ใครเชิญพี่เข้ามาคะ
ใครเชิญพี่เข้ามาคะ
รวิศขยับตัวขึ้นนั่ง “อาจารย์รู้ตั้งแต่แรก?”
นัชชาขยายภาพบนจอ หยุดตรงตำแหน่งรอยโรคแล้วจดรายละเอียดลงในกระดาษ “รู้สิ ฉันไม่ได้โง่ขนาดคิดว่าคนอีโก้แตกแล้วจะกลับไปนั่งสมาธิแผ่เมตตาอยู่ในห้องทำงานหรอก”
“ถ้ารู้แล้วทำไมไม่เอาตารางไปฟาดหน้าท่านประธานล่ะครับ อาจารย์ตั้งท้องหลานของเขาอยู่นะ”
“หลักฐานบาง ๆ แผ่นเดียว ฟาดไปก็ไม่เจ็บ”
“อาจารย์เลยรอให้หนาขึ้น?”
“อืม” เธอปิดภาพแล้วเอนหลัง “อีกอย่าง ฉันอยากรู้ว่าสัญชาตญาณความเป็นปู่ของใครบางคนจะทำงานเมื่อไหร่”
ประตูห้องพักถูกเปิดเข้ามาพร้อมกลิ่นอาหาร ณิชคุณยืนอยู่ตรงนั้น ในมือข้างหนึ่งถือถุงอาหาร อีกข้างมีกล่องผลไม้ซึ่งติดชื่อร้านประจำของโรงพยาบาล
“ไม่ต้องรอแล้ว”
นัชชาปรายตามองอดีตสามี “ใครเชิญพี่เข้ามาคะ”
“พี่เอาข้าวมาให้”
“วางไว้แล้วกลับไปค่ะ”
ณิชคุณไม่ได้ทำตาม เขาเดินมาถึงโต๊ะ วางอาหารลงข้างคอมพิวเตอร์ ก่อนหยิบตารางงานขึ้นมาดู คิ้วเหนือกรอบแว่นค่อย ๆ ขมวดเมื่อไล่ตั้งแต่จำนวนเวร คิวผ่าตัด ไปจนถึงเคสปรึกษานอกเวลา
“ใครเป็นคนอนุมัติตารางนี้”
รวิศยกมือชี้ขึ้นด้านบน “หัวหน้าแผนกศัลยกรรมครับ”
“ไอ้หมอดาก!” นัชชาเรียกเสียงเย็น
“ก็อาจารย์ณิชถามนี่ครับ”
ณิชคุณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเฉพาะตารางเวรกับหน้าสรุปจำนวนเคสซึ่งไม่มีชื่อผู้ป่วย “พี่จะจัดการเอง”
“ถ้าจะทำก็เอาให้จบนะคะ อย่าขึ้นไปโวยแล้วปล่อยให้เขาเปลี่ยนชื่อวิธีแกล้งใหม่”
“เธอรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดเรื่องนี้”
“ก็พอเดาทางคนออก”
เขามองอดีตภรรยาซึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางลูกทีมสองคนที่แทบหมดสภาพ “เธอเอาตัวเองกับลูกไปวางเป็นเหยื่อล่อเนี่ยนะ”
“เคสไหนทีมไม่พร้อมหรือเวลาพักไม่พอ ฉันปฏิเสธหมด ที่รับคือจัดเวลาได้และมีคนสำรอง” นัชชาดึงถุงอาหารมาเปิดดู “รีบไปสิคะ ก่อนพ่อพี่จะไปตีกอล์ฟ”
ณิชคุณเข้าใจจากแววตาคู่นั้นว่าเธอไม่ได้ต้องการห้ามเขาเลยสักนิด เขาหมุนตัวออกจากห้องพัก รวิศมองตามจนประตูปิดแล้วจึงหันกลับมาหาอาจารย์
“อาจารย์วางกับดักพ่อผัวตัวเองเหรอครับ”
“อดีตพ่อผัวเว้ย”
“มันต่างกันตรงไหนครับ ในเมื่ออาจารย์ณิชยังเดินถือข้าวเข้ามาเหมือนเดิม”
“ต่างตรงที่ฉันสามารถไล่เขาออกไปได้โดยไม่ผิดกฎหมายไง”
กานต์มองถุงอาหารซึ่งถูกเปิดเรียบร้อย “แต่อาจารย์ก็กินของที่เขาเอามาให้ตลอดนะคะ”
นัชชาหยิบกล่องผลไม้ส่งให้กานต์ “อันนี้ของลูก ส่วนพี่... กินเพราะเสียดายของ”
รวิศพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “เหตุผลดีครับ เหมือนตอนอาจารย์ไปสัมมนาแล้วนอนกับผั....”
“นายอยากขึ้นไปตึกผู้บริหารพร้อมอดีตผัวฉันไหม”
“ไม่ครับ ผมหิวข้าว”
****
นั่นและค่ะคุณผู้ช้มมม
ความหมอนัชชาอะเนอะ ไม่ทำหรอกเรื่องง่ายๆ
ว่าแต่… หย่าแล้วแต่อดีตผัวยังเอาอาหารมาให้ มันยังไงเอ่ย