ออีกเล็กน้อย ก่อนพารวิศกับกานต์ออกมาจากห้อง
ประตูห้องผู้ป่วยเพิ่งปิด รวิศก็ขยับเข้ามากระซิบ “อาจารย์ไม่คิดจะบอกเขาเหรอครับ ว่านางฟ้าใช้วิธีปล้นคนมาช่วย”
“ปล้นตรงไหน มีทนาย มีเอกสาร ออกใบเสร็จให้ครบ แถมเอาไปลดหย่อนภาษีได้ด้วย เขาเรียกการบริจาคอย่างมีแรงจูงใจ”
“แรงจูงใจหรือหลักฐานมัดคอครับ”
นัชชาหันไปมอง “นายอยากให้ฉันสร้างแรงจูงใจให้บ้างไหมล่ะ”
กานต์รีบตัดบท “หยุดเถอะค่ะหมอรุจ อย่าหาเรื่องให้อาจารย์เปิดรับบริจาคจากคนใกล้ตัวเลย เงินเดือนเดือนแรกของพี่ยังไม่ออก”
“ไม่ต้องกลัว คนเงินเดือนออกแล้วอยู่ตรงนี้” นัชชาพยักพเยิดไปทางรวิศ
รวิศปิดปากสนิท นัชชาจึงเดินนำไปยังลิฟต์เพื่อจัดการงานส่วนที่เหลือให้เสร็จ
สมภพรออยู่ที่งานรับบริจาคและกองทุนเพื่อสังคม ชั้นหก อาคารวรเวช โดยมีทนายความกับเลขานุการติดตามมาด้วย นัชชาเดินเข้ามาพร้อมรวิศและกานต์ที่คอยเดินขนาบข้าง ใบหน้าของอดีตนักการเมืองบูดบึ้งตั้งแต่เห็นหมอสาว กระทั่งเจ้าหน้าที่นำหนังสือแสดงเจตจำนงบริจาคกับเอกสารรับรองยอดเงินมาวางตรงหน้า ความหงุดหงิดก็ยิ่งแสดงชัด
“ลงนามตรงนี้ค่ะท่าน” เจ้าหน้าที่ชี้ตำแหน่ง “ยอดบริจาคสองล้านบาท สมทบกองทุนช่วยเหลือผู้ป่วยยากไร้ของศูนย์ศัลยกรรมลำไส้ใหญ่และทวารหนัก ถูกต้องนะคะ”
สมภพปรายตาไปทางหมอสาว “จำเป็นต้องระบุชื่อศูนย์ยาวขนาดนี้ด้วยหรือไง”
“จำเป็นค่ะ เดี๋ยวเงินหลงทาง” นัชชาตอบนิ่ม ๆ
“เงินนะ ไม่ใช่หมา จะได้หลงทาง”
“เงินไม่หลงเองหรอกค่ะ ส่วนมากมีคนพาหลงเข้ากระเป๋าตัวเอง”
เจ้าหน้าที่รับบริจาคก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม สมภพกระแทกปลายปากกาลงบนกระดาษ เซ็นชื่อจัดการขั้นตอนทุกอย่างจนครบถ้วนแล้วส่งเอกสารคืนไปอย่างไม่สบอารมณ์
นัชชาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดโหมดกล้อง “รบกวนท่านสมภพยืนถือป้ายบริจาคถ่ายรูปเป็นที่ระลึกหน่อยนะคะ”
“ยังต้องถ่ายอีกหรือไง!”
“ต้องถ่ายสิคะ นัชจะเอาไปลงเพจของศูนย์ฯ ให้คนไข้ได้อนุโมทนาบุญ และให้ท่านสมภพได้หน้า เอ๊ย! ได้รับเกียรติอย่างสมน้ำสมเนื้อค่ะ”
สมภพรับป้ายมาถืออย่างเสียไม่ได้ สีหน้าบึ้งตึงจนแทบไม่มีส่วนใดเข้ากับคำว่า ‘ผู้บริจาคใจบุญ’
“ยิ้มหน่อยค่ะท่าน หน้าตาเหมือนถูกบังคับ เดี๋ยวคนเข้าใจผิด”
อดีตนักการเมืองตวัดสายตามองเธอ
“แบบนั้นยิ่งเหมือนค่ะ เอาใหม่”
สมภพกัดฟันกรอด แต่ตกกระไดพลอยโจนแล้วจึงต้องฝืนยิ้มจอมปลอมเพื่อรักษาภาพลักษณ์ นัชชามองผ่านหน้าจออยู่ครู่หนึ่งก่อนกดถ่าย
“ดีค่ะ ดูสมัครใจขึ้นมาเยอะเลย”
ประตูสำนักงานเปิดออก ประภาสก้าวเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบ เสื้อเชิ้ตใต้สูทตึงตรงหน้าท้องจากการเดินเร็ว ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงเวลาเจอนัชชากลับเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างเมื่อเห็นแขกคนสำคัญ
****
หมอนางฟ้า วะซั่น
นางฟ้าแบบใด?
เอ้า พี่ๆ ขอคนละเม้นให้หมอนัชค่า หัวใจมาก็ได้
รีวิวให้ยิ่งดี หมอนัชชาจะได้มีแรงไปผ่าค่า เยิฟๆ