แกมั่นใจจริง ๆ ใช่ไหมว่าลูกแก
แกมั่นใจจริง ๆ ใช่ไหมว่าลูกแก
ห้องทำงานของประธานเจ้าหน้าที่บริหารบนชั้นเจ็ดเปิดไฟสว่างอยู่ ผอ.ธานินทร์กำลังนั่งคุยเรื่องแผนขยายหอผู้ป่วยกับธเนศเมื่อณิชคุณเคาะประตูแล้วก้าวเข้ามา
“สวัสดีครับอาจารย์” เขายกมือไหว้ผู้อำนวยการ
ธานินทร์รับไหว้ ก่อนเหลือบเห็นเอกสารในมือลูกชายเจ้าของโรงพยาบาล “ผมคุยเสร็จพอดี เชิญหมอณิชตามสบายครับ”
ประตูปิดลง ณิชคุณก็วางตารางงานทั้งหมดลงตรงหน้าพ่อ
“พ่อปล่อยให้คนของตัวเองใช้ตารางงานกลั่นแกล้งนัชอยู่เหรอครับ”
ธเนศก้มดูเอกสาร “แกขึ้นมาถึงนี่เพราะตารางของอดีตเมีย?”
“ผมขึ้นมาเพราะคนของพ่อกำลังเอาความปลอดภัยของแพทย์กับคนไข้มาเล่น”
“ถ้านัชชาไม่ไหวก็ปฏิเสธสิ ไม่มีใครบังคับให้รับเคส”
“ถ้านัชปฏิเสธ อาจารย์ประภาสก็จะเอาไปเขียนรายงานว่าเธอไม่รับผิดชอบงาน เขาเลือกส่งเคสที่อยู่ในขอบเขตของนัชทั้งหมด เพราะรู้อยู่แล้วว่านัชไม่ทิ้งคนไข้”
ธเนศพลิกดูกระดาษทีละหน้า “แล้วแกแน่ใจได้ยังไงว่าเป็นการกลั่นแกล้ง ไม่ใช่ช่วงที่คนไข้เยอะขึ้นพอดี”
“ผมเช็กตารางศัลยแพทย์คนอื่นมาแล้วครับ” ณิชคุณเปิดข้อมูลในโทรศัพท์วางข้างเอกสาร “จำนวนเวรของนัชเพิ่มเกือบเท่าตัว เคสที่ศัลยแพทย์ทั่วไปดูได้ถูกส่งไปขอความเห็นจากศูนย์ลำไส้ฯ ทั้งหมด ส่วนคิวผ่าที่ควรกระจายหลายสัปดาห์ถูกบีบเข้ามาในเจ็ดวัน”
“นัชชาให้แกมาฟ้อง?”
“นัชไม่ได้ขอ”
“งั้นแกก็อย่ายุ่ง”
ณิชคุณกดฝ่ามือลงบนตาราง “พ่ออยากให้นัชแท้งหรือไงครับ!”
ธเนศเงยหน้าขึ้น “อย่าพูดพล่อย ๆ ฉันก็เคยเป็นหมอเหมือนกัน”
“ตารางนี่ต่างหากที่พล่อย” น้ำเสียงของณิชคุณยังคงราบเรียบ แต่แววตาแข็งกร้าวบอกชัดว่าเขากำลังโกรธจัด “นัชผ่าตัดหลายชั่วโมงติดกัน รับเวรนอกเวลา แล้วยังต้องตรวจคนไข้ตามนัด พ่อก็รู้อยู่แล้วว่าครรภ์นี้ต้องติดตามมากกว่าปกติ”
“ฉันรู้”
“ตอนอยากตรวจดีเอ็นเอ พ่อบอกว่าเด็กจะเป็นทายาทแก่นวรเวช ไม่ใช่แค่ลูกของผม” เขาเลื่อนตารางไปตรงหน้าพ่อ “แต่พอแม่ของทายาทถูกคนของพ่อใช้ตารางงานเล่นงาน พ่อกลับบอกว่าอย่ายุ่ง”
คำว่า ‘ทายาทแก่นวรเวช’ ทำให้สายตาของธเนศกลับลงไปอยู่บนเอกสารอีกครั้ง
“กว่าลูกคนนี้จะมา พ่อรู้ไหมว่าผมกับนัชผ่านอะไรมาบ้าง”
“แล้วใครใช้ให้พวกแกหย่ากัน”
“เรื่องหย่าเป็นปัญหาของผมกับนัช คนของพ่อไม่มีสิทธิ์เอามาใช้ลงโทษเธอ” ณิชคุณจ้องหน้าพ่อ “ผมไม่ได้ขอให้พ่อชอบนัช แค่หยุดปล่อยให้คนของพ่อทำร้ายแม่ของหลานตัวเองสักที”
“แกมั่นใจจริง ๆ ใช่ไหมว่าลูกแก”
ณิชคุณถอนหายใจยาว “ล้านเปอร์เซ็นต์ครับ เราอยู่ด้วยกันสามคืนติด พ่อจะให้ผมลงดีเทลด้วยไหมว่าทำยังไง”
“ไม่ต้อง” ธเนศหยิบมือถือขึ้นมาโทรออก “เรียกประภาสมาหาฉันเดี๋ยวนี้”
เวลาเดียวกัน ประภาสกำลังนั่งฟังจินตนารายงานอยู่ในห้องทำงาน หัวหน้าพยาบาลกลุ่มงานศัลยกรรมวางแฟ้มไว้บนตัก สีหน้าเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นของคนมีเรื่องมาส่งถึงผู้ใหญ่
“วันนี้ออกจากห้องผ่าแล้วนั่งพิงตู้ไปตั้งนานค่ะท่านรอง แต่ปากยังดีอยู่เหมือนเดิม จินเตือนแล้วนะคะว่ารับงานหนักขนาดนี้จะไม่ไหว อาจารย์นัชก็บอกว่าหน้าที่จินคือจัดคนเข้าห้อง ไม่ใช่จัดชีวิตหมอ”
ประภาสหัวเราะ “อยากเก่งนักก็ปล่อยให้เก่งไป ดูซิว่าจะทนได้อีกกี่วัน”
โทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น เลขานุการแจ้งว่าท่านประธานเรียกพบ ประภาสจัดเสื้อสูทแล้วลุกขึ้นด้วยท่าทางมั่นใจ
“คงเรียกไปถามเรื่องเงินบริจาคสองล้านนั่นแหละ”
จินตนายิ้มประจบ “ท่านรองอธิบายตามจริงเลยค่ะ ว่าอาจารย์นัชชาชอบทำอะไรข้ามหน้าผู้บริหาร จินเตือนแล้วก็ไม่ฟัง”
“ผมจัดการได้”
****
ก็ยังมั่นหน้าอยู่นะ ลุงกะป้า สองคนนี้
จัดการมานนนน