ตอนนี้ผมไม่มีคู่ ผมหย่าแล้ว
ตอนนี้ผมไม่มีคู่ ผมหย่าแล้ว
“จากที่ผมเล่า หมอคิดว่าผมเป็นอะไร”
“ตอนนี้ผมยังไม่อยากรีบเรียกมันว่าโรคครับ เพราะการตอบสนองทางเพศส่วนอื่นของอาจารย์ยังปกติ ปัญหาเกิดขึ้นเฉพาะตอนต้องสัมผัสภรรยาตรงนั้น” ภาคิณเว้นจังหวะให้เขารับฟัง “สิ่งที่เราต้องหาต่อคือ อาจารย์กำลังหลบอะไรอยู่กันแน่... ภาพจากงาน ความกดดันเรื่องลูก หรือความรู้สึกบางอย่างที่อาจารย์ไม่เคยพูดกับเขา”
“รักษายังไงครับ”
“สัปดาห์แรก ผมอยากให้อาจารย์จดบันทึกว่า ภาพหรือความคิดอะไรที่โผล่มาก่อนอารมณ์ทางเพศจะหาย ร่างกายตอบสนองตรงไหน และอาจารย์ใช้วิธีไหนพาตัวเองออกจากสถานการณ์ ยังไม่ต้องฝืนทำกิจกรรมที่มีปัญหาครับ”
ภาคิณเลื่อนกระดาษอีกแผ่นมาตรงหน้า “หลังจากนั้นเราจะเริ่มแบบฝึกสัมผัส เพื่อลดการจับจ้องว่าต้องทำสำเร็จ ต้องสอดใส่ หรือต้องถึงจุดสุดยอด ช่วงแรกมีส่วนที่อาจารย์ทำคนเดียวได้ครับ แต่บางขั้นต้องทำร่วมกับคู่ เพราะอาการของอาจารย์เกิดขึ้นตอนมีปฏิสัมพันธ์กับอีกคน”
ณิชคุณอ่านรายละเอียดคร่าว ๆ “คำว่าคู่ หมายถึงผมต้องไปหาใครมาฝึกด้วย?”
“ไม่ใช่ครับ” ภาคิณตอบ “ต้องเป็นคนที่อาจารย์มีความสัมพันธ์ด้วยอยู่แล้ว และเขาต้องรับรู้ปัญหากับยินยอมเข้าร่วมเอง ไม่ใช่ไปหาใครมาก็ได้เพื่อให้ทำแบบฝึกครบ”
“แต่ตอนนี้ผมไม่มีคู่ ผมหย่าแล้ว”
“งั้นก็เริ่มจากส่วนที่ทำคนเดียวก่อนครับ แต่ถ้าสิ่งที่อาจารย์ต้องการแก้คือปัญหาที่เคยเกิดกับอดีตภรรยา และอาจารย์คิดว่าจะกลับไปมีความสัมพันธ์กับเขาอีก คนที่เข้ามาร่วมในขั้นนั้นก็ต้องเป็นเขา”
ณิชคุณเงียบไปครู่หนึ่ง “แปลว่าผมต้องไปขอให้นัชช่วย”
“อาจารย์ขอได้ครับ แต่เขามีสิทธิ์ปฏิเสธ และอย่าไปบอกเขาว่าหมอสั่ง”
“ถ้าเขาไม่ยอมล่ะ”
“เราก็บำบัดส่วนของอาจารย์ต่อไปก่อนครับ ยังไม่ทำแบบฝึกคู่ และไม่ต้องหาคนอื่นมาแทนเพื่อให้ครบขั้นตอน”
ณิชคุณพับกระดาษเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ “ต้องรักษานานแค่ไหนครับ”
“ขึ้นอยู่กับความร่วมมือเลยครับ เริ่มจากของอาจารย์ก่อน ถ้าอีกฝ่ายยอมเข้าร่วมด้วย ก็ขึ้นอยู่กับความร่วมมือของเขาด้วย เบื้องต้นอาจใช้เวลาหลายเดือน แต่ผมยังระบุแน่นอนไม่ได้จากการคุยครั้งแรก”
“นานขนาดนั้นเลยเหรอครับ”
“อาจารย์ปล่อยปัญหาไว้หลายปี จะให้หายภายในสองครั้งคงยากครับ” ภาคิณยิ้มบาง “โดยเฉพาะขั้นชวนอดีตภรรยา ถ้าอาจารย์ยังสื่อสารเหมือนตอนคุยกับผมเมื่อครู่”
ณิชคุณหรี่ตามองคนพูด แต่หาช่องโต้แย้งไม่ได้เลยสักคำ
“นัดครั้งหน้าอีกสองสัปดาห์นะครับอาจารย์” ภาคิณปิดแฟ้ม “เรื่องแบบนี้คุยทฤษฎีอย่างเดียวไม่หาย ต้องลงภาคปฏิบัติด้วย”
ระหว่างเดินออกจากห้อง คำพูดของธีรภัทรย้อนกลับเข้ามาในหัว... คนท้องบางคนความต้องการเพิ่ม อยากให้พ่อของลูกอยู่ใกล้ ในฐานะสูติแพทย์ ณิชคุณรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกิดกับทุกคน แต่ตอนกำลังมืดแปดด้านหาทางให้นัชชายอมเป็นคู่ทำการบ้าน ข้อมูลที่เข้าข้างตัวเองกลับฟังดูน่าเชื่อถือขึ้นมาทันที
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา รายชื่อของนัชชาอยู่บนสุดเพราะข้อความเรื่องนัดตรวจครรภ์เมื่อคืน ณิชคุณเปิดช่องสนทนาแล้วพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ส่งไป
‘คืนนี้พี่จะไปหา มีเรื่องให้ช่วย’
****
เอ่อ…คุณหมอณิชคุณคะ
หมอภาคิณเขาให้ฝึกด้วยตัวเองก่อนค่ะ คุณหมอจับใจความได้หรือเปล่าคะ
ยังไม่ต้องรีบค่ะ
โอ๊ยยย หยุดคุณหมอทีทุกคน กลัวหมอเตะก้านคอ ฮ่าๆๆ