อาจารย์เคยคนไข้ตายไหมครับ

เจ้าหน้าที่ดูแลลูกค้า VIP รีบออกไปประสานงาน ไม่นานประภาสก็เดินมาถึงห้องพักฟื้นด้วยตัวเอง ใบหน้ากลมอิ่มยิ้มกว้างตั้งแต่เห็นคนไข้

“คุณโสภาครับ ผมเพิ่งรู้เรื่อง ต้องขอโทษด้วยที่วันนี้ไม่เป็นไปตามแผนนะครับ”

“ดิฉันต้องการหมอคนใหม่ค่ะ ขอคนที่มีประสบการณ์และพร้อมเอาก้อนออกให้จบ ไม่ใช่ให้กลับไปตรวจอย่างอื่นเพิ่มอีก”

“ได้เลยครับ เดี๋ยวผมให้อาจารย์เรืองเดชดูให้ ท่านส่องกล้องมานาน ประสบการณ์สูงมาก ห้องตรวจอยู่ถัดไปนี่เอง”

นัชชาก้าวเข้าไปใกล้ “อาจารย์ประภาสคะ ก้อนนั้นมีลักษณะเข้ากับไส้ติ่งม้วนกลับเข้าไปในลำไส้ นัชส่งตรวจ CT แล้ว ไม่ควรมีใครตัดก่อนเห็นผล”

ประภาสหันมาหาเธอ รอยยิ้มลดลงเล็กน้อย “คุณโสภาขอเปลี่ยนหมอแล้ว เรื่องการตรวจต่อจากนี้ให้หมอเจ้าของไข้คนใหม่เป็นคนพิจารณา”

“แต่นัชเห็นก้อนจากกล้องเองค่ะ ภาพที่บันทึกไว้แทนสิ่งที่เห็นตอนส่องทั้งหมดไม่ได้”

“หมอคนอื่นก็ดูภาพได้ ไม่ใช่มีเธอคนเดียวที่ส่องกล้องเป็น”

โสภาลุกจากเตียงโดยมีเจ้าหน้าที่เข้ามาช่วยพยุง ประภาสรับแฟ้มจากกานต์ไปถือเอง แล้วเดินนำคนไข้ไปยังห้องตรวจอีกห้องโดยไม่รอฟังคำทักท้วง

นัชชาก้าวตามออกมาถึงโถงของศูนย์ แต่หยุดอยู่หน้าห้องพักฟื้น รวิศกับกานต์ตามมายืนข้างหลัง

ก่อนเปิดประตูห้องตรวจให้โสภา ประภาสหันกลับมาจัดปกเสื้อแล้วส่งยิ้มให้นัชชา

“คนไข้เลือกเองนะหมอนัช เรื่องแบบนี้โทษใครไม่ได้”

เขาเดินตามโสภาเข้าไป ประตูห้องตรวจปิดลงต่อหน้าเธอ

เมื่อเข้ามาในห้องทำงาน นัชชาเปิดภาพจากการส่องกล้องขึ้นบนจอ กานต์ตรวจคำสั่งในระบบ ส่วนรวิศลากเก้าอี้มานั่งข้างโต๊ะ ใบหน้าที่มักมีคำพูดรอหลุดออกมาตลอดเวลาเคร่งกว่าปกติ

“คุณโสภายังไม่ได้ยกเลิกคำสั่ง CT ค่ะอาจารย์ แต่ฝ่ายดูแลลูกค้า VIP แจ้งว่าขอชะลอไว้ก่อน จนกว่าแพทย์เจ้าของไข้คนใหม่จะประเมินค่ะ”

นัชชาพยักหน้ารับ สายตายังอยู่บนภาพก้อนตรงลำไส้ใหญ่ส่วนต้น

“อาจารย์แน่ใจเหรอครับว่ามันไม่ใช่โพลิป”

“ถ้าแน่ใจ ฉันจะส่ง CT ทำหอกอะไร”

คราวนี้รวิศไม่ทำหน้าจ๋อยเหมือนวันแรกแล้ว “ถ้าอาจารย์ไม่แน่ใจ อาจารย์เรืองเดชก็มีสิทธิ์คิดว่าเป็นโพลิปเหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ”

“มี”

“แล้วถ้าเขาถูก แต่อาจารย์ผิดล่ะ”

“ก็ต้องตรวจให้รู้ว่าฉันผิด ไม่ใช่เอาบ่วงตัดเพื่อพิสูจน์ว่าใครถูก”

เขากลับไปมองภาพบนจอ ก้อนนั้นไม่ต่างจากโพลิปในสายตาเขาเลยสักนิด หากนัชชาไม่ถามหาปากไส้ติ่ง เขาคงเตรียมอุปกรณ์ให้เธอตัดไปแล้ว

“อาจารย์ครับ”

“อืม”

“อาจารย์เคยวินิจฉัยผิดแล้วทำคนไข้ตายไหมครับ”

กานต์เงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์ นัชชาหยุดเลื่อนภาพ แต่ไม่ได้ด่าเขาที่ถามเรื่องไม่ควรถาม

“เคย”

คำตอบสั้นจนรวิศตั้งรับไม่ทัน เขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ไม่กล้าถามต่อว่าเป็นใครหรือเกิดขึ้นเมื่อไร

“เพราะอย่างนั้นอาจารย์ถึงไม่กล้าตัดเหรอครับ”

“คนละเรื่อง” นัชชาหันมามองลูกศิษย์ “หมอไม่ได้มีหน้าที่ถูกทุกครั้ง แต่มีหน้าที่รู้ว่าตัวเองอาจผิด ถ้ายังตรวจเพิ่มได้ก็ตรวจ อย่าเอาความมั่นใจไปเดิมพันกับชีวิตคนไข้”

“แต่เราอธิบายแล้ว เขาไม่เชื่อเองนะครับ”

“เขาเถียงเพราะเขาไม่รู้ นายจะสมน้ำหน้าเขาเพราะเลือกผิดไม่ได้”

“ถ้าเขายังเลือกเดินไปทางนั้นล่ะ”

“ฉันก็จะลากเขากลับมาเอง”

รวิศเอนหลังพิงเก้าอี้ มองอาจารย์ซึ่งเพิ่งถูกคนไข้เปลี่ยนหมอต่อหน้าทั้งศูนย์ แต่ยังนั่งดูภาพของคนไข้คนเดิมราวกับคำดูแคลนเหล่านั้นไม่มีความสำคัญเท่าก้อนบนหน้าจอ

กานต์ปิดหน้าข้อมูล “กานต์จะติดตามคำสั่งไว้ให้ค่ะ ถ้ามีคำสั่งตรวจหรือนัดทำหัตถการ กานต์จะรีบบอกอาจารย์ค่ะ”

****

มีอะไรฝากบอกหมอประภาสไหมคะ 
ให้กำลังใจหมอนัชหน่อยเด้อ 

เรื่องนี้อีบุ๊คยังไม่มา เอา ยัยจิ๋วตัวร้าย แฮกหัวใจคุณพ่อไซเบอร์ ไปอ่านก่อนนะคะ
บอกเลยว่า โคตรรรร คุ้ม ค่ะ