หมอคิณใจเสาะกว่าที่คิดนะคะ
หมอคิณใจเสาะกว่าที่คิดนะคะ
ณิชคุณนั่งลงแล้วเปิดภาพ MRI บนแท็บเล็ต “คนไข้อายุสามสิบหก มีบุตรยากมาสามปี ปวดประจำเดือนมาก เจ็บเวลาถ่ายแล้วก็มีเลือดออกเป็นรอบตามประจำเดือน รังไข่ข้างซ้ายมีช็อกโกแลตซีสต์ ส่วนรอยนี้รังสีแพทย์สงสัยลามเข้าผนังลำไส้ตรง”
นัชชาขยายภาพดูตำแหน่งรอยโรค “น่าจะถึงชั้นกล้ามเนื้อ แต่ยังไม่เห็นว่ากินรอบลำไส้มาก ลูเมนก็ไม่ได้แคบจนต้องรีบตัดลำไส้ทิ้ง”
“ถ้าผ่าพร้อมกัน เธอคิดว่าจะเก็บลำไส้ไว้ได้ไหม”
“ต้องตรวจคนไข้กับดูภาพทั้งหมดก่อนค่ะ ถ้ารอยโรคตื้นและขอบเขตไม่กว้าง อาจเลาะออกจากผนังลำไส้ได้ แต่ถ้าลึกกว่าที่เห็นก็ต้องเปลี่ยนแผน พี่คุยกับคนไข้เรื่องนี้ไว้หรือยัง”
“คุยไว้คร่าว ๆ แล้ว พี่อยากให้เธอประเมินก่อนจะพูดเรื่องวิธีผ่า”
นัชชาพยักหน้า “ส่งคนไข้มาตรวจค่ะ แล้วนัดประชุมกับรังสีแพทย์ด้วย อย่าเพิ่งให้ความหวังว่าจะไม่ต้องตัดลำไส้ ฉันไม่รับปากจากภาพไม่กี่ภาพ”
“พี่รู้”
เธอปิดแฟ้ม “เรื่องงานจบแล้ว เหลืออีกสามนาที พี่มีอะไรอีกไหม”
ณิชคุณไม่ได้ลุก “หมอภาคิณอยากให้เราไปพร้อมกัน”
“หมอคิณบอกพี่เหรอ”
“เขาขอร้องเลยละ ถ้ายังไปเล่าคนละวันแล้วไม่ยอมพูดต่อหน้ากัน เขาจะให้เราไปหาหมอใหม่”
นัชชาหลุดหัวเราะ “หมอคิณใจเสาะกว่าที่คิดนะคะ”
“พี่ว่าเขาทนมากแล้ว”
“แล้วพี่ตอบว่าไง”
“พี่บอกว่าจะมาชวนเธอ” ณิชคุณมองหน้าเธอ “ไปด้วยกันได้ไหม”
คำถามครั้งนี้ไม่มีคำสั่งหรือแผนที่เขาตัดสินใจแทนเธอไว้ล่วงหน้า นัชชาจึงเงียบไปนิดหนึ่งก่อนตอบ
“นัดวันมาสิ”
ณิชคุณมองเธอเหมือนได้ยินผิด “เธอตกลงเหรอ”
“ค่ะ สงสารหมอคิณ แล้วก็รำคาญ อะไรก็อ้างว่าเป็นความลับของคนไข้ งัดปากแทบตายก็ไม่ยอมบอกว่าพี่ไปพูดอะไรไว้บ้าง”
“เขาก็ไม่ยอมบอกพี่ว่าเธอพูดอะไร”
“สมควรค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นพี่จะเช็กตารางกับหมอภาคิณก่อน”
“ได้วันไหนค่อยส่งมา”
ณิชคุณยังมองเธอเหมือนไม่แน่ใจว่าคำตอบจะเปลี่ยนหรือไม่ “เธอจะไปจริงนะ”
“ถ้าพี่ยังถามซ้ำ ฉันจะเปลี่ยนใจ”
เสียงเคาะประตูช่วยให้เขาหยุดถาม กานต์เปิดเข้ามาพร้อมแฟ้มคนไข้ในมือ
“อาจารย์คะ คุณโสภาพร้อมเข้าห้องส่องกล้องแล้วค่ะ”
นัชชาดูนาฬิกาแล้วลุกจากเก้าอี้ “พาเข้าห้องเตรียมเลย เดี๋ยวพี่ตามไป”
ณิชคุณเก็บแท็บเล็ตลงกระเป๋า ก่อนแยกไปทางลิฟต์ ส่วนนัชชารับแฟ้มจากกานต์มาเปิดอ่านระหว่างเดินไปยังห้องเตรียมผู้ป่วย
***
ถ้าไม่มีเรื่องงาน ก็คงไม่ได้คุยกับเมียอะ
วาสนาเอางานมาบังหน้าเด้อ