นี่หมอกำลังเข้าข้างเมียผมอยู่หรือเปล่า
นี่หมอกำลังเข้าข้างเมียผมอยู่หรือเปล่า
สองวันต่อมา คนที่เพิ่งถูกอดีตเมียเผาจนเกือบเต็มหน้ากระดาษก็โผล่มาแทรกช่วงพักระหว่างคนไข้ของภาคิณ
“ผมขอเวลาปรึกษาแป๊บเดียวครับ”
ภาคิณเหลือบมองนาฬิกา “แต่อาจารย์นัดผมไว้สัปดาห์หน้านะครับ”
“ไม่นานครับ ผมแค่อยากระบาย”
ณิชคุณทิ้งตัวลงนั่ง “นัชชาเป็นผู้หญิงที่ชอบทำทุกเรื่องให้มันยากเกินความจำเป็นครับ โทรมาถามว่าผมจะกลับกี่โมง พอผมตอบด้วยความหวังดีว่าไม่ต้องรอ เธอก็ด่าว่าผมกวนตีน”
“อาจารย์ตอบแบบนั้นเพราะอะไรครับ”
“ก็เพราะผมไม่อยากให้เธอต้องทนหิวรอผมไงครับ ถ้าอยากให้ผมรีบกลับไปกินข้าวด้วย ก็แค่บอกว่า ‘ให้กลับมากินข้าว’ ไม่ใช่มาตอบประชดว่า ‘ใครรอพี่’ แล้วพอผมเชื่อ... เธอก็โกรธ”
“อาจารย์ไม่รู้จริง ๆ เหรอครับ ว่าเธอกำลังรอ”
“ถ้ารอแล้วจะมาตอบประชดว่า ‘ใครรอพี่’ ทำไมล่ะครับหมอ”
“บางที... มันก็เป็นวิธีเรียกร้องความสนใจของผู้หญิงนะครับ”
“ทีเวลาจะบ่นผมเรื่องอื่น เธอก็ทำได้ตั้งแต่ต้นจนจบประโยค แต่พอเป็นเรื่องที่ตัวเองต้องการ กลับให้ผมต้องมานั่งแปลไทยเป็นไทย ถอดรหัสความหมายตรงข้ามกับคำพูด ผมเป็นหมอนะครับ ไม่ใช่ร่างทรง!”
“แล้วนัชจะมาหาว่าผมไม่ใส่ใจได้ยังไงครับ แชมพู ครีมนวดผม ครีมบำรุงหน้า ไปจนถึงยี่ห้อผ้าอนามัย ผมเป็นคนซื้อตุนให้ตลอด เธอไม่เคยต้องอ้าปากเตือนด้วยซ้ำ”
“ของพวกนั้นสำคัญครับ แต่อาจไม่ใช่สิ่งเดียวที่เธอต้องการจากสามี”
“ถ้าต้องการอะไรก็บอกสิครับ เรื่องอื่นยังจับผิดหาเรื่องบ่นผมได้หมด พอเป็นเรื่องที่ตัวเองอยากได้ กลับคาดหวังให้ผัวต้องมานั่งเดาใจ”
ณิชคุณขยับตัวบนเก้าอี้ ก่อนพูดถึงเรื่องแม่ต่อ
“เรื่องแม่ก็เหมือนกันครับ หลังงานศพเรากลับไปทำงานกันทั้งคู่ นัชทำงานของเธอ ผมก็ทำงานของผม เพียงแต่ช่วงนั้นผมรับเคสเพิ่ม อยู่โรงพยาบาลจนดึก เพราะพอว่างแล้วผมจะนึกถึงตอนแม่ป่วย นึกถึงวันสุดท้าย... ผมไม่อยากคิด”
เขาหยุดไปเล็กน้อย
“คืนแรกผมถามนัชแล้วนะว่าอยากให้ผมกลับเร็วไหม เธอบอกว่าไม่ต้อง ไปทำงานเถอะ กลับมาก็ช่วยอะไรไม่ได้ ผมก็เลยอยู่โรงพยาบาลต่อ”
ภาคิณมองคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง “อาจารย์เชื่อจริง ๆ ว่าเธอไม่ต้องการให้อาจารย์กลับ หรือเพียงเลือกเชื่อคำพูดนั้น เพราะอาจารย์เองก็ยังไม่พร้อมกลับไปอยู่กับความเสียใจครับ”
คำถามนั้นทำให้ณิชคุณเงียบไป
“ตอนนั้น... ผมเลือกเชื่อครับ” เขายอมรับในที่สุด “อยู่โรงพยาบาลแล้วผมยังมีงานให้ทำ มีเรื่องอื่นให้คิด”
“แต่อาจารย์นัชก็เพิ่งเสียแม่เหมือนกัน”
ณิชคุณก้มมองมือตัวเอง ก่อนตอบเบา ๆ “ครับ”
ความเงียบค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนณิชคุณจะเปลี่ยนเรื่องเพื่อหนีความอึดอัด
“เรื่องบนเตียงนี่ก็เหมือนกันครับ... นัชชาเป็นคนทำตารางวันตกไข่เองแท้ ๆ ผมกลับถึงบ้านยังไม่ทันพ้นประตู เมียก็ยืนกอดอกหน้าบึ้ง ชี้มือไปที่ห้องน้ำแล้วสั่งว่า ‘วันนี้ไข่ตก รีบไปอาบน้ำ’...”
“แล้วอาจารย์ก็รีบไปอาบ?”
“มันก็ต้องทำหน้าที่สิครับ เราตั้งใจจะมีลูกกันอยู่ แต่ใครมันจะมีอารมณ์สุนทรีย์ล่ะหมอ เมียเล่นหน้าบูดใส่ตั้งแต่อยู่หน้าประตู อาบน้ำออกมาก็เอาแต่มองนาฬิกา จ้องตาเขม็งแล้วบอกว่า พรุ่งนี้มีเคสผ่า รีบทำให้เสร็จ ๆ ไป”
“แล้ว... อาจารย์ก็เลยรีบจนเสร็จจริง ๆ”
ณิชคุณชะงักกึก ก่อนหรี่ตามองจิตแพทย์ตรงหน้าอย่างหวาดระแวง “หมอรู้ได้ยังไงครับ”
“ผมเดาจากที่อาจารย์เล่าครับ แต่สีหน้าอาจารย์เพิ่งช่วยยืนยันให้แล้ว”
“ถึงอย่างนั้น นัชชาก็ไม่ควรเอาผมไปด่าเปรียบเทียบกับ ‘หมาฉี่ใส่ล้อรถ’ ไหมล่ะครับ”
“แต่ผมฟังแล้ว... เห็นภาพชัดเลยนะครับ”
“นี่หมอกำลังเข้าข้างเมียผมอยู่หรือเปล่า”
“ผมยังไม่ได้เลือกข้างครับ”
“ผมก็แค่ทำตามที่เธอบอกเป๊ะ ๆ เราตั้งใจมีลูกกัน พอผมทำตามหน้าที่ เธอกลับมาด่าว่าผมเห็นเธอเป็นแค่เครื่องจักรทำลูก”
ภาคิณเอนหลังพิงเก้าอี้ “อาจารย์ได้ยินที่ตัวเองเพิ่งพูดออกมาไหมครับ”
“คำไหน”
“คำว่า ‘ทำตามหน้าที่’ ครับ”
“ก็เราตกลงตั้งใจมีลูกกันไงหมอ”
“แต่ฟังดูเหมือนอาจารย์กำลังรีบ ‘ส่งเวร’ มากกว่าทำลูกนะครับ”
“นัชเขาเริ่มก่อนนะครับ”
ภาคิณเหลือบมองบันทึกคำฟ้องของอดีตเมียจากเมื่อสองวันก่อน แล้วก้มลงมองหน้ากระดาษคำให้การของอดีตผัวในวันนี้ อย่างน้อยสองคนนี้ก็ยังมีเรื่องที่เห็นตรงกันเป๊ะอยู่อย่างหนึ่ง
นั่นคือ... ชีวิตคู่พังเพราะความงี่เง่าของอีกฝ่ายล้วน ๆ
****
ก็โทษตัวเองแล้วมันเจ็บ โทษคนอื่นดีกว่านะ
ยาแก้ปวดหัว ต้องเข้าหมอภาคิณแล้วเด้อ ฮ่าๆ
ฝากอีบุ๊คเรื่องล่าสุดด้วยนะคะ
