สามคืนที่นี่ ลองดูกันใหม่ไหม
สามคืนที่นี่ ลองดูกันใหม่ไหม
ดึกคืนนั้น นัชชากลับขึ้นห้องมาก่อน
ณิชคุณตามเข้ามาหลังงานเลี้ยงเลิก เห็นเธอนั่งพิงหัวเตียงคิงไซซ์ อ่านเอกสารการประชุมในแท็บเล็ต
“อาบน้ำแล้วเหรอ” เขาถาม
“ถามเหมือนจะเข้ามาดม”
“นัช”
เธอเงยหน้าขึ้น ขยับยิ้มบาง “เรียกแล้วขยายความด้วย”
ณิชคุณถอดแว่นวางบนโต๊ะข้างเตียง “เธอพูดอะไรกับริน”
“พูดไปหลายอย่าง หมายถึงเรื่องไหนล่ะ”
“เรื่องที่เปรียบพี่เป็นหมาฉี่ใส่ล้อรถ”
นัชชากะพริบตา ก่อนหัวเราะในลำคอ
“อ้อ... สารถึงเร็วกว่าที่คิด”
“สนุกมากใช่ไหม”
“ก็นิดหน่อย”
“เธอเอาเรื่องบนเตียงของเราไปพูดให้คนอื่นฟังหน้าตาเฉยได้ยังไง”
“เวลาเรื่องมันเกิดกับฉัน พี่บอกว่าเป็นเรื่องในบ้าน พอฉันพูดออกมาบ้าง พี่เพิ่งนึกได้เหรอว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัว”
“ถ้าเธอเจ็บก็ควรพูดกับพี่ตรง ๆ”
“พูดแล้ว พี่ไม่ฟัง”
“เมื่อไหร่”
นัชชาพยักหน้าเหมือนเพิ่งได้คำตอบที่รออยู่ “นั่นไง พี่จำไม่ได้ด้วยซ้ำ”
ณิชคุณก้าวเข้ามาชิดขอบเตียง “แล้วคืนนี้อยากพูดอะไรอีก”
“ถ้าจะมาทำลวก ๆ เหมือนต้มมาม่าสามนาทีสุกก็ข้ามไปเถอะค่ะ ฉันเก็บความอยากไว้รอทำกับผัวใหม่น่าจะมันส์กว่าเยอะ”
มุมปากของเขายกขึ้นช้า ๆ “เธอมันหมกมุ่นอยู่แต่กับเรื่องนี้”
“แถวบ้านฉันเรียกว่าความจริง”
“ความจริงของเธอคนเดียวหรือเปล่า”
“ความจริงของคนที่นอนรอผัวหันมาสนใจ แล้วสุดท้ายได้ผู้ชายซึ่งทำตัวเหมือนมาทำหน้าที่ประจำไตรมาส หมาฉี่ใส่ล้อรถยังนานกว่านั้น ไม่เกินจริงสักนิด”
ภาพไฟหัวเตียงซึ่งเปิดทิ้งไว้ แก้วน้ำสองใบบนโต๊ะ และพื้นที่ว่างบนหมอนที่นัชชาเคยเว้นให้ ปรากฏขึ้นมาโดยไม่ต้องมีใครรื้อฟื้น
“ช่างเถอะ จะหย่ากันอยู่แล้ว” น้ำเสียงของเธอลดลง “พูดไปก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น”
“แล้วถ้ามันยังดีขึ้นได้ล่ะ”
นัชชาขมวดคิ้ว “อย่ามาเล่นบทผัวรักเมียหลงเอาตอนใกล้จบค่ะ มันช้าไป”
“สามคืนที่นี่” ณิชคุณมองเธอ “ลองดูกันใหม่ไหม”
“ลองอะไร”
“ลองดูว่าเรายังเข้ากันได้หรือเปล่า... หมายถึงเรื่องบนเตียง”
“แค่อยากระบายก็พูดมาตรง ๆ ถ้าอยากให้ช่วย มือฉันยังว่าง หรือจะจัดการตัวเองในห้องน้ำก็เชิญ ร้องดังได้ สัญญาว่าจะไม่เอาไปล้อ”
“เรายังเป็นผัวเมียกัน ทำไมพี่ต้องจบแค่นั้น”
“อีกไม่นานก็ไม่ใช่แล้ว”
“แต่คืนนี้ยังใช่”
นัชชามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันไม่ได้พกถุงยางมานะ”
“ไม่จำเป็น”
“จำเป็นสิ หมอเวชศาสตร์การเจริญพันธุ์ไม่น่าต้องให้หมอศัลย์ลำไส้มานั่งสอนนะ”
ณิชคุณแค่นหัวเราะให้โชคชะตา
“เราทำมาหมดทุกอย่างแล้วนัช ทั้งวิทยาศาสตร์ ตารางตกไข่ ฉีดยากระตุ้น บนบานก็ตั้งหลายที่ ลูกยังไม่มา เธอคิดว่าเด็กจะมาเกิดเอาตอนพ่อแม่กำลังจะเซ็นใบหย่ากันจริง ๆ เหรอ”
คำว่า ‘ลูก’ ทำให้แววตาของนัชชาสะดุด ก่อนกลับมาแข็งดังเดิม
“มั่นใจดีนะ”
“พี่พูดตามความจริง”
“งั้นก็เอาสิ” เธอวางแท็บเล็ตลงแล้วเอนหลังพิงหมอน “ถ้ามั่นหน้าขนาดนั้นก็ทำให้ดี อย่าให้ฉันต้องกดคะแนนติดลบ”
****
นี่แหละค่ะ มั่นหน้ามา ทำลูกมาห้าปีไม่มา มันจะมาเพราะปากอีพ่อนี่แหละนะ
***
ใครหมั่นไส้หมอณิชบ้าง เม้นท์มาหน่อยเร้วว