ไม่ได้เรื่อง!

“ท่านครับ ได้ข่าวว่าท่านมาบริจาคเงินให้โรงพยาบาล ทำไมไม่แจ้งผมก่อนล่ะครับ ผมจะได้ลงมาต้อนรับ”

สมภพมองรองผู้อำนวยการตั้งแต่ศีรษะจรดรองเท้า ก่อนพ่นคำสั้น ๆ ออกมา

“ไม่ได้เรื่อง!”

เขาคว้ากระเป๋าหนังแล้วเดินผ่านประภาสไปพร้อมผู้ติดตามสองคน คนที่ตั้งใจลงมาประจบรีบหมุนตัวตาม

“ท่านครับ ท่าน...”

สมภพไม่เหลียวกลับ ประตูกระจกปิดลงต่อหน้าประภาส ทิ้งให้เจ้าตัวยืนเสียหน้าอยู่กลางสายตาเจ้าหน้าที่ทั้งห้อง

นัชชาเดินเข้ามาหยุดข้าง ๆ “อาจารย์ไม่ต้องตามหรอกค่ะ ท่านคงอิ่มบุญจนพูดได้แค่นั้น”

ประภาสหันขวับ “หมอไปทำข้อตกลงอะไรกับท่านไว้!”

“ข้อตกลงช่วยเหลือผู้ป่วยค่ะ มีฝ่ายกฎหมายกับฝ่ายกองทุนตรวจเอกสารครบทุกหน้า ถูกต้องตามระเบียบทุกอย่าง ท่านสมภพสมัครใจเองนะคะ นัชไม่ได้บังคับ แค่อธิบายจนท่านเห็นว่าบริจาคสองล้านเป็นทางเลือกที่สบายใจที่สุด”

“สมัครใจบ้าบออะไร หน้าท่านเหมือนอยากฆ่าหมอ!”

“สีหน้าเป็นความรู้สึกส่วนตัวค่ะ ลายเซ็นต่างหากที่มีผลตามเอกสาร” นัชชาเหลือบมองประตูกระจก “แล้วท่านสมัครใจมากนะคะ เซ็นจนกระดาษแทบทะลุ”

เจ้าหน้าที่นำสำเนาหนังสือแสดงเจตจำนงกลับมาให้นัชชาตรวจ เธอกวาดตาอ่านถ้อยคำสำคัญ แล้วส่งยิ้มให้คนข้างตัว

“ในหนังสือรับบริจาคกำหนดชัดว่า เงินสองล้านใช้ช่วยผู้ป่วยยากไร้ของศูนย์ลำไส้ฯ เท่านั้น จะโยกเข้ากองกลางหรือแบ่งให้หน่วยอื่น ต้องขอความยินยอมจากผู้บริจาคใหม่ค่ะ นัชกันไว้ กลัวเงินก้อนนี้จะหลงทางเหมือนงบของศูนย์”

“หมอคิดว่าได้เงินมาแล้วจะใช้ตามใจชอบหรือไง”

“นัชใช้ตามวัตถุประสงค์ของกองทุนค่ะ ส่วนอาจารย์จะชอบหรือไม่ชอบ ฝ่ายกองทุนไม่ได้ทำช่องไว้ให้ติ๊ก แล้วอีกอย่าง อาจารย์เป็นคนพูดเองนะคะ หรือว่าจะกลับคำ จะได้ฝากหมอรุจไปยืมกระโปรงแม่มาให้อาจารย์ใส่”

“นัชชา!”

“ค่า!”

นัชชารับสำเนาเอกสารมาเก็บเข้ากระเป๋า แล้วหันไปพยักหน้าให้รวิศกับกานต์เดินตาม

“ขอบคุณนะคะอาจารย์ ถ้าอาจารย์ไม่ตัดงบ นัชคงไม่มีแรงบันดาลใจหาเงินกลับมาตั้งสองล้าน คราวหน้าถ้าอยากช่วยศูนย์เพิ่มอีกก็ตัดมาได้เลยค่ะ นัชเริ่มสนุกแล้ว”

เธอพาลูกทีมออกจากสำนักงานไป ทิ้งประภาสไว้กับเสียงเครื่องพิมพ์ใบรับเงินและสายตาของเจ้าหน้าที่ซึ่งพยายามทำเหมือนไม่ได้ยินอะไร

หลังจากวันนั้น ตารางงานของศูนย์ศัลยกรรมลำไส้ใหญ่และทวารหนักก็แน่นขึ้นอย่างผิดปกติ เคสที่เคยกระจายให้ศัลยแพทย์ทั่วไปถูกตีความใหม่ว่าเกี่ยวข้องกับลำไส้แล้วส่งมาขอความเห็นจากนัชชา คิวผ่าที่ค้างอยู่ถูกขยับขึ้นมาติดกัน เวรรับปรึกษานอกเวลาถูกใส่ชื่อเธอเพิ่มด้วยเหตุผลว่าศูนย์ขาดคน

นัชชาตรวจรายละเอียดทุกเคส หากอยู่ในขอบเขตความชำนาญและยังจัดทีมได้โดยไม่กระทบความปลอดภัย เธอก็เซ็นรับโดยไม่โต้แย้ง ประภาสจึงยิ่งได้ใจ คิดว่าการบีบตารางกำลังทำให้หมอปากดีหมดแรงลงทีละน้อย

ปลายสัปดาห์ รวิศทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ในห้องพักแพทย์หลังช่วยผ่าตัดเคสที่สามของวันซึ่งกินเวลารวมกันเกือบสิบชั่วโมง เสื้อสครับชื้นเหงื่อ เส้นผมยุ่งจนไม่เหลือสภาพคุณชายลูกเจ้าของบริษัทนำเข้านมซิลิโคน

กานต์นั่งพิงตู้เก็บของอยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตาอ่อนล้าจากการยืนประจำห้องผ่าตัดมาหลายชั่วโมง ส่วนนัชชานั่งเปิดภาพ CT scan ของคนไข้รายถัดไปอยู่หน้าโต๊ะ แม้ไหล่จะลู่ลงกว่าปกติ แต่ปลายนิ้วยังคงเลื่อนดูภาพแต่ละระนาบอย่างละเอียด

“อาจารย์ครับ” รวิศเรียกเสียงอ่อนแรง “ถ้าพรุ่งนี้มีผ่าอีก ผมจะขอนอนรอในห้อง OR เลยนะครับ จะได้ไม่เสียแรงเดินกลับห้องพัก”

“นายจะนอนไหนก็ได้ ขอแค่ตอนผ่าอย่าหลับคาแผลคนไข้”

“นี่อาจารย์ไม่เหนื่อยเลยหรือไง”

“เหนื่อย”

“แล้วทำไมยังรับอีกครับ อาจารย์ประภาสแกล้งกันชัด ๆ อาทิตย์ก่อนศัลยแพทย์คนอื่นตารางโล่งจนมีเวลาไปตีกอล์ฟ อาจารย์กลับยืนผ่าตั้งแต่เช้ายันค่ำ ผมกับพี่กานต์เลยต้องโดนหางเลขไปด้วย”

กานต์หันมาทางอาจารย์ “ถ้าเป็นแบบนี้ต่อ อาจารย์ควรยื่นเรื่องนะคะ ตารางทั้งหมดมีหลักฐานอยู่”

“พี่กำลังปล่อยให้เขาสร้างหลักฐานเพิ่มอยู่นี่ไง”

****

คนอย่างนัชชาเหรอจะปล่อยให้โดนแกล้ง 
แต่ไม่ยอมฟ้องผัว เอ้ย อดีตผัวตรงๆ นะ 
ขอ 3 คำ หรือหลายคำก็ได้ ให้หมอประภาสหน่อยค่ะ